II GSK 1066/08

III SA/Łd 878/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /sprawozdawca/
Janusz Nowacki /przewodniczący/
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 268a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 9 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 10 listopada 2022 roku nr WA-L-633/16308/10/22 w przedmiocie odmowy wydania nienagannej opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony fizycznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 listopada 2022 r. nr WA-L-633/16308/10/22, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2021 r. poz. 735 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia S. D. na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Kutnie nr L.dz.E-Re-630/5493/22/ŁS z 20 października 2022 r. w sprawie odmowy wydania nienagannej opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony fizycznej, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
15 września 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, działając na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 6 oraz ust. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1995) wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Kutnie o sporządzenie opinii o S. D., jako o osobie posiadającej uprawnienia kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej. Opinię, o której mowa w ust. 3 pkt 6, wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata, w formie postanowienia, na które służy zażalenie.
20 października 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w Kutnie wydał postanowienie w przedmiocie odmowy wydania nienagannej opinii o S. D. posiadającemu wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że jedyną przesłanką negatywną o stronie jest fakt dopuszczenia się w dniu 23 listopada 2021 r. umyślnej kradzieży sklepowej na terenie sklepu wielkopowierzchniowego w Kutnie, za co został ukarany mandatem karnym kredytowym w kwocie 200 zł.
W zażaleniu odwołujący podniósł, że robiąc z żoną zakupy w sklepie A. w Kutnie, podczas oglądania asortymentu sklepowego, włożył do kieszeni płaszcza dwa produkty, tj. pastę do zębów i zapach samochodowy, o których w trakcie dalszych sprawunków zapomniał nie regulując za nie należności. Swoje działanie określił jako "nieumyślne, wynikające z zapomnienia - roztargnienia i nawet przez chwilę nie myślał o dokonaniu jakiejkolwiek kradzieży". Wskazał, że w ciągu całego życia, w tym 30 letniej służby wojskowej nie miał konfliktu z prawem i posiadał nienaganną opinię. Ponadto podkreślił, że odebranie uprawnień będzie miało negatywny wpływ na sytuację bytowo - socjalną jego rodziny.
Zaskarżonym postanowieniem Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że pomimo, że w środowisku rodzinnym oraz sąsiedzkim strona posiada pozytywną opinię, przestrzega norm i zasad współżycia społecznego, ze strony mieszkańców nie było skarg na jego zachowanie, to w dniu 23 listopada 2021 r. naruszył normy prawa, co może mieć znaczący wpływ na późniejsze efekty dysponowania powierzonym mieniem.
Oceniając wskazane wyżej okoliczności organ odwoławczy uznał, że Komendant Powiatowy Policji w Kutnie dokonał właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, na podstawie którego odmówił wydania nienagannej opinii.
Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że organ opiniujący przeprowadza dowody na okoliczność odmowy wydania nienagannej opinii, a okoliczność tę ocenia dokonując analizy będących w jego dyspozycji dokumentów, informacji o zachowaniu się osoby opiniowanej w różnych środowiskach, według ustawowego kryterium "nienaganności". Organ zobowiązany do wyrażenia opinii może także w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z zachowaniem reguł przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 106 § 4 k.p.a.). Powyższe zasady zostały zachowane przez Komendanta Powiatowego Policji w Kutnie.
Organ zauważył, że ustawodawca postawił zatem przed osobą pragnącą pracować w tym zawodzie wysokie wymagania, jeżeli chodzi o etos życia codziennego, uczciwość, przyzwoitość, a nade wszystkim praworządność. W przypadku pracownika ochrony należy brać przede wszystkim pod uwagę charakter powierzanych mu zadań, a zatem dbałość o bezpieczeństwo osób i mienia, zabezpieczanie ich przed niezgodnym z prawem działaniem osób trzecich.
Legislator nie bez przyczyny wprowadził wymógł posiadania "nienagannej opinii" nie zaś "opinii pozytywnej". Wspomniane rozróżnienie nie pozostaje bez wpływu na sposób oceny, albowiem wymóg posiadania "nienagannej opinii" jest dalej idący i bardziej rygorystyczny aniżeli wymóg posiadania tylko "opinii pozytywnej". Dlatego też przy ustalaniu, czy osoba ubiegająca się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub posiadająca uprawnienia kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej ma "nienaganną opinię", kryteria oceny muszą być odpowiednio rygorystyczne. Na nienaganną opinię zasługuje człowiek prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki.
W ocenie organu ukaranie kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej za popełnienie wykroczenia przeciwko mieniu z art. 119 § 1 kw. podważa niewątpliwie wiarygodność działań osoby ochraniającej, w sytuacji gdy jej zadaniem ustawowym jest ochrona mienia przed działaniami naruszającymi prawo, a osoba taka sama dopuszcza się tego rodzaju czynu. Kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej, który dopuścił się dokonania wykroczenia przeciwko mieniu, bez względu na jego wartość, swoim zachowaniem zaświadczył, że jego postawa wraz z prognozą w zakresie przestrzegania norm odnoszących się do dbałości o mienie jest negatywna. Posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba posiadająca wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, która dopuściła się wykroczenia przeciwko mieniu.
W skardze S. D. szczegółowo opisał przebieg zdarzenia z 23 listopada 2021 r. Podniósł, że organ nie zadał sobie trudu, żeby zebrać opinię o dotychczasowej pracy w ochronie u innych pracodawców. Podniósł, że od wykroczenia minął ponad rok. Wyjaśnił, że jest dyplomowanym technikiem ochrony osób i mienia. Był wielokrotnie wyróżniany i każdy pracodawca wystawiał mu wzorowe opinie. Skarżący wskazał, że każdy jest człowiekiem i ma chwile roztargnienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę w oparciu o wyżej przywołane kryteria sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada bowiem przepisom prawa.
Należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 10 listopada 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Kutnie z 20 października 2022 r. w przedmiocie odmowy wydania nienagannej opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony fizycznej. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu, który obligowałby go do wyeliminowania zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego.
Wydając sporne postanowienia organy Policji nie dopuściły się obrazy art. 106 k.p.a., dochowując stosownego trybu współdziałania organów administracji publicznej w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie wydania opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony fizycznej, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 ustawy o ochronie osób i mienia.
Zgodnie z treścią art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia, na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo – w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw - przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Opinię, o której mowa w ust. 3 pkt 6, wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata, w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a w przypadku opinii dotyczącej obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw, w formie przyjętej w tym państwie (art. 26 ust. 5 cyt. ustawy).
Wydając opinię o kandydacie na pracownika ochrony bądź o pracowniku ochrony wpisanemu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, organ opiniujący przeprowadza dowody tylko i wyłącznie na okoliczność nienagannej opinii, a okoliczność tę ocenia – jak wskazuje orzecznictwo sądowe - dokonując analizy będących w jego dyspozycji dokumentów, informacji o zachowaniu się osoby opiniowanej w różnych środowiskach, w tym w stosunkach rodzinnych, sąsiedzkich, zawodowych, według ustawowego kryterium "nienaganności". Opinia, o której mowa w cyt. art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy, co należy podkreślić nie może być zbiorem opinii z różnych sfer życia opiniowanego, lecz ma być efektem oceny zebranych faktów w oparciu o ustawowe kryterium, którym jest "nienaganność" (por. m.in. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. II GSK 1066/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ustawa o ochronie osób i mienia nie definiuje pojęcia "nienaganna opinia", nie określa też kryteriów, jakimi kierować ma się organ opiniujący osobę posiadającą, czy też ubiegającą się o licencję pracownika ochrony. Przy ustalaniu takiego wyrażenia należy zatem odwołać się do słownikowego rozumienia zwrotów "naganności" lub "nienaganności". Przymiotnik "naganny" obejmuje zachowanie lub postępowanie zasługujące na krytykę lub karę, "nienagannym" jest zaś zachowanie, któremu nie można nic zarzucić (zob. Słownik języka polskiego, Warszawa 2007, Wydawnictwo Naukowe PWN, t. 3, s. 63 i 150). "Naganny" to "zasługujący na "naganę, karygodny, zły"; "nienaganny" natomiast, to "nie dający powodu do nagany, do jakiegokolwiek zarzutu, wzorowy" (zob. Słownik języka polskiego, red. Mieczysław Szymczak, Warszawa 1988, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, t. 2, s. 257 i 342). Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawiązuje do takiego właśnie rozumienia "naganności" lub "nienaganności" akcentując, że generalnie na nienaganną opinię zasługuje człowiek prawy, uczciwy, solidny, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki (por. cyt. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. II GSK 1066/08). Przy ocenie, czy osobie opiniowanej można przypisać walor "nienaganności", istotny jest cel wydawanej opinii, co – w przypadku pracownika ochrony – oznacza, że nie można nie wziąć pod uwagę charakteru powierzonych mu zadań (np. ochrona przed niezgodnym z prawem działaniem osób trzecich, czy odpowiedzialność za powierzone mienie). Decydujące znaczenie ma więc w takim przypadku zachowanie się opiniowanego wobec innych osób, w różnych sytuacjach, prawidłowość oceny sytuacji konfliktowych, prawidłowość i adekwatność reakcji na różne czynniki i zagrożenia (por. wyrok NSA z 29 września 2011 r., sygn. II GSK 963/10, publ. jak wyżej).
Należy także zaakcentować, że ustawodawca wprowadził wymóg posiadania "nienagannej opinii", nie zaś "opinii pozytywnej". Wspomniane rozróżnienie nie pozostaje bez wpływu na sposób oceny, albowiem wymóg posiadania "nienagannej opinii" jest dalej idący i bardziej rygorystyczny aniżeli wymóg posiadania tylko "opinii pozytywnej". Dlatego też przy ustalaniu, czy osoba posiadająca, czy też ubiegająca się o licencję pracownika ochrony ma "nienaganną opinię", kryteria oceny muszą być odpowiednio rygorystyczne. W takim kontekście nienaganną opinię może mieć osoba, która nie tylko postępuje według prawa, ale także przestrzega zasad współżycia społecznego, i co do której nie ma obaw, że zachowa się nieodpowiedzialnie w razie konfliktu zaistniałego w rodzinie, w stosunkach sąsiedzkich lub w środowisku pracy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 634/09; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1123/09; wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2010r., sygn. akt III SA/Kr 1203/09).
Skoro podstawowym zadaniem pracownika ochrony jest obowiązek ochrony osób i powierzonego mu mienia przed działaniami osób naruszających prawo - to na nienaganną opinię nie zasługuje ten, kto sam takich czynów się dopuszcza (por. cyt. wyrok NSA z 4 lutego 2009 r., sygn. II GSK 1066/08). Przesłanka ta, niezależnie od innych wymienionych w art. 26 ust. 3 ustawy, ma na celu uzyskanie pełnych danych o sposobie życia i zachowania się w lokalnej społeczności danej osoby. Wyznacznikiem nienaganności są w tym wypadku dane dotyczące wszelkich wydarzeń z udziałem osoby opiniowanej, mających miejsce w ramach współżycia sąsiedzkiego, rodzinnego i zawodowego w dacie sporządzania opinii, jak i w okresach bezpośrednio poprzedzających jej sporządzenie. Biorąc pod uwagę zakres uprawnień licencjonowanego pracownika ochrony, wymaganie nienagannej reputacji ma szczególne znaczenie i powinno się na nie składać zbadanie wszystkich czynników, a nie tylko zachowania kandydata w stosunkach rodzinnych, sąsiedzkich, czy w miejscu pracy w okresie bezpośrednio poprzedzającym sporządzenie opinii. Analiza zachowania i postawy opiniowanego pracownika ochrony powinna zostać dokonana wszechstronnie, na różnych płaszczyznach jego aktywności życiowej.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowany został pogląd, że uprzednie ukaranie za czyn popełniony przeciwko mieniu lub bezpieczeństwu w ruchu drogowym dowodzi, że pracownik ochrony (lub kandydat na pracownika ochrony) swoim zachowaniem zaświadczył, że jego postawa wraz z prognozą w zakresie przestrzegania norm odnoszących się do dbałości o mienie, czy bezpieczeństwo publiczne jest negatywna. Fakt ukarania pracownika ochrony za popełnione wykroczenie umyślne przeciwko mieniu, czy bezpieczeństwu publicznemu, jako informacja o tym pracowniku w środowisku zawodowym, czy też zamieszkania, przekłada się na ocenę tego pracownika, bowiem świadczy o sposobie zachowania się takiej osoby w danym środowisku. Posiadaniem nienagannej opinii nie może zatem legitymować się osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej, czy ubiegająca się o tę licencję, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, czy w miejscu zamieszkania, równocześnie dopuściła się wykroczenia przeciwko mieniu, czy bezpieczeństwu w ruchu drogowym (por. wyrok WSA w Opolu z 3 listopada 2011r., sygn. II SA/Op 436/11, wyrok NSA z 17 maja 2007r., sygn. II GSK 1/07).
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący 23 listopada 2021 r. popełnił wykroczenie przeciwko mieniu z art. 119 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2151 ze zm.), dalej k.w., za które został ukarany mandatem karnym w wysokości 200 zł. Stwierdzenie powyższej okoliczności (tj. popełnienie umyślnego wykroczenia przeciwko mieniu), które w dniu sporządzania opinii nie uległo zatarciu, nie pozwalało na wydanie nienagannej opinii - nawet w sytuacji, gdy opiniowany posiadał pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy oraz był wielokrotnie nagradzany. Ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia kary (art. 46 § 1 k.w.). Popełnienie wykroczenia przeciwko mieniu – właśnie z uwagi na jego rodzaj i rolę jaką ma pełnić pracownik ochrony mienia – jest okolicznością istotną, którą organy Policji obu instancji w niniejszej sprawie oceniły właściwie i która była wystarczająca do stwierdzenia nieposiadania nienagannej opinii niezbędnej do uzyskania (kontynuowania) licencji pracownika ochrony. Należy podkreślić, na co również słusznie zwróciły uwagę organy Policji, że trudno jest upatrywać wiarygodności działań osoby ochraniającej, skoro sama dopuszcza się wykroczenia przeciwko mieniu. Pracownik ochrony, który dopuścił się umyślnego wykroczenia przeciwko mieniu, bez względu na jego wartość jednostkową oraz fakt, czy zdarzenie to miało jedynie charakter incydentalny, swoim zachowaniem zaświadczył, że jego postawa w zakresie przestrzegania norm odnoszących się do dbałości o powierzone mienie jest negatywna. Posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, miejscu zamieszkania, czy w miejscu pracy, równocześnie dopuściła się umyślnego wykroczenia przeciwko mieniu.
Podkreślić trzeba, że przesłanka "nienaganności opinii" związana jest z pewnymi względnie stałymi i trwałymi cechami charakteru lub osobowości danej osoby, które w związku z określonymi i stwierdzonymi przez właściwe organy zachowaniami tej osoby – wskazują, że opiniowany podmiot daje rękojmię prawidłowego wykonywania zadań z zakresu ochrony osób i mienia. Brak cechy nienaganności jest związany z tymi zachowaniami, które wynikają ze świadomego i dobrowolnego ignorowania lub lekceważenia norm i wartości porządku moralnego, społecznego lub prawnego. W świetle regulacji zawartych w ustawie o ochronie osób i mienia, pracownikowi ochrony w wykonywaniu zadań ochrony przysługuje szereg uprawnień, w związku z tym przy ocenie określonego w art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia kryterium nienaganności zachowania należy brać pod uwagę szczególnie wysokie standardy zachowania pracownika ochrony osób i mienia. Z tego punktu widzenia, zdaniem sądu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wymaganie dawania rękojmi należytego wykonywania zawodu. Z uwagi zatem na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące powinny być transparentne i uczciwe.
Wobec powyższego twierdzenia skarżącego, że zdarzenie miało charakter jednorazowy i incydentalny nie mogły zostać uwzględnione. Licencjonowany pracownik ochrony fizycznej musi spełniać warunek nienagannej opinii, aby taka opinia została wydana. Tłumaczenie skarżącego, że czyn popełnił w wyniku roztargnienia nie zasługuje zatem na aprobatę.
Biorąc pod uwagę specyfikę wykonywanej przez pracownika ochrony pracy związanej z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego, jak i przysługujące takiemu pracownikowi uprawnienia stosowania środków ochrony fizycznej osób, przy ocenie pracownika ochrony zasadnym jest uwzględnienie wszelkich wydarzeń z udziałem opiniowanego.
Sąd uznał, że przeprowadzona przez organy Policji ocena materiału dowodowego dokonana została z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności. Uzasadnienia wydanych postanowień spełniają wymogi przewidziane przez ustawodawcę w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., albowiem zawierają pełne wyjaśnienie okoliczności, które należy brać pod uwagę przy wydawaniu opinii na potrzeby toczącego się postępowania w przedmiocie kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., oddalił skargę.
e.o.