II FSK 929/06

II FSK 929/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-07-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Krzymień /przewodniczący/
Jan Rudowski /sprawozdawca/
Stanisław Bogucki
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Ke 606/05 - Wyrok WSA w Kielcach z 2006-02-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 9 poz 43
23
Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej.
Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 pkt 48, art. 16a, art. 16g ust. 9 i ust 18, art. 16h ust. 3
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Ke 606/05 w sprawie ze skargi Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego sp. z o.o. w S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 kwietnia 2005 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 i 2002 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lutego 2006 r. I SA/Ke 606/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargi Miejskiego Zakładu Usług Komunikacyjnych sp. z o.o. w S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 kwietnia 2005 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 i 2002 r.
W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że zaskarżonymi decyzjami organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 26 listopada 2004 r. określające Miejskiemu Zakładowi Usług Komunikacyjnych sp. z o.o. w S. /zwanej dalej Spółka MZK/ zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 5.932 zł i za 2002 r. w kwocie 85.597 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że Spółka MZK do kosztów uzyskania przychodów bezpodstawnie zaliczyła odpisy z tytułu zużycia autobusów w 2001 r. w kwocie 380.504 zł i w 2002 r. w kwocie 211.446,55 zł. Wyjaśniono, że Spółka MZK powstała w dniu 1 stycznia 2001 r. w wyniku przekształcenia, na podstawie uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 2 października 2000 r., zakładu budżetowego MZK. Przekształcenia dokonano w oparciu o przepisy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "f i h" ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ oraz art. 6 i 23 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej /Dz.U. 1997 nr 9 poz. 43 ze zm./.
W poszczególnych latach objętych kontrolą Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od 14 autobusów zakupionych w 1996 r. przez zakład budżetowy MZK z dotacji celowej otrzymanej z budżetu gminy. Dotację przyznano na podstawie stosownych uchwał Rady Miejskiej z przeznaczeniem na zakup taboru autobusowego dla potrzeb komunikacji miejskiej. Zakup został dokonany w imieniu i na rachunek MZK Zakład Budżetowy.
Zgodnie z przepisem art. 23 ustawy o gospodarce komunalnej powstała w ten sposób Spółka wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki związane z działalnością zakładu budżetowego.
W sprawie za bezsporne przyjęto, iż autobusy zostały nabyte przez zakład budżetowy z dotacji celowej. Tym samym zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm. - zwanej dalej w skrócie u.p.d.o.p./ odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych nie stanowiły dla niego kosztów uzyskania przychodów. Tego rodzaju uprawnienie nie mogło również przysługiwać Spółce MZK następcy prawnemu zakładu budżetowego stosującemu te same zasady dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych w oparciu o przepisy art. 15 ust. 6 w związku z art. 16a-16m u.p.d.o.p. Przekształcenie formy prawnej działalności podatnika nie zmieniło faktu, iż źródłem zakupu autobusów były dotacje celowe. Z tego względu stosownie do przepisów art. 16 ust. 1 pkt 48 oraz 16g ust. 9 i art. 16h ust. 3 u.p.d.o.p. również Spółka MZK nie miała prawa zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia sfinansowanych z dotacji budżetu gminy zakupu autobusów.
W skargach na te decyzje wniesionych przez Spółkę MZK zarzucono, iż zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 16 ust. 1 pkt 48 i art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. przez bezpodstawną odmowę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych /14 autobusów zakupionych w 1996 r./ stanowiących własność spółki. Wydając rozstrzygnięcie organy orzekające obu instancji nie zwróciły uwagi na statut zakładu budżetowego oraz nie uwzględniły specyficznej formy przekształcenia zakładu budżetowego gminy w spółkę kapitałową z udziałem gminy. Zakład budżetowy stanowił jedynie specyficzną formę organizacyjno-prawną gminy jako podmiotu prawa i działał w imieniu i na jej rachunek. W konsekwencji składniki mienia nabywane przez zakład budżetowy stanowiły własność gminy. Skoro sfinansowane z dotacji celowej autobusy zostały nabyte na własność gminy, to nie można mówić, że zakładowi budżetowemu zwrócono wydatki na ich nabycie. Nie było tym samym podstaw do wyłączenia tych wydatków z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. Z kolei przekształcenie zakładu budżetowego w spółkę oznaczało przejście prawa własności składników majątkowych stanowiących własność gminy, a jedynie użytkowanych przez zakład budżetowy, na nowo powstały podmiot /spółkę/. Czynność ta jest ekwiwalentna. W zamian za nabycie własności majątku przekazanego przez podmiot komunalny /gminę/, nastąpiło wydanie jej udziałów powstałej spółki.
Powstały w ten sposób podmiot nie był beneficjentem zwrotu wydatków na nabycie środków trwałych, gdyż środki te opłacił wydanymi udziałami.
Nie podzielając tych zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odwołał się do przepisów art. 15 ust. 6 i art. 16a-16m oraz art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. stwierdzając, że odpisy z tytułu zużycia środków trwałych nie mogły być dokonywane w ciężar kosztów w sytuacji, gdy wydatki na ich zakup zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Następnie Sąd wskazał na ustalenie faktyczne, dotyczące nabycia środków trwałych /autobusów/ oraz utworzenia z dniem 1 stycznia 2001 r. Spółki MZK. Podkreślono, że przekształcenie zakładu w spółkę nie było zawiązaniem spółki, a składniki mienia zakładu nie stanowiły wkładu jednostki samorządu terytorialnego do jej kapitału zakładowego. Zgodnie z treścią art. 23 ustawy o gospodarce komunalnej składniki mienia pozostające we władaniu /zarządzie/ zakładu budżetowego przekształconego w spółkę stały się z mocy prawa składnikami majątku spółki jako odrębnej osoby prawnej. Przekształcenie to następuje na zasadzie sukcesji uniwersalnej - przejęcie wszystkich praw i obowiązków związanych z działalnością zakładu budżetowego. W sferze prawa podatkowego oznaczało to brak możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych, z tytułu nabycia których zakład budżetowy otrzymał zwrot w formie dotacji z budżetu gminy.
Wynikające z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. wyłączenie oznaczało bowiem brak możliwości zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków, których podatnik realnie nie poniósł. Za bezzasadny Sąd również uznał zarzut, że wydane udziały gminie stanowiły ekwiwalent /formę odpłatności/ przejętego przez Spółkę mienia stanowiącego własność gminy.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez Spółkę MZK domagając się uchylenia tego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji względnie rozpoznania złożonej skargi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego art. 23 ustawy o gospodarce komunalnej przez błędną wykładnię oraz art. 16a, art. 15 ust. 6 i art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz na tym tle stwierdzono, iż wydając zaskarżony wyrok Sąd zaakceptował niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisu art. 16 ust 1 pkt 48 oraz art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. Dokonując oceny zastosowanie tych przepisów w rozpoznawanej sprawie Sąd pominął skutki jakie wynikają z faktu, iż spółka powstała w wyniku przekształcenia zakładu budżetowego, który otrzymał dotację na nabycie środków trwałych. Zwrócono uwagę na istotę przekształcenia zakładu budżetowego w spółkę prawa handlowego. Podkreślono, że zakład budżetowy nie posiadał podmiotowości prawnej. Stanowił wyłącznie specyficzną formę organizacyjno-prawną gminy, jako podmiotu prawa. W wyniku przekształcenia komunalnego zakładu budżetowego w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością następuje przejście prawa własności składników majątkowych użytkowanych dotychczas przez zakład budżetowy, a będących własnością gminy na nowo powstały podmiot. Z tego względu przepis art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce komunalnej stanowi nie o sukcesji praw i obowiązków zakładu budżetowego, ale o sukcesji praw i obowiązków związanych z prowadzeniem zakładu. Jednocześnie w zamian za nabycie prawa własności środków trwałych od gminy spółka wydała stosowny ekwiwalent w postaci udziałów. W takiej też sytuacji spółka nie była beneficjentem zwrotu wydatków na nabycie środków trwałych. Nie można zatem było mówić o tym, iż wystąpiły przesłanki określone w art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. zezwalające na wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków opłaconych udziałami spółki. Zauważono ponadto, iż nie było tego rodzaju podstaw w odniesieniu do samego zakładu budżetowego. Nabywcą środków trwałych była gmina. W takiej sytuacji nie można było przyjąć, że zakup środków trwałych ze środków finansowych gminy stanowił zwrot wydatków na ich nabycie. Zarzut błędnej wykładni przepisu art. 23 ustawy o gospodarce komunalnej uzasadniono błędnym przyjęciem, iż zgodnie z tym przepisem dochodzi do swoistej kontynuacji stosowania ograniczenia z art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. w spółce powstałej w wyniku przekształcenia. Nie wynika to bowiem z treści tego przepisu jak również mającego podobne znaczenie w sprawach podatkowych wprowadzonego z dniem 1 stycznia 2003 r. przepisu art. 93b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. Zwrócono uwagę, iż w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów procesowych. Nie podważono tym samym ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Tym samym nie mogło dojść w sprawie do niewłaściwego zastosowania wskazanych w jej podstawach przepisów prawa materialnego. Z kolei zarzut błędnej wykładni przepisu art. 23 ustawy o gospodarce komunalnej nie został w sposób odpowiedni uzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należało przypomnieć, że zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami /art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a./ i wnioskami skargi kasacyjnej /art. 176 p.p.s.a./. Związanie granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że Sąd odwoławczy nie jest władny badać, czy Sąd pierwszej instancji naruszył inne jeszcze przepisy niż te, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej. Dodać należy, że zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania /art. 183 par. 2 p.p.s.a./, której w niniejszej sprawie się nie stwierdza.
W skardze kasacyjnej powołano się na pierwszą z podstaw kasacyjnych wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucając w jej ramach naruszenie przepisu art. 23 ustawy o gospodarce komunalnej przez błędną jego wykładnię oraz przepisów art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 48 i art. 16a u.p.d.o.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie.
Wobec braku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania mających zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ustaleniami zaskarżonego wyroku w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Brak tego rodzaju zarzutów w skardze kasacyjnej uniemożliwia bowiem badanie poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych. Przyjęcie tych ustaleń za wiążące oznacza, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na dokonywanie w ciężar kosztów odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia przez Spółkę MZK czternastu autobusów. Przyjęte przez Sąd pierwszej instancji i niekwestionowane na tym etapie postępowania ustalenia faktyczne opierały się przede wszystkim na treści uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 2 października 2000 r. w sprawie przekształcenia Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego w S. w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością i umowy spółki sporządzonej w dniu 23 listopada 2000 r. w formie aktu notarialnego. W ich rezultacie utworzona spółka otrzymała w dniu 1 stycznia 2001 r. majątek MZK określony w uzasadnieniu tej uchwały jako wkład niepieniężny /aport/ pozostający do wyłącznej dyspozycji zarządu spółki. Przekazany wkład niepieniężny obejmował m.in. czternaście autobusów zakupionych przez zakład budżetowy MZK w 1996 r. ze środków dotacji celowej otrzymanej od gminy. Dotacje przyznane zostały na podstawie uchwał Rady Miejskiej w S. z dnia 28 maja 1996 r. (...) z dnia 27 sierpnia 1996 r. (...) i z dnia 5 listopada 1996 r. (...) z przeznaczeniem na zakup taboru autobusowego na potrzeby komunikacji miejskiej. Zakupione z tych środków autobusy nie zostały ujęte przez zakład w ewidencji środków trwałych i nie dokonywano odpisów z tytułu ich zużycia. Przyjęcie tych ustaleń za wiążące przesądzało o tym, iż również spółka powstała w wyniku przekształcenia zakładu budżetowego nie była uprawniona do dokonywania odpisów z tytułu zużycia tego rodzaju środków trwałych. Nie mogło zatem dojść do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 48 i art. 16a u.p.d.o.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Pierwszy z tych przepisów zezwalał na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m i z uwzględnieniem regulacji art. 16 dotyczącego wyłączenia niektórych wydatków z kosztów uzyskania przychodów. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy przepisami, w oparciu o które należało ocenić dopuszczalność dokonywania odpisów amortyzacyjnych były przepisy art. 16g ust. 9, ust. 18 i art. 16h ust. 3 u.p.d.o.p.
Przepisy te bowiem odnoszą się do skutków prawnych w zakresie amortyzacji w przypadku nabycia majątku w drodze przekształcenia. Na tym etapie postępowania ze względu na treść uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 2 października 2000 r. należało przyjąć, iż Spółka MZK powstała na skutek przekształcenia zakładu budżetowego MZK.
W takiej sytuacji skutki tego przekształcenia w zakresie odpisów amortyzacyjnych należało ocenić w oparciu o trafnie powołane przez organy orzekające obu instancji oraz Sąd pierwszej instancji przepisy art. 16g ust. 9, ust. 18 i art. 16h ust. 3 u.p.d.o.p. Przepisy te, pominięte w podstawach skargi kasacyjnej stanowiły w takiej sytuacji o kontynuacji zasad dokonywania odpisów amortyzacyjnych przyjętych przez przedsiębiorcę przekształconego. Kontynuacja dotyczyła m.in. obowiązku przyjęcia wartości początkowej określonej w ewidencji środków trwałych oraz metody amortyzacji. Warunkiem zastosowania tych przepisów jest wstąpienie przez podmiot powstały w wyniku przekształcenia we wszelkie prawa i obowiązki podmiotu przekształconego /art. 16g ust. 18 u.p.d.o.p./. W tym wypadku "wszelkie prawa i obowiązki" obejmują również sukcesję praw i obowiązków, które regulują przepisy Ordynacji podatkowej /art. 93 i 94/. Oznacza to w przypadku amortyzacji, że wartość początkowa środka trwałego powinna być tożsama z wartością początkową określoną przez podmiot przekształcony, a przyjęta metoda amortyzacji stanowi kontynuacją dotychczas stosowanej. Nieokreślenie tej wartości i nieujęcie środka trwałego w ewidencji środków trwałych przez podmiot przekształcony powoduje, iż podmiot powstały w wyniku przekształcenie nie może tego uczynić. Nie nabywa bowiem uprawnienia do kontynuacji prawa, które nie istniało i to niezależnie od przyczyn, które to spowodowały. W tym wypadku stanowiło o tym nabycie środka trwałego przez podmiot przekształcony ze środków dotacji celowej /art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p./. W takiej sytuacji nie mogło dojść do niewłaściwego zastosowania nie tylko wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów, ale przede wszystkim pominiętych w jej podstawach przepisów art. 16g ust. 9 i ust. 18 i art. 16h ust. 3 u.p.d.o.p.
Do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł doprowadzić również drugi z podniesionych w niej zarzutów naruszenia przepisu art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce komunalnej /ten przepis został ostatecznie wskazany w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej/ przez błędną jego wykładnię. Przede wszystkim należało wyjaśnić, iż przepis ten nie reguluje spraw z zakresu obowiązków podatkowych, a do tego zakresu zalicza się rozpoznawana sprawa. Aby zatem skutecznie zarzucić naruszenie tego przepisu /niezależnie od postaci tego naruszenia/ należało zarzut ten powiązać z naruszeniem przepisów prawa podatkowego, które miały zastosowanie przy rozstrzyganiu powstałych kwestii spornych. Tymi przepisami w rozpoznawanej sprawie były powołane wcześniej przepisy, według których następowało określenie zasad zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów. W skardze kasacyjnej nie zarzucono jednak błędnej wykładni tych przepisów, a z kolei zarzut naruszenia przepisu art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce komunalnej w oderwaniu od mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego nie mógł zostać uznany za skuteczny. Ponadto odwołując się ponownie do treści przepisów art. 16g ust. 9 i ust. 18 u.p.d.o.p. stwierdzić należy, iż warunkiem ich zastosowania jest wstąpienie przez podmiot powstały z przekształcenia we wszelkie prawa i obowiązki przekształconego. Ocena tego warunku następuje z uwzględnieniem odrębnych przepisów, w oparciu o które następuje przekształcenie. W rozpoznawanej sprawie tymi odrębnymi przepisami, w oparciu o które nastąpiło przekształcenie zakładu budżetowego MZK w Spółkę MZK były przepisy ustawy o gospodarce komunalnej. Powołany w podstawach skargi kasacyjnej przepis art. 23 ust. 3 tej ustawy jednoznacznie ustanawia zasadę, że spółka powstała w wyniku przekształcenia wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki związane z działalnością zakładu budżetowego. Zatem na gruncie przepisów ustalających zasady amortyzacji nie mogło być wątpliwości, iż tego rodzaju sukcesja uniwersalna oznaczała obowiązek kontynuacji dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych w podmiocie powstałym w wyniku przekształcenia.
Kontynuacja oznaczała przyjęcie wartości początkowej tożsamej z wartością początkową określoną przez podmiot przekształcony /art. 16g ust. 9 u.p.d.o.p./, stosowanie tej samej metody amortyzacji /art. 16h ust. 3 u.p.d.o.p./.
W rozpoznawanej sprawie nie było to jednak możliwe z uwagi na omówione już wcześniej okoliczności. Do zmiany tej oceny nie mogło prowadzić to, iż dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r. wprowadzono w przepisach Ordynacji podatkowej regulację pozwalającą na przyjęcie w przypadku tego rodzaju przekształceń zasad sukcesji uniwersalnej w zakresie praw i obowiązków przewidzianych w przepisach prawa podatkowego /art. 93b/. Jak wynikało bowiem z treści przepisów art. 16g ust. 18 u.p.d.o.p. w związku z art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce komunalnej w odniesieniu do odpisów amortyzacyjnych zasady te obowiązywały w okresie wcześniejszym obejmującym również lata 2001 i 2002.
Z przedstawionych powodów należało uznać, że skarga kasacyjna pozbawiona była usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparte zostało na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 205 par. 2 i 3 p.p.s.a., przy czym kwotę wynagrodzenia radcy prawnego ustalono w oparciu o przepisy par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a" w związku z par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" i par. 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./.