II GNP 2/26

II GNP 2/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-04-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
658
Hasła tematyczne
Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 183 § 1, art. 193, art. 232 § 1 pkt 1, art. 285a, art. 285e § 1 pkt 5, art. 285h § 2, art. 285l
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi O. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 w zakresie punktu 3 wyroku w sprawie ze skargi O. D. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie stypendium sportowego postanawia: 1. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku; 2. zwrócić O. D. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 stycznia 2022r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21, po rozpoznaniu skargi O. D. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: Prezydent) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie stypendium sportowego za lata 2012 i 2014, orzekł: "1. stwierdza, że Prezydent m. st. Warszawy dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku O. D. o przyznanie stypendium sportowego, 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m. st. Warszawy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta m. st. Warszawy do wydania aktu, 4. zasądza od Prezydenta m. st. Warszawy na rzecz O. D. kwotę 100 (stu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 5. przyznaje O. D. od Prezydenta m. st. Warszawy sumę pieniężną w kwocie 5 000 (pięciu tysięcy) złotych."
Wspomniany wyrok był poprzedzony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 91/21, który na skutek skargi kasacyjnej Wnioskodawcy uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2019 r., sygn. akt VI SAB/Wa 28/19 oddalający skargę Wnioskodawcy, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, wskazując, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż z uzasadnienia wyroku WSA nie wynikało, aby w odniesieniu do spornej w sprawie kwestii wywołanej skargą na bezczynność organu administracji oraz przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania zainicjowanego wnioskami o stypendia sportowe z roku 2012 i o stypendium sportowe z roku 2014 Sąd I instancji przeprowadził jakąkolwiek kontrolę zaskarżonego działania organu.
Z kolei od wyroku WSA w Warszawie w sprawie VI SAB/Wa 126/21 zostały wniesione skargi kasacyjne przez Prezydenta oraz przez Wnioskodawcę.
Prezydent zaskarżył powyższe orzeczenie w całości, zarzucając:
I. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia przepisów:
1) art. 269 § 1 p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie i wydanie orzeczenia uwzględniającego stanowisko sprzeczne z stanowiskiem zajętym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020r., sygn. akt II OPS 5/19, bez przedstawienia powstałego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi;
2) art. 149 § 1 pkt 3) p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie, że doszło do bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezydenta m.st.Warszawy w sytuacji, gdy organ podejmował czynności niezbędne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy o czym poinformował wnioskodawcę rozpatrując w tym zakresie wniosek, co należało uznać w przedmiotowym przypadku za załatwienie sprawy oraz w dniu [...] lutego 2019r. wydał decyzję w przedmiotowej sprawie co zniwelowało ewentualnie istniejący stan bezczynności organu przed wniesieniem skargi w tej sprawie;
3) art. 149 § 1a p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa pomimo, że nie wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska, a jednocześnie organ działał w uzasadnionym orzeczeniem SKO z [...] lipca 2013r. (nr[...]) wydanym w analogicznej sprawie i z udziałem tej samej strony i organu, przeświadczeniu, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i przyznanie, bądź odmowa przyznania stypendium sportowego następuje w formie, która nie przybiera formy decyzji administracyjnej;
4) art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej pomimo, że nie poniósł on żadnej straty w wyniku działań organu oraz pominięcie celu skargi na przewlekłość czy bezczynność, którym jest doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania, który w przedmiotowej sprawie został osiągnięty przed złożeniem skargi;
5) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak oceny charakteru oraz treści pism kierowanych przez organ do skarżącego w 2015r., brak oceny znaczenia wydania przez organ decyzji z [...] lutego 2019r. dla przedmiotowej sprawy w tym w szczególności w kontekście celu skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jakim jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności;
6) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wyjścia poza zarzuty i stanowisko przedstawione przez skarżącego, a w szczególności poprzez całkowite nie odniesienie się i nieuwzględnienie treści przepisów uchwały Nr LIV/1575/2013 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 maja 2013 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych m.st.Warszawy, które nie określały formy odmowy przyznania stypendium sportowego, a ponadto nie przewidywały możliwości przyznania stypendium sportowego osobie nie uprawiającej dyscypliny i konkurencji sportu ujętej w ogólnopolskim systemie współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, prowadzonym przez Ministerstwo Sportu i Turystyki.
Z kolei Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok w zakresie jego pkt 5, wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w pkt 5 i przyznanie od organu odpowiedniej sumy pieniężnej za bezczynność, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przy czym w ocenie skarżącego suma ta powinna wynosić maksymalną dopuszczalną kwotę wskazaną w art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. 24.723,95 zł. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niedostosowanie uzasadnienia wyroku w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 5 wyroku do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do art. 141 § 4 p.p.s.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 5 § 2 pkt 3) k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz.U. z 2020r., poz. 1133), poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w pkt 5 wyroku, a mianowicie:
a) brak wyjaśnienia i wskazania przyczyn, dla których Sąd I instancji uznał, że to właśnie suma 5.000 zł przyznana skarżącemu od organu jest sumą odpowiednią w rozumieniu art. 149 § 2 p.p.s.a., mając na względzie, że przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. dopuszcza przyznanie sumy stanowiącej połowę kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. 10-krotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, a zatem sumy 4,9 razy wyższej niż suma przyznana w pkt 5 wyroku przez Sąd I instancji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
b) brak wskazania, czy przyznana skarżącemu od organu suma 5.000 zł, to suma przyznana tylko za stwierdzoną bezczynność, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też suma przyznana tylko za stwierdzone przewlekłe prowadzenie sprawy, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też suma przyznana łącznie za rażącą bezczynność i rażąco przewlekłe prowadzenie postępowania, mając na względzie, że przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. dopuszcza przyznanie odpowiedniej sumy pieniężnej zarówno w przypadku skargi na bezczynność jak też w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
c) brak analizy wpływu czynników, takich jak: zachowanie organu w okresie trwającego ponad 4 lata postępowania, zachowanie skarżącego, krzywda skarżącego na określenie sumy przyznanej skarżącemu od organu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji,
d) brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w zakresie pkt 5, które utrudnia sporządzenie skargi kasacyjnej i kontrolę kasacyjną rozstrzygnięcia w pkt 5 wyroku Sądu I instancji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
3) art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w zw. z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 5 § 2 pkt 3) k.p.a. w zw. z art, 31 ust. 3 ustawy o sporcie, poprzez przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł, która jest sumą zbyt niską w okolicznościach sprawy, w szczególności biorąc pod uwagę że w sprawie doszło zarówno do bezczynności organu, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jak i do przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w takiej sytuacji skarżącemu powinna zostać przyznana osobna suma pieniężna za bezczynność organu, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz osobna suma za przewlekłe prowadzenie postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W wyniku rozpoznania obu skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 2 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1779/23, po przeprowadzeniu rozprawy, na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił opisane skargi kasacyjne.
Skarżący, reprezentowany przez [...] reprezentowanego przez pełnomocnika[...] , w dniu 2 lutego 2026 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) wystąpił ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 w części w zakresie pkt 3. sentencji, tj. w zakresie, w jakim WSA umorzył postępowanie w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania aktu administracyjnego, mimo że w sprawie nie doszło do skutecznego wydania aktu w rozumieniu art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Wyrokowi temu w zaskarżonej części zarzucił na podstawie art. 285d p.p.s.a. w zw. z art. 285e § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., niezgodność z przepisami:
1) art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a –poprzez jego niezastosowanie mimo utrzymywania się stanu niezałatwienia sprawy w prawidłowej formie (brak decyzji), co winno skutkować zobowiązaniem organu do wydania decyzji w określonym terminie;
2) art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie (bezprzedmiotowość) w sytuacji braku rzeczywistego, prawnie relewantnego wydania aktu kończącego sprawę;
3) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez oparcie rozstrzygnięcia umarzającego na stanie sprawy opisanym w sposób pozostający w sprzeczności z aktami oraz/lub przez brak wyjaśnienia kluczowej przesłanki; dlaczego pismo z [...].05.2015 r. (lub inne pismo) miałoby stanowić "wydanie aktu" i prowadzić do bezprzedmiotowości;
4) art. 45 ust. 1 oraz art. 787 ust. 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim błędne umorzenie w pkt 3 odebrało skarżącemu efektywną ochronę sądową w modelu przewidzianym przez ustawę.
Mając na uwadze przesłankę z art. 285e § 1 pkt 5 p.p.s.a. Skarżący podał, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne stron postępowania w sprawie II GSK 1779/23. Uważał też, że brak jest przesłanek wznowienia postępowania, opisanych w art. 271 pkt 1-2, art. 272 § 1 i 3 oraz art. 273 1 pkt 1-2 p.p.s.a.
Organ – Prezydent w odpowiedzi na skargę wnosił o: odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej w związku z art. 285a § 1 i § 3 p.p.s.a., podnosząc, że została wniesiona wobec orzeczenia, od którego została oddalona skarga kasacyjna i zmiana zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych była możliwa, ewentualnie o oddalenie skargi w całości jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz o zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania wywołanego ww. skargą, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku WSA w Warszawie z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 podlega odrzuceniu jako niespełniająca wymogu z art. 285a § 1 p.p.s.a (Dz.U. z 2026 r., poz. 143).
Zgodnie z powołanym przepisem, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje, gdy zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wyjątek od tej zasady określono w art. 285a § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wyjątkowych przypadkach, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, ale tylko wówczas gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. W rozpoznawanej sprawie taki wyjątek nie zachodzi.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i co do zasady przysługuje wyłącznie od tych orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego, których zmiana lub uchylenie nie było i nie jest możliwe w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podziela pogląd, zgodnie z którym oznacza to, że skarga taka nie jest dopuszczalna, jeżeli stronie przysługiwał środek odwoławczy i strona skorzystała z tego środka, gdyż w takim przypadku zmiana lub uchylenie orzeczenia było możliwe. Okoliczność, że środek odwoławczy nie został uwzględniony, nie uprawnia twierdzenia, że zmiana lub uchylenie orzeczenia nie było w ogóle możliwe (por. postanowienie NSA z: 28 lutego 2018 r., sygn. akt II FNP 2/18 i powołane w nim orzecznictwo, Lex nr 2459940; por. również M. Romańska, w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2011, s. 1054; J. Drachal, A. Wiktorowska, G. Rząsa, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 917 i n.).
Odnosząc powyższe do wniesionej skargi, zdaniem NSA, sytuacja, jak omówiona, wystąpiła w sprawie, gdyż Skarżącemu od kwestionowanego na obecnym etapie postępowania wyroku WSA z 26 stycznia 2026 r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 przysługiwała skarga kasacyjna. Wymaga podkreślenia, że Skarżący skorzystał z możliwości złożenia tego środka odwoławczego. Owszem, Wnioskodawca zaskarżył wyrok WSA skargą kasacyjną w innym zakresie (bo co do pkt 5. sentencji) od tego obecnie kwestionowanego w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego orzeczenia (pkt 3. sentencji), równocześnie nie zaskarżając pozostałych rozstrzygnięć wyroku Sądu I instancji o sygn. VI SAB/Wa 126/21. Oznacza to, że podzielił prawidłowość tego orzeczenia w niezaskarżonym zakresie, mając na uwadze treść art. 183 § 1 p.p.s.a. i stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w omawianym wyroku, który jednoznacznie stwierdził, że był związany granicami skargi kasacyjnej przy rozpoznawaniu sprawy, na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. (s. 5 uzasadnienia wyroku NSA w sprawie II GSK 1779/23). Zatem, to Skarżący zadecydował o zakresie oceny wyroku WSA przez Sąd kasacyjny.
Niezależnie od powyższego, wyrok WSA o sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 został w całości zaskarżony (a więc i w zakresie pkt 3. sentencji) przez Prezydenta i w takim zakresie podlegał kontroli przez NSA w sprawie II GSK 1779/23.
Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając obie skargi kasacyjne i analizując zgodność z prawem zaskarżonego wyroku WSA w sprawie VI SAB/Wa 126/21 oddalił obie skargi kasacyjne, gdyż uznał, że brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia.
Wymaga w związku z tym podkreślenia, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie może zastępować, wyprzedzać ani uzupełniać skargi kasacyjnej. W przeciwnym razie doszłoby do sytuacji, w której Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu zainicjowanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego skargę kasacyjną oddalono, dokonywałby po raz kolejny kontroli orzeczenia sądu I instancji, którego zgodność z prawem była już badana w ramach postępowania kasacyjnego. Należy też zwrócić uwagę, że wykładnia art. 285a § 1 p.p.s.a., dopuszczająca wnoszenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego została oddalona skarga kasacyjna, mogłaby prowadzić do podważenia oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i w konsekwencji obejścia art. 285a § 3 p.p.s.a., który dopuszcza wnoszenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego jedynie w przypadku, gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm Unii Europejskiej. Inne rozumienie
art. 285a § 1 i § 3 p.p.s.a. podważałoby sens postępowania kasacyjnego, sugerując, że można byłoby najpierw zaskarżyć orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego w drodze skargi kasacyjnej, a następnie - jeżeli skarga kasacyjna została oddalona - ponownie zaskarżyć to samo orzeczenie w drodze skargi o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem, podnosząc w zasadzie bez ograniczeń wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Takie stanowisko nie znajduje usprawiedliwienia w treści art. 285a § 1 p.p.s.a., zwłaszcza że gdyby celem ustawodawcy było doprowadzenie do tak szerokiego stosowania tego przepisu, dla osiągnięcia tego celu wystarczające byłoby zrezygnowanie w treści przepisu ze sformułowania "nie było i". Skutkowałoby to pozostawieniem wymogu skargi, zgodnie z którym "zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie jest możliwe", co obejmowałoby również przypadki, gdy orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego uprawomocniło się w rezultacie oddalenia skargi kasacyjnej.
Trzeba podkreślić, że w art. 285a § 1 in fine, jak i w art. 285e § 1 pkt 5 p.p.s.a., ustawodawca określił, że dla skutecznego wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia na wnoszącym ten środek ciąży obowiązek wykazania, że wzruszenie skarżonego orzeczenia "nie było i nie jest możliwe" przy pomocy innych środków prawnych.
W tej sytuacji złożona w sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest - wobec dokonanej wyżej wykładni przepisu art. 285a § 1 p.p.s.a. w związku z § 3 tego artykułu - niedopuszczalna z uwagi na to, że zmiana lub uchylenie kwestionowanego wyroku WSA w Warszawie w części co do pkt 3. sentencji - jak wyjaśniono - było możliwe, a wyrok w całości był już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny pod względem jego zgodności z prawem.
Wobec powyższego, należy stwierdzić, że nie zaistniały przesłanki określone w art. 285a § 1 p.p.s.a., pozwalające na przyjęcie, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje Skarżącemu. Dlatego na mocy art. 285h § 2 p.p.s.a., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należało odrzucić, jak orzeczono w pkt 1. sentencji. Powoduje to brak podstaw do rozpatrzenia powołanych w skardze zarzutów naruszenia art. 149 § 1 pkt 1, art. 161 § 1 pkt 3, art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.
O zwrocie wpisu sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł z urzędu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 i art. 285l p.p.s.a.
Sąd nie rozstrzygał w przedmiocie wniosku organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, albowiem wobec odrzucenia skargi Wnioskodawcy o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku przepisy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. nie mogły znaleźć zastosowania (zob. postanowienie NSA z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FNP 7/12).