II FSK 909/24

II FSK 909/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Jaśniewicz
Paweł Kowalski
Tomasz Zborzyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Kr 804/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-12-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 79 § 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 171
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA (del.) Paweł Kowalski, Protokolant Daria Chodko, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 804/23 w sprawie ze skargi Z. U. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 6 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. U. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sygnatura akt: II FSK 909/24
U z a s a d n i e n i e
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z. U. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
Skarżący wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o zwrot środków pieniężnych wpłaconych i wyegzekwowanych od niego w toku postępowania egzekucyjnego umorzonego w następstwie uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2.08.2022 r. (III FSK 2199/21) wadliwości doręczenia w trybie art. 70c ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej O.p.) zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, co spowodowało brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bochni postanowieniem z dnia 28.04.2023 r. na podstawie art. 165a § 1 O.p. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanowieniem z dnia 6.07.2023 r. postanowienie to utrzymał w mocy, wskazując, że w obrocie prawnym nadal funkcjonuje ostateczna decyzja Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 18.06.2014 r. określająca egzekwowany od skarżącego obowiązek w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od uzyskanych dochodów (przychodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych za 2008 r., utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 10.07.2015 r. oraz wyrokami: Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 14.01.2016 r. (I SA/Kr 1593/15) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.12.2018 r. (II FSK 2558/19). Na mocy art. 170 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: P.p.s.a.) podmioty, których dotyczy prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego, są obowiązane do uznania, że kwestia prawna stanowiąca treść tego rozstrzygnięcia kształtuje się tak, jak zostało w nim stwierdzone; dla organu podatkowego wiążąca jest więc wydana w tej sprawie decyzja wymiarowa, a rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie egzekucyjnej wiąże tylko w tej sprawie.
W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej skarżący zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 165a § 1 i art. 165 § 1 O.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji z powodu niemożności wydania rozstrzygnięcia co do istoty żądania ze względu na pozostawanie w obrocie prawnym wadliwej decyzji wymiarowej, co narusza prawo własności skarżącego chronione art. 21 i art. 64 Konstytucji. Zarzucił też niewłaściwe zastosowanie art. 121 § 1 i § 2 O. p. polegające na naruszeniu zasady zaufania do władzy publicznej oraz art. 120 w związku z art. 165 § 1, art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 75 § 1 O.p. przez odmowę wszczęcia postępowania, mimo, iż przepisy O.p. przyznają podatnikowi prawo do domagania się stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku w razie kwestionowania zasadności poboru podatku.
Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że organy podatkowe prawidłowo odmówiły wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Ponieważ sprawa, która została zakończona decyzją ostateczną, musiałaby być rozpoznana merytorycznie na nowo, oznaczałoby to naruszenie zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 128 O.p., a także zasady mocy wiążącej kontrolującego tę decyzję prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, wyrażonej w art. 170 P.p.s.a. Z kolei później wydany wyrok w sprawie egzekucyjnej wiąże w zakresie konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego, ale nie wywołuje wskazanych przez skarżącego skutków procesowych w zakresie możliwości stwierdzenia nadpłaty. Niezależnie od powyższego na podstawie art. 79 § 2 O.p. prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skoro więc wniosek o stwierdzenie nadpłaty i jej zwrot został złożony po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a zatem po wygaśnięciu prawa do złożenia takiego wniosku, zachodziła wymieniona w art. 165a § 1 O.p. przesłanka odmowy wszczęcia postępowania w takiej sprawie.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił:
1. niewłaściwe zastosowanie art. 151 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. przez nieprawidłowe wykonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do oddalenia skargi, która powinna zostać uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a., ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przez organ podatkowy niżej wymienionych przepisów:
a) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 165a § 1, art. 165 § 1, art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1, art. 75 § 1, art. 128 i art. 212 O.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z powodu niemożności wydania rozstrzygnięcia co do istoty żądania ze względu na pozostawanie w obrocie prawnym decyzji wymiarowej dotyczącej wymienionego podatku, mimo, że przepisy O.p. przyznają podatnikowi prawo do domagania się stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku w razie kwestionowania zasadności poboru podatku,
b) art. 120, art 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 O.p. polegające na naruszeniu zasady praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej przez odmowę rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku w sytuacji istnienia uzasadnionego oczekiwania skarżącego, że pobrane od niego bezprawnie przez organy podatkowe środki pieniężne zostaną zwrócone,
c) art. 21 i art. 64 Konstytucji w związku z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 O.p. przez faktyczne pozbawienie skarżącego własności środków pieniężnych wskutek niedopuszczenia do rozpoznania wniosku o stwierdzenie i zwrotu nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, co do którego niekwestionowanym jest i obiektywnie stwierdzonym, że nie podlegał on egzekucji, albowiem obowiązek podatkowy wygasł wcześniej wskutek przedawnienia;
2. niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 128, art. 212, art. 165a, art. 165 § 1, art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1, art. 75 § 1, art. 59 § 1 pkt 9 oraz art. 70 § 1 O.p. przez oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że występowanie w obrocie prawnym prawomocnej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w stanie faktycznym niniejszej sprawy czyni niedopuszczalnym wszczęcie postępowania i rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty mimo prawomocnego stwierdzenia, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie podlegało egzekucji, bowiem wygasło wcześniej wskutek przedawnienia;
3. błędną wykładnię i w konsekwencji również niewłaściwe zastosowanie art. 153, art. 170 i art. 171 w związku z art. 151 P.p.s.a. przez nieprawidłowe przyjęcie, że ocena prawna co do nieskuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2.08.2022 r. (III FSK 2199/21), skutkująca stwierdzeniem wygaśnięcia przedmiotowego zobowiązania wskutek przedawnienia, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy i nie wiąże organów podatkowych i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, natomiast wiąże je wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14.01.2016 r. (I SA/Kr 1593/15) i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.12.2018 r. (II FSK 2558/16), wydany w przedmiocie decyzji wymiarowej;
4. niewłaściwe zastosowanie art. 153 i art. 269 § 1 i § 2 P.p.s.a. przez nierespektowanie wykładni prawa wyrażonej w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.03.2019 r. (I FPS 3/18);
5. niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 79 § 2 O.p. przez przyjęcie, że skarżący złożył wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty po wygaśnięciu prawa do jego złożenia, pomimo istnienia wątpliwości co do charakteru środków pobranych od skarżącego tytułem zaległości podatkowych;
6. niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 165a § 1 O.p. oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji przez naruszenie prawa skarżącego do rozstrzygnięcia sprawy podatkowej i prawa do sądu.
Ponadto w pismach procesowych z dnia 19.11.2025 r. oraz z dnia 20.01.2026 r. skarżący rozwinął argumentację wspierającą podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Istotę sporu stanowi relacja pomiędzy wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12.12.2018 r. (II FSK 2558/16), którym przesądzono o zgodności z prawem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego oraz z dnia 2.08.2022 r. (III FSK 2199/21), w którym – odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.03.2019 r. (I FPS 3/18) – stwierdzono niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej tego zobowiązania ze względu na jego przedawnienie wynikające z formalnej wadliwości zawiadomienia skarżącego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Należy zauważyć i podkreślić, że judykaty te wydane zostały w sprawach o odmiennych przedmiotach sporu i moc wiążąca każdego z nich winna być oceniana zgodnie z regułą zawartą w art. 171 P.p.s.a. – a więc tylko w odniesieniu do tego, co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. O ile zatem wyrok z 2022 r. przesądził o niedopuszczalności dalszego prowadzenia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego, o tyle wyrok z 2018 r. przesądził o prawidłowości rozstrzygnięcia wymiarowego, wyrażonego w decyzji. Nie zachodzi więc zależność polegająca na dorozumianej derogacji wyroku wcześniejszego przez wyrok późniejszy w oparciu o odmienne rozumienie przesłanek zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wynikające z uchwały składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego, a jedynie odmienność rozstrzygnięć wydanych w sprawach o przedmiotowo odrębnym charakterze. Prowadzi to w konsekwencji do stwierdzenia, że mimo wyroku wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w roku 2022 w obrocie prawnym pozostaje decyzja wymiarowa, pozytywnie zweryfikowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z roku 2018, co wyklucza możliwość przeprowadzenia postulowanego przez skarżącego postępowania o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w oparciu o twierdzenie o merytorycznej wadliwości tej decyzji.
Dodatkowym aspektem sprawy jest unormowane w art. 79 § 2 O.p. ograniczenie terminowe prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie oraz o zwrot nadpłaty. Skoro uprawnienie takie wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, skarżący (który zresztą sam twierdzi, że zobowiązanie to wygasło wskutek przedawnienia) z uprawnienia do złożenia wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty skorzystać już nie może.
Obydwa opisane aspekty sprawy trafnie dostrzegł i wyłożył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, toteż wywiedziona od tego wyroku skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W szczególności nie jest zasadny podniesiony na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 151 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. przez nieprawidłowe wykonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, co doprowadziło do oddalenia skargi, która powinna zostać uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. Zarzut ten oparty jest bowiem na błędnym założeniu o naruszeniu przez organy podatkowe szeregu przepisów postępowania, podczas gdy nie stanowi o naruszeniu art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 165a § 1, art. 165 § 1, art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1, art. 75 § 1, art. 128 i art. 212 O.p. utrzymanie w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty z powodu niemożności wydania rozstrzygnięcia co do istoty żądania ze względu na pozostawanie w obrocie prawnym decyzji wymiarowej dotyczącej wymienionego podatku, ponieważ wymieniona przesłanka odmowy wszczęcia postępowania jest prawidłowa. Jakkolwiek przepisy O.p. przyznają podatnikowi prawo do domagania się stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku w razie kwestionowania zasadności jego poboru, niemniej uprawnienie to może być realizowane tylko z poszanowaniem regulujących je przepisów proceduralnych, w tym – zwłaszcza – przewidzianego w art. 79 § 2 O.p. ograniczenia co do czasu wszczęcia takiego postępowania. O naruszeniu art. 120, art 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 O.p. nie stanowi też odmowa rozpatrzenia wniosku skarżącego mimo deklarowanego przez niego oczekiwania, że pobrane od niego środki pieniężne (w jego ocenie: pobrane bezprawnie) zostaną zwrócone, w sytuacji, gdy środki te zostały pobrane w oparciu o ostateczną i pozytywnie zweryfikowaną w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzję wymiarową, z zastrzeżeniem niedopuszczalności dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej celem ich wyegzekwowania – co zostało zrealizowane przez umorzenie postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów nieskuteczne procesowo jest odwołanie się skarżącego do zasad wynikających z art. 21 i art. 64 Konstytucji w związku z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 O.p., gdyż pozbawienie skarżącego własności środków pieniężnych wskutek niedopuszczenia do rozpatrzenia wniosku o ich zwrot musi być rozważane w kontekście wyrażonej w art. 84 Konstytucji reguły, w myśl której każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Okoliczność, że obowiązek ciążący na skarżącym nie podlega już egzekucji administracyjnej ze względu na jego przedawnienie nie niweczy prawidłowości jego określenia w decyzji wymiarowej, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z ustawy.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 128, art. 212, art. 165a, art. 165 § 1, art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1, art. 75 § 1, art. 59 § 1 pkt 9 oraz art. 70 § 1 O.p. przez oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że występowanie w obrocie prawnym prawomocnej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w stanie faktycznym sprawy czyni niedopuszczalnym wszczęcie postępowania i rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, mimo prawomocnego stwierdzenia, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie podlegało egzekucji, bowiem wygasło wcześniej wskutek przedawnienia. Jak już wyjaśniono, założenie leżące u podstaw rozstrzygnięcia organów podatkowych nie jest błędne wobec odmienności przedmiotów rozstrzygnięć sądów administracyjnych w sprawach skarżącego, toteż brak możliwości dalszego prowadzenia egzekucji jego zobowiązania podatkowego ani nie świadczy o uchyleniu decyzji wymiarowej, ani nie prowadzi do usunięcia jej z obrotu prawnego.
Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 153, art. 170 i art. 171 w związku z art. 151 P.p.s.a. przez nieprawidłowe przyjęcie, że ocena prawna co do nieskuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2.08.2022 r. (III FSK 2199/21), skutkująca stwierdzeniem wygaśnięcia zobowiązania wskutek przedawnienia, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy i nie wiąże organów podatkowych i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, natomiast wiąże je wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14.1.2016 r. (I SA/Kr 1593/15) i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.12.2018 r. (II FSK 2558/16), wydany w przedmiocie decyzji wymiarowej. Jak również już wyjaśniono, kwestionowane przez skarżącego założenie wynika z odmienności przedmiotów rozstrzygnięcia w każdej z wymienionych spraw i nie jest nieprawidłowe.
Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 153 i art. 269 § 1 i § 2 P.p.s.a. przez nierespektowanie wykładni prawa wyrażonej w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.03.2019 r. (I FPS 3/18). W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny ani nie odnosił się, ani nie miał podstaw do odnoszenia się do wymienionej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ przedmiot sprawy nie dotyczył rozstrzygniętego w niej zagadnienia prawnego. W obecnie rozpoznawanej sprawie nie chodzi o to, czy określony sposób doręczenia zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ma wpływ na bieg tego terminu, ale czy pozostawanie w obiegu prawnym ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego oraz upływ terminu do złożenia przez niego wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty stanowią przyczyny, dla których postępowanie o stwierdzenie i zwrot nadpłaty nie może być wszczęte i czy w tej sytuacji zasadne było zastosowanie przez organ podatkowy normy wynikającej z art. 165a § 1 O.p. i wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia takiego postępowania.
Niezasadne jest też kwestionowanie zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 79 § 2 O.p. przez przyjęcie, że skarżący złożył wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty po wygaśnięciu prawa do jego złożenia, pomimo wątpliwości co do charakteru środków pobranych tytułem zaległości podatkowych. Istota wątpliwości co do charakteru tych środków w zarzucie wyjaśniona nie została. Przyjmując, że wątpliwości te odnoszą się do wyegzekwowania środków pieniężnych pomimo uznania w sprawie egzekucyjnej okoliczności przedawnienia egzekwowanego zobowiązania podatkowego, należy ponownie przypomnieć, że decyzja ostateczna wydana w sprawie określenia wysokości tego zobowiązania podatkowego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, podobnie, jak potwierdzające zgodność z prawem tej decyzji wyroki sądów administracyjnych. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, do którego skarżący się odwołuje, wydany został w sprawie dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej, a nie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Wreszcie, nietrafny – i w gruncie rzeczy niezrozumiały - jest zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 165a § 1 O.p. oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji przez naruszenie prawa skarżącego do rozstrzygnięcia sprawy podatkowej i prawa do sądu. Skarżący w swojej sprawie skorzystał z prawa do sądu już trzykrotnie: w aspekcie prawidłowości określenia wysokości jego zobowiązania podatkowego, w aspekcie dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej tego zobowiązania oraz – obecnie – w aspekcie dopuszczalności złożenia wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty; każde z tych postępowań sądowych poprzedzone było dwuinstancyjnym postępowaniem administracyjnym. Okoliczność, że rezultaty tych postępowań nie zawsze odpowiadały jego oczekiwaniom co do kierunku rozstrzygnięcia, nie oznacza, że był on w jakimkolwiek stopniu pozbawiony prawa do rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, jak i prawa do sądu.
Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów, podniesionych w skardze kasacyjnej, nie okazał się zasadny, toteż skarga ta jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz stosowanego odpowiednio § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od skarżącego na rzecz organu podatkowego kwotę 360 zł tytułem opłaty za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.
SWSA (del.) SNSA SNSA
Paweł Kowalski Tomasz Zborzyński (spr.) Maciej Jaśniewicz