II GSK 1370/20

II GSK 1370/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący/
Gabriela Jyż
Marek Krawczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Wr 556/19 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2020-09-16
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 58
art. 92c, art. 93 ust. 1, art. 93 ust. 4 i 5, lp. 6.2.1 załącznika nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wr 556/19 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2019 r. nr BP.501.1521.2019.1834.DL1.7920 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania sądowego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu wyrokiem z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 556/19 po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2019 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lipca 2019 r. oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
W dniu 21 czerwca 2019 r. na dworcu PKS w Kamiennej Górze przeprowadzono kontrolę drogową autobusu marki B., podczas której wykazano, iż kierowca [...] w dniu kontroli wykonywał przejazd nie rejestrując na wykresówce swojej aktywności w postaci jazdy. Ustalenia faktyczne uzyskane podczas kontroli wskazywały na naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 58, dalej jako: "u.t.d.").
Decyzją z dnia 24 lipca 2017 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 5000 zł.
Po rozpoznaniu odwołania strony organ odwoławczy decyzją z dnia 30 września 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że zarzuty podniesione w odwołaniu są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto GITD wskazał i wyjaśnił przepisy na podstawie których wymierzono stronie skarżącej karę pieniężną w wysokości 5 000 zł.
Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 92c u.t.d., gdyż analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. i 10 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. Organ zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy, co świadczy również o prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Przedmiotowa decyzja została wydana po rozpoznaniu i zebraniu całego materiału dowodowego w którego skład weszły zeznania kierowcy oraz zapisy z tachografu. Odnośnie zarzutu strony co do naruszenia przez organ I instancji art. 78 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, iż jest on bezzasadny. W toku postępowania wystarczającym do ustalenia stanu faktycznego były zeznania kierowcy oraz protokół kontroli drogowej. W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka [...] miało na celu zbędne przedłużenie postępowania administracyjnego. Ponadto organ wskazał, że decyzja zawierała wszystkie wymagane elementy, uzasadnienie faktyczne było kompletne, uwzględniało wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowody na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym organom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie organu II instancji uzasadnienie prawne decyzji zawierało wszystkie wymagane elementy.
Rozpoznając skargę skarżącej Sąd I instancji uznał, że przeprowadzona kontrola legalności decyzji GITD doprowadziła do stwierdzenia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji stwierdził, że jak wynika z akt sprawy organ II instancji nie wystosował do strony skarżącej pisma, w którym poinformował o możliwości zaznajomienia się z materiałem dowodowym oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji. Takie samo zaniechanie popełnił organ I instancji. Zdaniem WSA, organy naruszyły więc art. 10 § 1 k.p.a., i tym samym pozbawiły stronę możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji organu I i II instancji, która jest dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska.
Odnosząc się do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego - art. 93 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 4 i 5 u.t.d. WSA wskazał, że urządzenie rejestrujące jest to przyrząd przeznaczony do instalowania w pojazdach drogowych w celu wskazywania i automatycznego lub półautomatycznego rejestrowania szczegółowych danych dotyczących ruchu tych pojazdów oraz określonych okresów pracy ich kierowców. Dostarcza ono dane, z których można wywnioskować, czy kierowca wykonuje przewozy drogowe przestrzegając przepisy ruchu drogowego oraz zachowując reguły czasu pracy oraz przerw. Jednym z celów wprowadzenia obowiązkowej instalacji urządzeń rejestrujących w określonych pojazdach jest zwiększenie zasad bezpieczeństwa podczas wykonywanej pracy. W przedmiotowej sprawie [...] w dniu, w którym wykonywał przejazd autobusem z bazy PKS w [...] na dworzec przebywał na urlopie wypoczynkowym. W tym dniu kierowca nie miał zaplanowanego żadnego przewozu drogowego. Te okoliczności nie były kwestionowane przez organy. Wykonując przedmiotowy przejazd na polecenie - jak twierdzi strona - funkcjonariusza Policji kierowca nie realizował obowiązków wynikających ze stosunku pracy. Jak wynika z wyjaśnień złożonych przez stronę skarżącą kierowca odebrał autokar z warsztatu ok. godz. 12:57. Podczas wykonywania jazdy próbnej miała miejsce zaplanowana kontrola drogowa pojazdu, która rozpoczęła się o godz. 13:10.
Sąd I instancji zauważył, że okoliczności z powodu których samochód był sprawdzany przy dworcu PKS, a nie na terenie bazy strony skarżącej, gdy kontrola pojazdu była zaplanowana, a [...] nie został wcześniej zobowiązany do podstawienia pojazdu na dworzec PKS w celu weryfikacji stanu technicznego autobusu przez funkcjonariuszy Policji, nie zostały wyjaśnione.
Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. WSA wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić argumentację Sądu, w szczególności uzupełnić materiał dowodowy w zakresie przesłuchania świadków oraz rozważenia czy w dniu 21 czerwca 2019 r. kierowca wykonywał jazdę próbną w rozumieniu art. 3 lit. g rozporządzania nr 561/2006.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł GITD, zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynika sprawy, tj.
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że organ nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego objawiające się głównie w niewyjaśnieniu czy przejazd autobusu celem przeprowadzenia stanu technicznego pojazdu można uznać za przejazd poza zakresem rozporządzenia 561/2006, podczas gdy organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie przejazd do miejsca kontroli nie mógł być uznany za próbę drogową po naprawie z uwagi chociażby na to, że warsztat znajdował się na terenie przedsiębiorstwa, więc nie było potrzeby wyjazdu na drogę publiczną celem realizacji jazdy próbnej, a ponadto wyjaśnił jak należy rozumieć jazdę próbną i dlaczego tego konkretnego przejazdu nie można było uznać za jazdę próbną;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że organ nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez niewyjaśnienie czy przejazd wykonany został na polecenie funkcjonariusza Policji podczas gdy organ oparł swoje ustalenia na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, z którego jednoznacznie wynika i jest bezsporne, że kontrolna była wcześniej zgłoszona i ustalona, zatem miejsce kontroli zostało ustalone przez zgłaszającego i funkcjonariusza Policji, a skoro kontrolę umówiono nie na terenie przedsiębiorstwa, a na dworcu w [...] to przejeżdżając w ustalone miejsce po drodze publicznej kierowca miał obowiązek rejestrowania aktywności. Sama zaś okoliczność ustalania miejsca kontroli nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż umawiające się strony mogłyby wybrać każde dostępne miejsce, które daje możliwość skontrolowania pojazdu. Zatem brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że to funkcjonariusz Policji mógł polecić wykonać przejazd, gdyż funkcjonariusze tak samo jak kierowca udali się do wyznaczonego miejsce przy dworcu celem przeprowadzenia kontroli, a polecenie przejazdu na dworzec kierowca otrzymał od swojej kierowniczki.
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że organ nie zapewnił stronie możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji organu I i II instancji co do zgromadzonego materiału dowodowego, podczas gdy, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ I instancji pouczył stronę o art. 10 § 1 k.p.a., a strona skorzystała ze swojego prawa i pismem z dnia 16 lipca 2019 r. zajęła stanowisko w sprawie, następnie po złożeniu odwołania organ II instancji nie gromadził dodatkowo materiału dowodowego, a orzekał na podstawie dotychczas zgromadzonego w sprawie i jednocześnie znanego stronie. Strona zaś poza stawianymi zarzutami w żaden sposób nie wykazała, że została pozbawiona możliwości dokonania konkretnej czynności procesowej;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że organ nie odniósł się do zgłoszonych dowodów, a w konsekwencji uznał, że organ nie wypowiedział się wyczerpująco co do zgromadzonego materiału dowodowego, podczas gdy organ w uzasadnieniu decyzji wypowiedział się zarówno co do kwestii rozumienia jazdy próbnej, jak również zgłoszonego wniosku dowodowego o przesłuchanie asp. [...] wskazując, że wniosek ten zmierza jedynie do przedłużenia postępowania mając na uwadze okoliczności na jakie został zgłoszony, a które to okoliczności nie mają żadnego znaczenia dla sprawy (faktem jest, że organ omyłkowo wskazał w tym fragmencie decyzji na [...], jednak z racji wniosku należy to traktować jako omyłkę pisarską).
Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi strony, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto, wniósł o wyznaczenie rozprawy i rozpoznanie tej skargi na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga ta zasługuje na uwzględnienie, zarzuty kasacyjne są bowiem zasadne.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do sformułowanego w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że organ nie zapewnił stronie możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji organu I i II instancji co do zgromadzonego materiału dowodowego.
Zarzut ten jest zasadny, ponieważ w przedmiotowej sprawie w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego organ I instancji pouczył stronę o brzmieniu art. 10 § 1 k.p.a. przesyłając jednocześnie protokół kontroli. Strona skorzystała ze swojego prawa i w piśmie z dnia 16 lipca 2019 r. zajęła stanowisko w sprawie. Następnie po wniesionym odwołaniu organ II instancji nie gromadził żadnych nowych dowodów, a orzekał na materiale dowodowym znanym stronie, co do którego strona się wypowiedziała w ramach czynnego udziału w postępowaniu. Zatem niezawiadomienie przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Bo jak już wskazano materiał dowodowy na podstawie, którego organy I i II instancji rozstrzygały sprawę był stronie znany i zajęła co do niego stanowisko.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku Sądu I instancji, strona skarżąca skutecznie nie wykazywała, że taki brak zawiadomienia w sytuacji faktycznej w postępowaniu przed organem odwoławczym mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesienie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. tylko wtedy może być skuteczne, jeżeli równocześnie strona wykaże możliwość istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, to jest, że została wydana decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po umożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Można zatem stwierdzić, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Rację ma zatem skarżący kasacyjnie organ, iż strona poza stawianymi zarzutami w żaden sposób nie wykazała, że została pozbawiona możliwości dokonania konkretnej czynności procesowej.
Za zasadny należało również uznać sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut w tym zakresie, w którym podważa prawidłowość uchylenia przez WSA zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 78 § 1 i 2 k.p.a.
WSA w zaskarżonym wyroku zakwestionował ustalenia faktyczne organu przede wszystkim z tego powodu, że okoliczności z powodu których autobus był sprawdzany przy dworcu PKS, a nie na terenie bazy strony skarżącej nie zostały wyjaśnione.
Z taką oceną nie można się zgodzić. Zasadnie podniósł GITD, że stan faktyczny sprawy został rzetelnie i wyczerpująco wyjaśniony, w zaskarżonej decyzji podano jakie dowody przyjęto za podstawę rozstrzygnięcia i dokonano ich prawidłowej oceny w całokształcie materiału dowodowego.
WSA nie uwzględnił, że z akt sprawy wynika, iż kontrola dokonana przez funkcjonariuszy Policji w dniu 21 czerwca 2019 r. była kontrolą umówioną (wcześniej zgłoszoną), która miała na celu zbadanie techniczne pojazdu przed planowanym zadaniem przewozowym. Wskazuje na to w zarówno zeznanie kierowcy, który podczas kontroli zeznał i potwierdził własnoręcznym podpisem, że miał udać się na dworzec na polecenie kierowniczki, gdzie miała odbyć się kontrola Policji w związku z wyjazdem następnego dnia na wycieczkę. Jak również notatka urzędowa funkcjonariusza Policji, który stwierdził, ze otrzymał polecenie udania się na PKS i dokonania kontroli autobusu. Funkcjonariusze widzieli podjeżdżający autobus i kierujący pojazdem wskazał na autobus celem dokonania kontroli. To samo potwierdza pełnomocnik strony w odwołaniu (str. 4) wskazując, że w ramach zgłoszenia autobusu do kontroli w związku z planowanym wyjazdem grupy osób miała być przeprowadzona kontrola stanu technicznego pojazdu. Tym samym nie była to kontrola losowo wytypowanego do kontroli pojazdu poruszającego się po drodze publicznej.
Zauważyć też trzeba, że zgodnie z art. 74 ust. 1 u.t.d. w przypadku stwierdzenia naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej, podczas przeprowadzanej kontroli drogowej, sporządza się protokół kontroli. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę na szczególne dowodowe znaczenie takiego protokołu, który jest często podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej. Istotne jest również, że podawane przez uczestniczących w kontroli informacje są z reguły wypowiadane "na gorąco", spontanicznie, bez kalkulowania ich znaczenia i ewentualnego wpływu na wynik sprawy, tak uzyskany dowód ma zatem walor szczególny. W aktach niniejszej sprawy znajduje się prawidłowo sporządzony protokół z kontroli, w załączniku do protokołu, wbrew twierdzeniom strony, zostały opisane stwierdzone naruszenia.
Wystarczającą przeciwwagą dla tak zgromadzonego materiału dowodowego nie mogło być, wbrew ocenie WSA twierdzenie skarżącej o konieczności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka kierowcy – [...] oraz funkcjonariusza [...].
Nie sposób bowiem uznać, że kierowca wykonywał jazdę próbną jadąc na miejsce umówionej kontroli. Zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie organem, iż logicznym jest, że przedsiębiorcy zależy, aby pojazd nie posiadał żadnej usterki w czasie kontroli i mógł on wykonać przejazd zgodnie z planem. Dlatego trudno jest przyjąć, że przedsiębiorca mógł podstawić pojazd potencjalnie niesprawny (w trakcie jazdy próbnej po naprawie) do kontroli ryzykując tym samym, że okaże się, iż usterki nie zostały w całości naprawione co w konsekwencji prowadziłoby do niemożliwości zrealizowania zaplanowanego przejazdu wycieczkowego tym pojazdem.
Zgodnie z art. 3 lit. g rozporządzenia 561/2006, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że dotyczy on dwóch grup pojazdów, tj. takich, które są poddawane próbom drogowym albo pojazdów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu (zarówno nowych, jak i przebudowanych). Dostrzec należy, że cele, do jakich mogą być przeznaczone pojazdy z pierwszej grupy, aby mogły pozostawać poza zakresem przedmiotowym rozporządzenia nr 561/2006, zostały ściśle określone. I tak, pojazdy te powinny być testowane do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji. Wskazany przepis nie wyłącza zatem stosowania wskazanego rozporządzenia do przewozu drogowego w celu naprawy lub konserwacji. Wyłączenie to odnosi się natomiast do przejazdu drogowego, który ma charakter "przejazdu próbnego" w ramach dokonywanej naprawy lub konserwacji. Analizowany przepis, jako wprowadzający wyjątek od zasady obowiązku stosowania rozporządzenia nr 561/2006, nie może być stosowany rozszerzająco. Wobec tego brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowe wyłączenie dotyczy każdego przejazdu drogowego dowolnym pojazdem w związku z jego naprawą. Należy zaś przyjąć, że przepis art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 dotyczy jazdy próbnej w ramach napraw albo konserwacji pojazdu, dokonywanej po przeprowadzonych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej, przez kierowcę wraz z mechanikiem albo mechanika, który ma odpowiednie kwalifikacje do kierowania danym pojazdem. Taka wykładnia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie i - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - w świetle okoliczności niniejszej sprawy prowadzi do stwierdzenia, że wyłączenie objęte zakresem art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 nie znajdowało zastosowania w rozważanym przypadku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2016 r., sygn. akt II GSK 675/15, wyrok WSA w Krakowie z 15 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1736/16, wyrok WSA w Gdańsku z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 133/17).
Tak więc brak jest podstaw do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie przesłuchania świadków oraz rozważenia czy w dniu 21 czerwca 2019 r. kierowca wykonywał jazdę próbną w rozumieniu art. 3 lit. g rozporządzania nr 561/2006.
Biorąc zatem pod uwagę wyżej wskazane, ustalone i ocenione okoliczności należy uznać, że WSA nieprawidłowo przyjął, że organy ustalając stan faktyczny uchybiły zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. i skonkretyzowanej w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie do treści § 2 artykułu 78 k.p.a. organ może nie uwzględnić żądania o przeprowadzenie dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla wysnucia adekwatnych i opartych na nim, a zarazem spójnych ocen. Brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w kierunku wskazywanym przez WSA. Z tych wszystkich przyczyn uznać należało, że w postępowaniu administracyjnym prawidłowo wykonano obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, który opisano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Z tych wszystkich przyczyn uznać należało, że w postępowaniu administracyjnym prawidłowo wykonano obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, który opisano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wynika z niego, że prawidłowo organy oceniały okoliczności dotyczące zaistnienia naruszenia określonego pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy, polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, za które ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 5000 zł.
Zauważyć przyjdzie, że tak określone naruszenie jest konsekwencją rozwiązań prawnych związanych z obowiązkami i warunkami użytkowania urządzeń rejestrujących i kart kierowcy, ustalonymi w rozporządzeniu nr 165/2014. W szczególności odnosi się ono do określonego w art. 34 ust. 1 tego rozporządzenia obowiązku stosowania kart kierowcy. Zgodnie ze wskazanym przepisem, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Dalsze przepisy art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 określają także inne obowiązki w zakresie postępowania z wykresówkami i kartami kierowcy. W art. 32 ust. 1 tego rozporządzenia ustalono z kolei obowiązek przedsiębiorstwa transportowego oraz kierowcy co do zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów i kart kierowcy, a w art. 33 ust. 3 omawianego rozporządzenia wprost ustalono odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych za naruszenia rozporządzenia popełnione przez ich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji, z zastrzeżeniem, że państwa członkowskie mogą uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 561/2006. Jednocześnie, na gruncie rozporządzenia nr 516/2006, w art. 10 ust. 2 przyjęto, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o której mowa w ust. 1, w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 (aktualnie rozporządzenie nr 165/2014) oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. W art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 516/2006 wskazano też, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Na podstawie art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 ustalono natomiast dla Państw Członkowskich uprawnienie w zakresie ustanowienia przepisów dotyczących nakładania kar w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 (aktualnie rozporządzenie nr 165/2014) oraz podejmowania wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia ich stosowania.
Jak już podkreślono powyżej przejazd kierowcy nawet w sytuacji gdy odbywał się on w celu poddania kontroli drogowej w związku z przewozem osób na wycieczkę nie podlega pod wyłączenia wskazane w przepisach rozporządzenia 561/2006 oraz rozporządzenia 165/2015. Należy wskazać, iż kierowca, a przede wszystkim przedsiębiorca zlecający dany przejazd po drogach publicznych winien mieć świadomość jakie obowiązki ciążą na kierowcy w tym miedzy innymi obowiązek prawidłowego używania tachografu. Skoro miejsce kontroli ustalono przy dworcu (co jest niesporne) to kierowca wiedząc, że należy do tego miejsca dojechać drogą publiczną miał obowiązek rejestrowania aktywności, a obowiązkiem przedsiębiorcy było zorganizowanie przejazdu zgodnie z obowiązującymi przepisami, tym bardziej, że miejsca kontroli nie wybrał kierowca, a otrzymał on polecenie od swojej kierowniczki, aby udać się w to konkretne miejsce.
Mając na względzie całość przedstawionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a., uchylono zaskarżony wyrok oraz oddalono skargę, odstępując jednocześnie na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. (z uwzględnieniem art. 207 § 1 w zw. z art. 206 p.p.s.a.) w całości od zasądzenia od strony skarżącej na rzecz skarżącego kasacyjnie organu zwrotu kosztów postępowania sądowego.