II GSK 1216/13

II GSK 1216/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-06-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Hanna Kamińska /sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska
Symbol z opisem
6063 Opłaty eksploatacyjne
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2031/12 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-01-31
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 28, art. 61 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
art. 10a, art. 84 ust. 1, ust. 2, ust. 10
Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
Dz.U. 2013 poz 594
art. 7 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
Dz.U. 2010 nr 80 poz 526
art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. e
Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2031/12 w sprawie ze skargi Gminy P. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy P. na rzecz Ministra Środowiska [...] ([...]) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2031/12, oddalił skargę Gminy P. na decyzję Ministra Środowiska z 2 [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu 30 [...] 2011 r. Gmina P. i Związek Gmin [...] wystąpiły do Ministra Środowiska o wszczęcie postępowania administracyjnego w zakresie określenia wysokości opłaty eksploatacyjnej z tytułu wydobycia przez K. S.A. rudy miedzi ze złóż na terenie Gminy P., w okresie od początku 2006 r. do końca kwartału III 2011 r. W podstawie prawnej wniosków powołano się na art. 84 ust. 10a w związku z art. 84 ust. 10 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. nr 228, poz. 1947 ze zm. dalej: P.g.g. ) z 1994 oraz art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz.1071 ze zm., dalej: k.p.a.) Gmina wniosła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu na prawach strony oraz o określenie prawidłowej wysokości zobowiązania, wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że K. S.A. nie uiszcza opłaty eksploatacyjnej za kopalinę wydobytą, w której zawartość miedzi jest niższa niż 0,7 % wartości brzeżnej określonej w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie kryteriów bilansowości złóż kopalin. Zdaniem Gminy naliczanie opłaty eksploatacyjnej od części wydobycia, z pominięciem kopaliny o niższej zawartości miedzi jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa.
W wyniku wezwania organu sprecyzowania żądania oraz do wykazania interesu prawnego we wszczęciu postępowania Gmina, pismem z dnia 25 [...] 2012 r., wskazała na interes prawny wynikający z art. 84 ust. 10 a P.g.g., wedle którego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji określającej wysokość opłaty eksploatacyjnej gminy mogą uczestniczyć na prawach strony. Podkreślono, że Gmina mająca prawo do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony działa jednocześnie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie, a prawo do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony jest tożsame z posiadaniem przez gminę interesu prawnego.
Pismem z dnia 27 [...] 2012 r. K. S.A. wniosła o nie wszczynanie postępowania z wniosku Gminy lub z urzędu, wobec braku podstaw formalnych i materialnych lub o umorzenie postępowania wobec tego, że Gmina nie może być stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 61 §1 k.p.a., ani nie posiada legitymacji czynnej do występowania z wnioskiem o wszczęcie postępowania z urzędu. Jednocześnie, w przypadku nie uwzględnienia przez organ tego wniosku, spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj. ustalenia organizacyjngo z dnia 15 [...] 2002 r., opinii Komisji Zasobów Kopalin z dnia 26 [...] 2003 r., opinii Komisji Zasobów Kopalin z dnia 8 [...] 2003 r., opinii PAN Kraków ze [...] 2003 r., na okoliczność prawidłowości w ustaleniu i obliczaniu opłaty eksploatacyjnej z tytułu wydobycia przez K. S.A. rudy miedzi ze złóż na terenie Gminy P.
W odpowiedzi Gmina podtrzymała swoje stanowisko podkreślając, że pomimo, iż nie jest adresatem decyzji określającej wysokość opłaty eksploatacyjnej, decyzja ta na jej prawa niewątpliwie oddziałuje, bowiem skoro rozstrzygnięcie odnosi się do obowiązków przedsiębiorcy, to pośrednio dotyczy również wynikających stąd praw Gminy, co bezsprzecznie czyni ją stroną tego postępowania. Ponadto Gmina wskazała, że jej interes prawny wynika z ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Udział Gminy we wpływach z opłaty eksploatacyjnej znajduje uzasadnienie w zwiększonym obciążeniem środowiska naturalnego oraz infrastruktury publicznej, wynikającym z funkcjonowania na jej obszarze podmiotów wydobywających kopaliny. Zdaniem Gminy opłata eksploatacyjna pełni funkcję odszkodowawczą, jako wynagrodzenie za ingerencję w środowisko naturalne.
W ocenie Gminy jej interes prawny wynika również z realizacji zadań własnych nałożonych na nią przez ustawę o samorządzie gminnym, a wysokość wpływów z tytułu opłaty eksploatacyjnej determinuje stopień realizacji tych zadań i powinny zapewnić możliwość ich wykonywania.
Decyzją z dnia 11 [...] 2012 r. Minister Środowiska umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej.
W ocenie organu teść art. 86 P.g.g., z którego Gmina wywodzi swój interes prawny, uzasadnia jedynie interes faktyczny, który to interes należy odróżnić od interesu prawnego. Interes faktyczny charakteryzuje się tym, że oznaczony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mogącymi stanowić podstawę wystąpienia ze skutecznym żądaniem podjęcia stosowanych czynności przez organ administracji publicznej.
Ponadto Gmina nie może swojego interesu prawnego wywodzić z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, powinna wskazać przepis prawa materialnego sytuujący gminę jako mającą interes prawny w sprawie. Nie można bowiem utożsamiać norm określających zadania z normami kształtującymi interes prawny w konkretnych okolicznościach faktycznych, stanowiących przesłankę do zastosowania określonego przepisu prawa materialnego. W ocenie organu art. 7 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru materialnego, na podstawie którego można wywodzić interes prawny, gdyż zawiera on przykładowe zadania własne gmin i stanowi o tym czym się gminy mogą zajmować, lecz nie przesądza, o czym mogą decydować. Gmina żądając wszczęcia postępowania administracyjnego nie wykazała jakie obowiązki lub prawa wynikają dla niej z tego postępowania, a także nie wskazała jakie jej prawa zostały naruszone. Zdaniem organu argumenty podnoszone przez gminę świadczą jedynie o jej interesie faktycznym, tj. ekonomicznym.
Ponadto Minister, podniósł, że zgodnie z art. 84 ust. 10a P.g.g. gmina może uczestniczyć na prawach strony tylko w postępowaniu dotyczącym określenia wysokości należnej opłaty eksploatacyjnej i tylko wówczas, gdy takowe postępowanie jest już wszczęte. Przepisy k.p.a. odróżniają wszczęcie postępowania oraz dopuszczenie do udziału w (już toczącym się) postępowaniu.
Minister Środowiska, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 2 [...] 2012 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w całości podzielając argumentację w niej zawartą. Organ podkreślił, że art. 84 ust. 10 oraz ust. 10a P.g.g. nie daje podstaw do przyjęcia, że gmina mogłaby posiadać przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia wysokości opłaty eksploatacyjnej, w związku z czym gmina nie ma prawa do skutecznego inicjowania postępowania w celu zmiany podjętych rozstrzygnięć przez organ administracji publicznej. Działanie w zakresie ustalania wysokości należnej opłaty eksploatacyjnej jest zastrzeżone tylko dla organu koncesyjnego i tym samym jest wyłączone z kompetencji innych podmiotów. Natomiast gmina w świetle przepisów P.g.g. jest podmiotem uprawnionym do otrzymywania części wpływów z opłaty eksploatacyjnej, co wskazuje jedynie na jej interes faktyczny, a nie interes prawny.
Minister powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził, że art. 7 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru materialnego i nie można z niego wywodzić interesu prawnego. Nie można również wywodzić interesu prawnego gminy powołując się na samodzielność w zakresie wykonywania zadań własnych.
Zdaniem organu II instancji norma zawarta w art. 84 ust. 10a P.g.g. przewiduje fakultatywny udział gminy w postępowaniu dotyczącym opłaty eksploatacyjnej. Udział na prawach strony oznacza, że podmiot nie reprezentuje interesu własnego, lecz wyłącznie interes publiczny. Stwierdził, że ww. przepis nie może stanowić uzasadnienia interesu prawnego gminy w przedmiotowej sprawie, bowiem nie można być jednocześnie stroną postępowania i uczestniczyć w nim na prawach strony. Przesłanek uzasadniających interes prawny oraz udział w postępowaniu na prawach strony nie można stosować zamiennie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wskazanym na wstępie oddalił skargę Gminy P. Na wstępie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż skarżąca wywodziła interes prawny do wszczęcia przedmiotowego postępowania z przepisów art. 84 ust. 1, ust. 2, ust. 10 i ust. 10a P.g.g., art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz z art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.
Wymienione przepisy nie uzasadniają istnienia interesu prawnego Gminy we wszczęciu postępowania o określenie wysokości przedmiotowej opłaty eksploatacyjnej, jaką Gmina żąda od K. S.A. Zadania własne jakie ma Gmina, nawet jeżeli są to zadania ustawowe, nie statuują jej jako strony mogącej zainicjować przedmiotowe postępowanie administracyjne. Aby skutecznie domagać się wszczęcia takiego postępowania przez organy administracji publicznej, podmiot tym zainteresowany musi wykazać się interesem prawnym wynikającym z przepisów prawa materialnego. Interesu prawnego gmina nie może wyprowadzać, powołując się na samodzielność w zakresie wykonywania zadań własnych (art. 7 ustawy o samorządzie gminnym), lecz powinna wskazać przepis prawa materialnego sytuujący gminę jako mającą interes prawny w sprawie. Zatem z własnych zadań ustawowych gminy nie może ona wyprowadzać swojego interesu prawnego, bowiem nie to, jakie zadania ma określony podmiot prawny statuuje jego rolę procesową jako strony postępowania administracyjnego.
Powołując orzecznictwo NSA, Sąd pierwszej instancji wskazał, że gmina może uczestniczyć w sprawach dotyczących ustalenia opłaty eksploatacyjnej na prawach strony tylko wówczas, gdy takie postępowanie się toczy. Nie posiada natomiast własnego, bezpośredniego i konkretnego interesu prawnego w zainicjowaniu takiego postępowania administracyjnego, bowiem z przepisu art. 84 ust. 10 P.g.g. wynika samodzielność organu koncesyjnego do ustalenia wysokości tej opłaty. Niewątpliwie gmina ma interes ekonomiczny w tym postępowaniu, gdyż chodzi o ustalenie wysokości opłaty eksploatacyjnej za wydobywaną kopalinę w części należnej gminie. Lecz nie jest to interes prawny także w rozumieniu art. 84 ust. 1, ust. 2 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Przepisy te określają obowiązek przedsiębiorcy do uiszczania opłaty eksploatacyjnej (ust. 1) oraz zasady określania wysokości tej opłaty (ust. 2). Jednakże w żadnym przypadku nie określają prawa gminy do inicjowania postępowania w sprawie ustalenia tej opłaty oraz jej wysokości.
Skargą kasacyjną Gmina P. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędna wykładnię, tj. art. 61 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. oraz w zw. z art. 84 ust. 1 i 2, ust. 10 i 10a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. P.g.g. a także art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez uznanie, że Gmina z uwagi na brak interesu prawnego, nie posiada w postępowaniu dotyczącym określenia wysokości opłaty eksploatacyjnej przymiotu strony, a w konsekwencji nie była legitymowana do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi Gminy z 5 [...] 2012 r. i tym samym utrzymanie w mocy decyzji Ministra Środowiska wydanej z naruszeniem art. 6 k.p.a. w zw. z art. 84 ust. 10 P.g.g. w wyniku uznania, iż Minister nie był zobowiązany do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty eksploatacyjnej, w przypadku gdy powziął wiadomość o niedopełnieniu przez spółkę obowiązku wniesienia opłaty eksploatacyjnej we właściwej wysokości;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku wyjaśnień dotyczących nieuwzględnienia przez Sąd zarzutu naruszenia przez organ art. 6 k.p.a. w zw. z art. 84 ust. 10 P.g.g. i ograniczenie się w tym zakresie wyłącznie do przytoczenia tego w opisie historii sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjna organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Została oparta na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia norm procesowych. Jednakże zasada ta ulega modyfikacji, gdy zarzut naruszenia prawa procesowego jest pochodną zarzucanego Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. błędnej wykładni art. 61 § 1 w związku z art. 28 k.p.a. w związku z art. 84 ust. 1, ust. 2, ust. 10 oraz art. 10a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. P.p.g., a także art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 13 listopada 2003 r., o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.
Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy ustalenia, czy Gmina P. posiada interes prawny w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości opłaty eksploatacyjnej należnej od K. S.A. i czy tym samym była uprawniona do wystąpienia do Ministra Środowiska z żądaniem wszczęcia postępowania w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny, w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że wskazane przez Gminę P. przepisy art. 84 ust. 1, ust. 2, ust. 10 oraz art. 10a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. P.p.g., a także art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 13 listopada 2003 r, o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, nie uzasadniają jej interesu prawnego do wszczęcia postępowania o określenie wysokości opłaty eksploatacyjnej na podstawie art. 61 § 1 w związku z art. 28 k.p.a.
Z wymienionych wyżej przepisów P.g.g., nie wynika, by Gmina posiadała legitymację do wszczęcia postępowania o określenie opłaty eksploatacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 84 ust. 10 P.g.g.: "W razie niedopełnienia przez przedsiębiorcę obowiązku wniesienia opłaty eksploatacyjnej lub niezłożenia informacji, o której mowa w ust. 9, albo w razie złożenia informacji nasuwającej zastrzeżenia, organ koncesyjny na podstawie własnych ustaleń wydaje decyzję, w której określa wysokość należnej opłaty stosując stawkę obowiązującą w okresie rozliczeniowym, którego dotyczy ustalona opłata". Z cytowanego przepisu wynika w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że gmina nie posiada własnego, bezpośredniego, konkretnego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w inicjowaniu takiego postępowania, gdyż z przepisu art. 84 ust. 10 powołanej ustawy wynika samodzielność organu koncesyjnego (organ na podstawie własnych ustaleń wydaje decyzję) do ustalania wysokości opłaty eksploatacyjnej. Powyższe działanie ustawodawca wyraźnie zastrzegł dla organu koncesyjnego, a zatem jest ono wyłączone z kompetencji innych podmiotów.
Natomiast zgodnie z art. 84a tej ustawy w postępowaniu w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 10, gmina może uczestniczyć na prawach strony - jeżeli zgłosi swój udział w postępowaniu. Interes ekonomiczny gminy w postaci uzyskania wpływów finansowych z opłaty eksploatacyjnej należy traktować, jako interes faktyczny, a nie prawny. Interes faktyczny to stan, w którym podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy też subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu, jako interes prawny. Nadto uczestniczenie w postępowaniu administracyjnym na prawach strony nie jest równoznaczne z posiadaniem legitymacji do wszczęcia takiego postępowania, która przysługuje wyłącznie stronie posiadającej interes prawny. Należy dodać, że orzecznictwo sądów administracyjnych w tej materii jest ugruntowane (zob. wyroki powołane w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji). Również Sąd Najwyższy w wyrokach z 13 maja 1999 r., sygn. akt III RN 189/98 i z 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt III RN 181/98 stwierdził, że interes ekonomiczny gminy, w uzyskaniu jak najwyższych wpływów finansowych z opłat eksploatacyjnych należy traktować, jako interes faktyczny, a nie prawny.
Z przepisów art. 7 ust. 1 o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 13 listopada 2003 r., o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, również nie można wywodzić istnienia interesu prawnego we wszczęciu postępowania o określenie wysokości opłaty eksploatacyjnej. Z zadań własnych gmina nie może wyprowadzać swojego interesu prawnego, gdyż określenie zakresu tych zadań nie kreuje uprawnienia bycia stroną w tym postępowaniu. Takie same stwierdzenia należy odnieść do drugiego z wymienionych przepisów. Gmina jest uprawniona do otrzymywania części wpływów z opłaty eksploatacyjnej, zatem występujący tu interes ekonomiczny należy określić, jako interes faktyczny, a nie prawny. Dopiero po ustaleniu wysokości opłaty eksploatacyjnej gminie przysługuje uprawnienie jej egzekucji (zob. wyrok NSA z 20 kwietnia 2005 r., sygn. akt II GSK 37/05).
Podsumowując, skoro skarżąca Gmina nie wywiodła skutecznie swojego interesu prawnego ze wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, to nie jest legitymowana do żądania wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania w kolejności wymienionej w osnowie skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a. i art. 84 ust. 10 P.g.g. jest nieuzasadniony, natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. został zredagowany z pominięciem wykazania przesłanki "istotnego wpływu na wynik sprawy".
O tym, kto może być inicjatorem wszczęcia postępowania w danej sprawie, stanowią przepisy prawa materialnego. Z reguły postępowanie jest wszczynane na wniosek strony, gdy dotyczy przyznania jej określonego uprawnienia. W przypadku zaś, gdy przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę określonego obowiązku lub cofnięcia uprzednio przyznanego jej uprawnienia, regułą jest wszczęcie postępowania z urzędu. Z regulacji art. 84 ust. 10 P.g.g., jak już wyżej wskazano, wynika że ocena podjęcia postępowania z urzędu należy do wyłącznej kompetencji organu koncesyjnego. Gmina nie posiadając interesu prawnego na gruncie omawianej regulacji, nie może skutecznie domagać się wszczęcia postępowania administracyjnego w celu zmiany podjętych przez organ koncesyjny rozstrzygnięć. W stanie faktycznym i prawnym sprawy Ministrowi Środowiska nie można zarzucić naruszenia art. 6 k.p.a.
Podnoszona w zarzucie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie odniósł się do argumentacji dotyczącej naruszenia przez organ administracji zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a., mogłaby stanowić naruszenie omawianego przepisu, tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 470/08). Autor skargi kasacyjnej takiego wlewu nie wykazał.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
-----------------------
9