II FZ 98/26

II FZ 98/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-08-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Zborzyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Wyłączenie sędziego
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 18, art. 19
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 5a
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 28 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 2137/24 w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziów WSA w Warszawie postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Sygnatura akt II FZ 98/26
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5.12.2025 r. oddalił wniosek skarżącej L. C. o wyłączenie sędziów tego Sądu: Dariusza Czarkowskiego, Andrzeja Cichonia oraz Agnieszki Sułkowskiej od orzekania w sprawie wniesionej przez nią skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku.
Jako powód wyłączenia sędziów skarżąca wskazała, że SWSA Dariusz Czarkowski i SWSA Andrzej Cichoń przed objęciem urzędu sędziego przez wiele lat wykonywali zawód radcy prawnego na rzecz organów podatkowych; w szczególności SWSA Andrzej Cichoń sporządzał liczne skargi kasacyjne w imieniu tych organów, co podważa jego bezstronność w sprawach, w których organy te występują jako strony postępowania. Wcześniejsze wykonywanie przez tych Sędziów czynności zawodowych na rzecz organów podatkowych znajduje odzwierciedlenie w sposobie rozstrzygania spraw skarżącej, w których zapadały już niekorzystne dla niej rozstrzygnięcia, toteż również w obecnie rozpoznawanej sprawie brak jest gwarancji bezstronnego rozpoznania jej skargi. Powołała się na przepisy ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935., dalej: P.p.s.a.) dotyczące wyłączenia sędziego z uwagi na wcześniejsze świadczenie usług prawnych na rzecz strony postępowania.
Skarżąca zakwestionowała również bezstronność SWSA Agnieszki Sułkowskiej, wskazując, że jako asesor WSA powołana na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej po 2018 r. oddaliła wszystkie rozpoznawane przez nią skargi wniesione przez skarżącą.
Wymienieni we wniosku Sędziowie oświadczyli, że nie zachodzą przesłanki ich wyłączenia, o których stanowią art. 18 i art. 19 P.p.s.a., a skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na sposób rozpoznania przez nich wniesionych przez nią spraw.
Uzasadniając oddalenie wniosku na podstawie art. 22 § 1 i § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 18 § 1 pkt 5 P.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach, w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą. Ponadto na podstawie art. 19 P.p.s.a. sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Skarżąca jednak nie wykazała, w jaki sposób wcześniejsze świadczenie przez SWSA Dariusza Czarkowskiego i SWSA Andrzeja Cichonia usług prawnych na rzecz organów podatkowych miałoby wpływać na ich bezstronność w obecnie rozpoznawanej sprawie. Nie wskazała również, aby Sędziowie ci świadczyli usługi prawne na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w związku ze sprawą stanowiącą przedmiot rozpoznania, uczestniczyli w wydaniu zaskarżonej decyzji lub brali udział w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe; okoliczności takie nie wynikają również z akt sprawy oraz z oświadczeń Sędziów, których wniosek dotyczy. Natomiast niekorzystne dla skarżącej decyzje procesowe Sądu orzekającego z udziałem wymienionych Sędziów w innych sprawach może ona kwestionować z wykorzystaniem przysługujących jej środków zaskarżenia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 19 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że uzasadniona wątpliwość co do bezstronności sędziego nie może mieć charakteru potencjalnego oraz że subiektywna ocena sędziego co do własnej bezstronności ma pierwszeństwo przed obiektywnym testem bezstronności,
2) art. 21 i art. 22 § 2 P.p.s.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie, skutkujące faktycznym wyłączeniem zastosowania art. 19 P.p.s.a. i w efekcie pozbawieniem strony realnej ochrony procesowej,
3) art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez odmowę zagwarantowania prawa do rozpoznania sprawy przez sąd bezstronny i niezależny oraz zaakceptowanie orzekania przez skład, którego status konstytucyjny budzi uzasadnione wątpliwości,
4) art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, dalej: EKPCz) w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. z 2016 r. Nr 202, dalej: KPP) poprzez odmowę wyłączenia osób, które w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie spełniają kryterium "sądu ustanowionego ustawą", co skutkuje pozbawieniem strony prawa do rzetelnego procesu,
5) zasady nemo iudex in causa sua poprzez rozpoznanie wniosku o wyłączenie przez skład, w którym uczestniczyła osoba powołana w analogicznie wadliwej procedurze, co prowadziło do orzekania we własnej sprawie co do legalności własnego statusu.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziów, przekazanie sprawy do rozpoznania przez skład spełniający konstytucyjne, konwencyjne, unijne standardy niezależności i bezstronności oraz o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego treści następującej: czy art. 19 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., nr 90, poz. 864/30, dalej: TUE) oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, w którego składzie orzekającym zasiada osoba powołana na urząd sędziego w procedurze naruszającej konstytucyjne i unijne standardy niezależności władzy sądowniczej, może zostać uznany za "sąd" w rozumieniu prawa Unii Europejskiej, w szczególności być uprawniony do rozpoznania wniosku strony o wyłączenie sędziego oraz do rozstrzygania spraw z zakresu prawa Unii.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
Instytucja wyłączenia sędziego służy zapewnieniu bezstronnego i obiektywnego rozpoznania konkretnej sprawy. Stanowi gwarancję procesową, której celem jest wyeliminowanie sytuacji mogących wywoływać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziego, w szczególności wynikających z jego relacji ze stronami lub ich przedstawicielami albo z wcześniejszego związku z przedmiotem sprawy.
Oprócz przyczyn wymienionych w art. 18 P.p.s.a., wyłączających sędziego z mocy samego prawa, w art. 19 P.p.s.a. przewidziano możliwość wyłączenia sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Przyczyny wyłączenia określone w art. 18 P.p.s.a. tworzą katalog zamknięty, natomiast ocena przesłanki z art. 19 P.p.s.a. wymaga każdorazowego odniesienia do okoliczności konkretnej sprawy.
Odrębnym trybem badania bezstronności i niezawisłości sędziego jest procedura przewidziana w art. 5a ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, dalej: P.u.s.a.). Zgodnie z tą normą dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mających wpływ na wynik sprawy, z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. Zgodnie z art. 5a § 5 pkt 2 P.u.s.a. wniosek powinien czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego i zawierać przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie wraz z dowodami na ich poparcie, a ponadto na mocy art. 5a § 4 P.u.s.a. winien być złożony w terminie tygodnia od dnia zawiadomienia uprawnionego do złożenia wniosku o składzie rozpoznającym sprawę, przy czym po upływie tego terminu prawo do wniesienia wniosku wygasa.
Stosownie do art. 20 P.p.s.a. strona składająca wniosek o wyłączenie sędziego jest obowiązana wskazać i uprawdopodobnić przyczynę wyłączenia. Z kolei zgodnie z art. 21 P.p.s.a. sędzia powinien zawiadomić sąd o zachodzącej podstawie swojego wyłączenia i wstrzymać się od udziału w sprawie. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wyłączenia poprzedza, stosownie do art. 22 § 2 P.p.s.a., złożenie wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy.
Z oświadczeń złożonych w sprawie przez Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Dariusza Czarkowskiego, Andrzeja Cichonia oraz Agnieszki Sułkowskiej wynika, że nie zachodzą w stosunku do nich żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia ich od orzekania w niniejszej sprawie. Brak jest przy tym podstaw do podważenia treści złożonych przez sędziów oświadczeń.
Skarżąca nie wykazała, aby którykolwiek ze wskazanych Sędziów uczestniczył w wydaniu zaskarżonej decyzji lub w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie, ani aby świadczył usługi prawne na rzecz organu podatkowego związane z rozpoznawaną obecnie sprawą. Okoliczność taka nie wynika również z akt sprawy. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że wcześniejsza aktywność zawodowa tych Sędziów, w tym ich uprzednie zatrudnienie w organach podatkowych, pozostawała w związku z przedmiotem niniejszego postępowania w sposób mogący wywoływać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności.
Sam dorobek zawodowy oraz wcześniejsze wykonywanie czynności zawodowych na rzecz organów podatkowych ze swej istoty nie może stanowić wystarczającej podstawy do zakwestionowania bezstronności sędziego w konkretnej sprawie. Wynika to z ustawowego ukształtowania wymagań stawianych kandydatom na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego: zgodnie bowiem z art. 6 § 1 pkt 6 i pkt 7 P.u.s.a. do pełnienia urzędu na tym stanowisku może być powołany ten, kto wyróżnia się wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji publicznej, prawa administracyjnego oraz innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej, a także m.in. przez co najmniej osiem lat wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza, względnie co najmniej przez dziesięć lat pozostawał w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8.12.2025 r. (I FSK 1234/22) niezależność sędziego wynika również z posiadanej przez niego wiedzy i zdolności do samodzielnego formułowania oraz merytorycznego uzasadniania własnych ocen; wcześniejsze doświadczenie zawodowe i zdobyta w jego ramach wiedza nie mogą więc same w sobie stanowić podstawy do kwestionowania bezstronności sędziego.
Do dziedzin prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej w sposób oczywisty należy również prawo podatkowe. Reguluje ono publicznoprawne obowiązki fiskalne obywateli i innych podmiotów prawa oraz wynikające z nich relacje prawne pomiędzy organami podatkowymi a podatnikami; rozstrzygnięcia organów podatkowych podlegają przy tym kontroli sądów administracyjnych. Autonomia prawa podatkowego i jego gałęziowa odrębność nie wyłączają zatem jego ścisłych związków z prawem administracyjnym ani funkcjonalnego powiązania z działalnością administracji publicznej. Nie sposób więc podzielić stanowiska skarżącej w zakresie, w jakim zmierza ono do wyłączenia prawa podatkowego z kręgu dziedzin prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej. Z tych względów stanowisko skarżącej, jakoby SWSA Dariusz Czarkowski i SWSA Andrzej Cichoń nie spełniali formalnych warunków określonych w art. 6 P.u.s.a., należy uznać za oczywiście niezasadne. Zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów regulujących instytucję wyłączenia sędziego oraz argumentacja skarżącej, tycząca doświadczenia zawodowego Sędziów, nie mogły więc prowadzić do uwzględnienia wniosku o ich wyłączenie w trybie art. 18 ani art. 19 P.p.s.a., jak i również do uwzględnienia wniesionego zażalenia.
Odnosząc się do zarzutu stronniczości Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywodzonego przez skarżącą z faktu, że w innych jej sprawach zapadły rozstrzygnięcia dla niej niekorzystne, wskazać należy, że nie może to stanowić usprawiedliwionego uzasadnienia wniosku o wyłączenie. Przesłanką wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 P.p.s.a. jest istnienie obiektywnie sprawdzalnych okoliczności odnoszących się do konkretnej sprawy, które wywołują uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności. O potrzebie wyłączenia nie może zatem decydować samo subiektywne przekonanie strony o stronniczości sędziego, oparte wyłącznie na tym, że w innych sprawach zapadały rozstrzygnięcia niezgodne z jej stanowiskiem i oczekiwaniami. Ewentualne zastrzeżenia co do prawidłowości tych orzeczeń mogą być podnoszone w ramach przewidzianych prawem środków zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała natomiast żadnych takich okoliczności, które - niezależnie od jej własnej oceny - mogłyby w sposób obiektywny uzasadniać wątpliwości co do bezstronności wskazanych we wniosku Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 3.04.2023 r., (I FPS 3/22) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że zakres przedmiotowy normy art. 19 P.p.s.a. nie obejmuje badania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowaniu po powołaniu, o których mowa w art. 5a P.u.s.a. W każdym postępowaniu sądowym obowiązuje zasada braku konkurencyjności środków ochrony prawnej, określana jako zasada jednotorowości obrony swych praw. Oznacza to, że określonemu podmiotowi znajdującemu się w danej sytuacji procesowej przysługuje tylko jeden środek prawny. W aktualnym stanie prawnym przewidziano dwie bardzo podobne instytucje prawne, które w sposób prewencyjny umożliwiają kontrolę bezstronności sędziego. Instytucje te różnią się jednak zarówno zakresem przedmiotowym, jak i procedurą stosowania. W konsekwencji takich regulacji unormowania te powinny być stosowane w odmiennych okolicznościach. Ustawodawca, dostosowując się do powyższej zasady, przyznał podmiotom uprawnionym prawo składania wniosku o wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 P.p.s.a. w przypadku braku bezstronności sędziego wynikającej z powiązania z podmiotami lub przedmiotem postępowania. Natomiast w sytuacji kwestionowania niezawisłości i bezstronności sędziego na skutek okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowaniu po powołaniu przyznano uprawnienie do składania wniosku w trybie art. 5a P.u.s.a. Ewentualna wadliwość procedury powołania sędziego nie musi przy tym sama przez się prowadzić do podważenia jego niezawisłości i bezstronności, znaczenie może mieć bowiem również to, czy konkretny sędzia spełniał wymagania i kryteria kwalifikacyjne w takim stopniu, że mógłby zostać przedstawiony do powołania także w inaczej ukształtowanej procedurze przed Krajową Radą Sądownictwa.
Należy zauważyć, że stosownie do art. 269 § 1 P.p.s.a. zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, związane są stanowiskiem zawartym w powyższej uchwale. Ponieważ skarżąca nie skorzystała z przewidzianego w art. 5a § 1 P.u.s.a. trybu badania spełniania przez sędziów wymogów niezawisłości i bezstronności, wykluczona jest możliwość dokonywania zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak i wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 5a § 1 P.u.s.a. w ramach postępowania w przedmiocie wyłączenia sędziów na podstawie art. 18 lub art. 19 P.p.s.a. W konsekwencji, ponieważ zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, a zgodnie z art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zagwarantowanie wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd polega również na przestrzeganiu przewidzianych prawem procedur badania niezawisłości i bezstronności sędziów rozpoznających konkretną sprawę; prowadzi to uznania nietrafności podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia wymienionych przepisów Konstytucji.
Należy też dodać, że również w ocenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej sama okoliczność udziału Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej po 2018 r. w procedurze powołania sędziego nie przesądza o braku jego niezawisłości lub bezstronności i nie jest sama w sobie wystarczająca do stwierdzenia naruszenia art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 47 KPP (por. wyrok z dnia 24.03.2026 r., C-521/21, pkt 83). Niezależnie zatem od okoliczności, że i obecnie Krajowa Rada Sądownictwa funkcjonuje na podstawie tych samych regulacji prawnych, które wzbudziły wątpliwości skarżącej oraz niezależnie od mogących się pojawiać zastrzeżeń co do kompetencji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do wypowiadania się w kwestiach ustrojowych państw członkowskich Unii, próba przeniesienia sporu o wyłączenie sędziów przed ten Trybunał nie może uzyskać aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto, ponieważ art. 6 ust. 1 EKPCz odnosi się do prawa do rzetelnego procesu sądowego w sprawach cywilnych i karnych, nie ma bezpośredniego przełożenia na sprawy o charakterze sądowoadministracyjnym. Przytoczone przez skarżącą wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka zapadły na tle funkcjonowania określonych Izb Sądu Najwyższego: wyrok z dnia 23.11.2023 r. (skarga nr 50849/21) oraz wyrok z dnia 8.11.2021 r. (skarga nr 49868 i 57511/19) dotyczyły Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego, natomiast wyrok z dnia 3.02.2022 r. (skarga nr 1469/20) - Izby Cywilnej Sądu Najwyższego; orzeczenia te nie odnoszą się zatem do funkcjonowania sądownictwa administracyjnego. Prowadzi to do stwierdzenia niezasadności podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 EKPCz i art. 47 KPP.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zasady nemo iudex in causa sua, wskazać należy, że sam fakt powołania sędziego w analogicznym trybie nie uzasadnia wyłączenia go od orzekania w sprawie wniosku o wyłączenie sędziego. Okoliczność ta sama w sobie nie pozbawia go przymiotu bezstronności w każdej sprawie dotyczącej statusu lub bezstronności innego sędziego. Stanowisko to odpowiada dotychczasowemu kierunkowi orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że sama okoliczność powołania sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej po 2018 r. nie wystarcza do zakwestionowania jego niezawisłości i bezstronności (por. m.in. orzeczenia NSA z 17.01.2023 r., II OSK 2372/21; z 9.02.2023 r., III OZ 28/23 i III OZ 29/23; z 20.03.2023 r. III FSK 2646/21 i III FSK 3128/21; z 20.04.2023 r., II OSK 2539/22; z 10.05.2023 r., I FSK 846/20; z 25.05.2023 r., III FSK 13/23; z 9.04.2025 r., I FSK 100/22; z 8.12.2025 r., III FSK 1234/22; z 17.07.2026 r., III OZ 335/26). Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby w istocie do ustanowienia pozaustawowej przesłanki wyłączenia sędziego, opartej wyłącznie na sposobie jego powołania.
Podsumowując należy stwierdzić, że skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności odnoszących się do sędziów objętych wnioskiem o wyłączenie, mogących obiektywnie wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności przy rozpoznaniu sprawy. Nie skorzystała też z możliwości zbadania spełniania przez nich wymogów niezawisłości i bezstronności w trybie przewidzianym w art. 5a P.u.s.a. Prowadzi to do oddalenia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.
SNSA
Tomasz Zborzyński