II GSK 1288/22

II GSK 1288/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Zalewski /sprawozdawca/
Marek Krawczak
Wojciech Maciejko /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Gl 945/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-02-09
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 277
art. 235(1)
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1836
§ 6 ust. 1, § 5 ust. 2 i 3, § 7 ust. 1, § 8 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 945/21 w sprawie ze skargi L. w T. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 2 czerwca 2021 r., nr NS-HP.2332.2.21.2021 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z 9 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 945/21, oddalił skargę "L." w T. (dalej: "strona skarżąca", "spółka") na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z 2 czerwca 2021 r. nr NS-HP.2332.2.21.2021 w przedmiocie choroby zawodowej.
II. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
1. W dniu 8 maja 2020 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. otrzymał zgłoszenie podejrzenia u J. Z., dalej: pracownika, choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego, wywołanego sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych.
2. Decyzją z 16 marca 2021 r. organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie oceny narażenia zawodowego, stwierdził u pracownika chorobę zawodową.
3. Decyzją z 2 czerwca 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania spółki, Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach utrzymał w mocy decyzję z 16 marca 2021 r.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozpoznając przedmiotową sprawę wskazał, że podstawą wydania decyzji był art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm.; dalej "k.p."), zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym"; oraz art. 2352 k.p. wskazujący, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.
Obowiązujące regulacje obligują organy inspekcji sanitarnej, aby wydając orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej wykazały jednocześnie trzy pozytywne przesłanki. Po pierwsze, rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych. Choroba nie wymieniona w tym wykazie nie jest chorobą zawodową. Po drugie, choroba ta powinna zostać stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową. I po trzecie, wyniki oceny warunków pracy mają pozwalać na stwierdzenie bezpośrednie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba spowodowana została narażeniem zawodowym.
Sąd opisał postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie obowiązujących przepisów, wskazując, że jest ono specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu stanowią lex specialis wobec przepisów k.p.a.
Zdaniem Sądu I instancji orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, zaś orzeczenie lekarskie stanowi jedyny dopuszczalny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Na poparcie swojego stanowiska WSA w Gliwicach przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych.
Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowana orzeczenia lekarskiego, gdyż wskazane orzeczenie lekarskie nie budzi wątpliwości, jest jednoznaczne i konkretne, zawiera argumentację odpowiadającą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Wobec tego Sąd nie dopatrzył się uchybień w dokonanych ustaleniach, z których wynikało, że u pracownika stwierdzono związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wykonywaną pracą a zdiagnozowaną chorobą.
4. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "L." w T, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię, art. 2351 k.p. poprzez uznanie za prawidłowe ustaleń organu II instancji, iż dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym przypadku warunki takie ją spowodowały.
prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.") w zw. z art. 80 oraz 84 k.p.a. przejawiające się w tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, Sąd zastąpił brak dokonanej przez organ oceny środka dowodowego w postaci orzeczenia lekarskiego, własną, nieprawidłową oceną;
b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd uznał stan faktyczny za prawidłowo ustalony, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenie lekarskie, okazało się być niewystarczająco uzasadnione i budzące wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd wreszcie nie dostrzegł, że wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego został bezzasadnie oddalony przez organ II instancji oraz że organ II instancji nie ustosunkował się do znacznej części podnoszonych przez skarżącą zarzutów;
c) art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, będącą wynikiem braku skontrolowania czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracji zgodnie ze stanem rzeczywistym;
d) § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1836, dalej również: "r.ch.z.") poprzez uznanie orzeczenia lekarskiego, w oparciu o które organ wydał decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, za prawidłowe formalnie, mimo iż zostało ono wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby;
e) § 8 ust. 2 r.ch.z. poprzez błędne przyjęcie, że w toku postępowania administracyjnego nie ujawniły się żadne okoliczności, które uzasadniałyby konieczność uzupełnienia orzeczenia lekarskie.
Podnosząc te zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,; o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów poniesionych przed Sądem I instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz, przypadku rozpoznania skargi w trybie art. 188 p.p.s.a., na podstawie art. 193 w związku z art. 135 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy, o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
2. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
3. Na wstępie podkreślenia wymaga, że objęty zarzutami skargi kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. reguluje kierunek rozstrzygnięcia Sądu I instancji (stosownie do wykrytej wadliwości zaskarżonej decyzji). Zatem jego naruszenie może wynikać wyłącznie z naruszenia, odpowiednio, innych przepisów postępowania, które wskazano
w skardze kasacyjnej jako podstawy zarzutów. Samoistnie regulacja ta nie może stanowić dostatecznej podstawy kontroli instancyjnej w procesie sądowoadministracyjnym. Podobnie, przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest regulacją wskazującą na ustrojową funkcję sądów administracyjnych (kontrolę działalności administracji publicznej i stosowanie środków określonych w p.p.s.a.); samodzielnie regulacja ta nie może stanowić podstawy uwzględnienia skargi kasacyjnej, skoro już samo wydanie wyroku w I instancji (zaskarżonego skargą kasacyjną) wskazuje, że Sąd I instancji ze swojej funkcji kontrolnej się wywiązał, tyle że wynik tej kontroli nie spełnił oczekiwań skarżącej spółki.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu prawa materialnego w postaci art. 2351 k.p., poprzez uznanie za prawidłowe ustaleń organu II instancji, iż dla rozpoznania choroby zawodowej wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby oraz, że nie jest konieczne udowodnienie, że warunki pracy spowodowały powstanie choroby.
Zarzut ten powiązano w skardze kasacyjnej z zarzutem niezgromadzenia całego materiału dowodowego w celu wykazania faktów wymaganych przez art. 2351 k.p., tj. naruszeniem art. 80 i art. 84 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej i wypełnienie braku oceny środka dowodowego w postaci orzeczenia lekarskiego przez organ własną, nieprawidłową, oceną Sądu I instancji. Dodatkowo zarzut ten powiązano z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegającym na bezpodstawnym uznaniu, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, chociaż orzeczenie lekarskie było niewystarczające i budzące wątpliwości, a postępowanie dowodowe powinno być uzupełnione, bowiem wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego został przez organ odwoławczy w nieuprawniony sposób nieuwzględniony, i organ nie ustosunkował się do części zarzutów skarżącej.
Twierdzenia skarżącej o konieczności prowadzenia dalszych dowodów w kierunku ustalenia pozazawodowych źródeł choroby w zupełności ignorują znaczenie, jakie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej prawodawca przypisał orzeczeniom lekarskim właściwych jednostek służby zdrowia,
o jakich mowa w § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 r.ch.z. Orzeczenia lekarskie w zakresie choroby zawodowej, stanowiące środki dowodowe w postępowaniu przed organami Inspekcji Sanitarnej, wydają w I instancji lekarze wojewódzkich ośrodków medycyny pracy lub klinik i poradni chorób zawodowych uniwersytetów bądź akademii medycznych, a w II instancji – instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (§ 5 ust. 2 i 3 r.ch.z.). Jak przyjmuje się w utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczenia te są dowodami z zakresu wiadomości specjalnych i stanowią dowód w dziedzinie zdrowia człowieka, w tym wpływu środowiska pracy na stan tego zdrowia.
Są one dla orzekających organów administracji w zasadzie wiążące co do zjawisk ze świata przyrody, związanych ze zdrowiem pracownika. Jeżeli nie budzą zasadniczych wątpliwości, stanowią jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i realiów towarzyszących jej powstawaniu (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 52/21, CBOSA). Same bowiem organy, nie mając wiedzy specjalistycznej, nie mogą wkraczać swoimi ustaleniami faktycznymi w ocenę sposobu prowadzenia badań lekarskich (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2005/20, CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że w badanej sprawie zgromadzono wymagane orzeczenie lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach, Poradnia Chorób Zawodowych w S., orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia (...) r. stwierdzające, na podstawie karty oceny narażenia zawodowego, opisu stanowiska pracy oraz badań lekarskich u pracownika zespół cieśni nadgarstka.
W orzeczeniu ustalono, że choroba ta, uwzględniając charakter pracy pracownika, czas jej zatrudnienia oraz rodzaj czynności wykonywanych na stanowisku szwaczki w skarżącej spółce, z wysokim prawdopodobieństwem powstała wskutek narażenia zawodowego w postaci czynności wykonywanych na tym stanowisku pracy, tzn. z wysokim prawdopodobieństwem to sposób wykonywania pracy spowodował u niej zwiększone ciśnienie w kanale nadgarstka i ucisk pnia nerwu pośrodkowego prawego. Wykonywanie zadań na stanowisku szwaczki z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego pozwoliło stwierdzić, że to zadania zawodowe wywołały stan chorobowy. Zatem u ww. prawidłowo rozpoznano chorobę zawodową.
4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakres zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także jego ocena przyjęta przez organy obu instancji i Sąd I instancji, okazały się prawidłowe.
Stosownie do art. 2351 k.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących
w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".
Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Stosownie do § 8 ust. 1 r.ch.z., decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim lub formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.
Decyzję wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny (§ 8 ust. 2 i 3 r.ch.z w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Dz.U. z 2024 r., poz. 416). Błędnie wywodziła spółka, że w sprawie należało kontynuować postępowanie dowodowe (zgodnie z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 84 k.p.a.) w celu wykazania (w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.), że schorzenie nie miało związku z pracą, bowiem na chorobę mogły mieć wpływ czynniki spoza zakładu pracy. Zgodnie z relacjonowanym już wcześniej art. 2351 k.p., chorobą zawodową jest nie tylko taka choroba wymieniona w wykazie r.ch.z., która bezspornie spowodowana została przez czynniki szkodliwe w środowisku pracy (w tym narażenie zawodowe wynikające z wywołującego chorobę sposobu wykonywania pracy; poz. 20.1 załącznika do r.ch.z.), ale i taka, która z wysokim prawdopodobieństwem mogła być wywołana przez takie czynniki środowiska pracy.
Stwierdzenie przez właściwą jednostkę medyczną, że rozpoznanie choroby zawodowej wywiedziono z wiedzy specjalnej (w sferze medycyny), zgodnie z którą zwykle wieloletnie wykonywanie czynności zawodowych obciążających dłoń i palce dłoni krojczego w okresie odpowiadającym zatrudnieniu w spółce jest czynnikiem chorobotwórczym przewlekłej choroby układu nerwowego – zespołu cieśni
w obrębie nadgarstka, obligowało orzekające organy Inspekcji Sanitarnej do przyjęcia, że spełniona została przesłanka związku przyczynowego łączącego zakres obowiązków pracownicy ze źródłem choroby. Nie jest więc tak, że rolą organów było kontynuowanie postępowania wyjaśniającego aż do wykluczenia innego źródła choroby; obowiązek organów obejmował jedynie ocenę zaświadczenia lekarskiego z punktu widzenia logiki i spójności wypowiedzi osadzonej w sferze medycyny.
Prawidłowo organy przyjęły, że skoro zwykłą zależnością medyczną jest wysokie prawdopodobieństwo związku zespołu cieśni nadgarstka z wykonywanymi zadaniami na stanowisku pracy szwaczka, to zaszła przesłanka stwierdzenia choroby zawodowej wymagana przez art. 2351 k.p. W ww. orzeczeniu stwierdzono, że wiedza medyczna usprawiedliwiała wystąpienie wysokiego prawdopodobieństwa istnienia takiego związku, co czyniło ustalenia organów prawidłowymi, tak pod względem zgromadzonego materiału dowodowego, jak i wykładni prawa materialnego w postaci art. 2351 k.p.
Nie mógł więc okazać się trafny zarzut pominięcia przez Sąd I instancji, że źródłem choroby mogły być czynniki pozazawodowe. Tym samym Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w tym również w zakresie oceny działania organu z punktu widzenia przepisów procesu administracyjnego, w postaci art. 7, art. 77, art. 80 i art. 84 k.p.a. i wymogów stawianych prawidłowemu uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Jak to już wykazano, ustalone w sprawie "wysokie prawdopodobieństwo spowodowania choroby przez sposób wykonywania pracy" w rozumieniu art. 2351 k.p. w zw. z poz. 20.1 zał. do r.ch.z., jako prawidłowe pod względem wymogów tych regulacji, nie mogło zostać obalone, zaś ewentualne dalsze dowody nie miały znaczenia dla sprawy w rozumieniu art. 78 § 1 k.p.a.
5. Z tych samych powodów, nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów § 6 ust. 1 i 2 i § 8 ust. 2 r.ch.z., poprzez uznanie orzeczenia lekarskiego za prawidłowe formalnie, mimo tego, że wydano je z naruszeniem prawa, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby oraz błędne przyjęcie, że w toku postępowania nie zaszły podstawy uzupełnienia tego orzeczenia lekarskiego.
Jak to już wykazano, orzeczenie lekarskie stanowiące podstawę ustaleń faktycznych organów było orzeczeniem prawidłowym; wydał je właściwy instytut medycyny pracy oraz wskazano w nim, kierując się wiedzą z zakresu medycyny, że relacja stanu zdrowia pracownika do jego okresu zatrudnienia w spółce na stanowisku szwaczki, wykonywanych w ramach stosunku pracy zadań oraz oceny narażenia zawodowego na tym stanowisku pracy, pozwalała na stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa, że zespół cieśni nadgarstka został wywołany wskutek realizacji zadań pracowniczych. Prawidłowo więc zastosowano § 8 ust. 2 r.ch.z. udzielając mocy dowodowej i wiarygodności temu orzeczeniu, które z kolei oparto na wymaganych badaniach lekarskich, dokumentacji medycznej pracownika, oceny przebiegu zatrudnienia i oceny narażenia zawodowego, o jakich mowa w § 6 ust. 1 i 2 r.ch.z. Skarżąca nie wskazała w skardze kasacyjnej żadnych okoliczności obejmujących wiedzę specjalną (medyczną) z zakresu faktów prawotwórczych, które – po zdiagnozowaniu choroby zawodowej – wymagałyby występowania do ośrodka medycyny pracy o dodatkowe uzasadnienie orzeczenia, dodatkową konsultację lub inne czynności uzupełniające materiał dowodowy.
Przeciwnie, wydane w sprawie orzeczenie lekarskie było orzeczeniem kompletnym i prawidłowym. Oprócz konkluzji (wskazującej na rozpoznanie choroby zawodowej) odnosiło się do kluczowej dla sprawy podstawy stwierdzenia choroby zawodowej, tj. wykazywało wysokie prawdopodobieństwo związku schorzenia z zakresem zadań pracowniczych na stanowisku szwaczka. Uzasadnienie orzeczenia opierało się na ustaleniu, że u pracownicy w okresie wieloletniego narażenia zawodowego na pracę monotypową doszło do rozwoju zespołu cieśni nadgarstka. Potwierdzały to badania ENeG z (...) r., wykazujące zaawansowaną postać schorzenia po stronie prawej i umiarkowaną po lewej, a także dokumentacja leczenia operacyjnego (neuroliza nerwu pośrodkowego w (...) r.). Późniejsze badanie ENeG z (...) r. wykazało prawidłowe przewodnictwo, co świadczyło o skuteczności leczenia, ale nie podważało faktu wcześniejszego wystąpienia choroby. Całość oceniono łącznie z wywiadem zawodowym i neurologicznym, co pozwoliło uznać chorobę zawodową w okresie remisji.
Orzecznictwo sądów administracyjnych konsekwentnie i świadomie odróżnia aktualny stan zdrowia pracownika od faktu wystąpienia choroby zawodowej w przeszłości, dopuszczając posługiwanie się pojęciem "choroba zawodowa w okresie remisji". Decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie służy ocenie bieżącej kondycji zdrowotnej, lecz ustaleniu, czy w okresie narażenia zawodowego doszło do rozwoju schorzenia spełniającego kryteria z wykazu chorób zawodowych, przy czym jedyną dopuszczalną podstawą medyczną takiej decyzji jest orzeczenie lekarskie wyspecjalizowanej jednostki, a organ administracji nie ma kompetencji do samodzielnego diagnozowania ani korygowania ocen medycznych. To właśnie to rozróżnienie – pomiędzy brakiem aktualnych objawów a wcześniejszym wystąpieniem choroby – stanowiło oś zarzutu kasacyjnego, jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie czyni ono skarżonego kasacyjnie orzeczenia wadliwym. Jak wskazano w wyroku WSA w Poznaniu z 8 października 2025 r., III SA/Po 313/25, CBOSA występowanie w środowisku pracy warunków szkodliwych dla zdrowia, które mogą powodować określone schorzenie, rodzi domniemanie istnienia związku przyczynowego, a w wyroku NSA z 22 maja 2025 r., II GSK 2537/21, CBOSA podkreślono, że art. 235¹ k.p. dopuszcza stwierdzenie choroby zawodowej także wtedy, gdy związek z pracą można ustalić z wysokim prawdopodobieństwem, bez konieczności wykluczania wszystkich możliwych czynników pozazawodowych, zwłaszcza gdy warunki pracy jednoznacznie wskazują na zawodową etiologię schorzenia.
6. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (zd. pierwsze art. 141 § 4 p.p.s.a.). Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania (zd. drugie art. 141 § 4 p.p.s.a.). W badanej sprawie art. 141 § 4 zd. drugie p.p.s.a. nie znajdował zastosowania, bowiem wyrok I instancji oddalał skargę. Nie naruszono też jednak art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku I instancji przedstawiono stan sprawy (s. 1 i 2 uzasadnienia), przytoczono zarzuty skargi (s. 4 i 5 uzasadnienia), zaprezentowano stanowisko strony przeciwnej (s. 5), przywołano podstawę prawną (s. 1 i 7 uzasadnienia) oraz ją obszernie wyjaśniono prezentując wyniki wykładni (s. 713 uzasadnienia).
7. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.