II FSK 658/22

II FSK 658/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska- Nowacka
Alicja Polańska /sprawozdawca/
Jan Grzęda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Gd 1225/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-03-16
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1740
art. 898, art. 899 par 3,
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1426
art. 10 ust. 1 pkt. 8, art. 30e,
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (sprawozdawca), Protokolant Aleksander Polak, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1225/21 w sprawie ze skargi R. E. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) odstępuje od zasądzenia kosztów sądowych od skarżącej na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w całości.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1225/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną przez R. E. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Wskazany wyrok (podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
Uzasadniając uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o interpretację wnioskodawczyni podała, że
10 lipca 2013 r. wraz z mężem darowała synowi nieruchomość (czynność potwierdzona aktem notarialnym), której nabycie uprzednio nastąpiło na podstawie umów sprzedaży oraz umowy zniesienia współwłasności z 29 października 1990 r. Warunkiem przeniesienia własności była umowa alimentacyjna wraz ze stałą opieką nałożoną na syna w stosunku do darczyńców - rodziców. Jednak, 30 października 2017 r. strony umowy darowizny podpisały oświadczenie o odwołaniu darowizny z powodu rażącej niewdzięczności obdarowanego i wezwali go do przeniesienia na nich darowanej nieruchomości w terminie do 31 grudnia 2017 r. Syn oświadczył, że znane mu są przesłanki odwołania darowizny, które potwierdził (oświadczenie nie miało formy aktu notarialnego). Następnie, 6 grudnia 2017 r. zawarto umowę przeniesienia własności nieruchomości w formie aktu notarialnego, w której małżonkowie oświadczyli, że
30 października 2017 r. złożyli synowi oświadczenie w formie pisemnej o odwołaniu darowizny z 10 lipca 2013 r., co syn potwierdził. Ponadto strony oświadczyły, że zostały spełnione przestanki wynikające z art. 898 oraz art. 899 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740) - dalej: "k.c.". Wnioskodawczyni podała także, że 14 maja 2018 r. mąż zmarł, a spadek po nim nabyła wnioskodawczyni w całości z dobrodziejstwem inwentarza (postanowienie z dnia 22 marca 2019 r. o stwierdzeniu nabycia spadku). Ponadto, podała, że 7 stycznia 2020 r. sprzedała nieruchomość za kwotę 325.000 zł (czynność potwierdzona aktem notarialnym). Powodem sprzedaży była śmierć męża, brak środków (niska emerytura) na utrzymanie nieruchomości (w tym wysokiego podatku od gruntu) oraz podeszły wiek, trwałe inwalidztwo i zdiagnozowana choroba nowotworowa.
Organ interpretacyjny po analizie wniosku ustalił, że intencją wnioskodawczyni było ustalenie, czy sprzedaż nieruchomości, do której doszło 7 stycznia 2020 r., nastąpiła po upływie terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.); dalej: "u.p.d.o.f.".
Wnioskodawczyni przedstawiła stanowisko, zgodnie z którym umowa przeniesienia własności nieruchomości z 6 grudnia 2017 r. uchyliła i odwołała darowiznę z 10 lipca 2013 r., a więc sprzedaż nieruchomości dokonana 7 stycznia 2020 r. nastąpiła po upływie 5 lat od nabycia jej 29 października 1990 r.
Organ interpretacyjny uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że pomimo uchybienia, którego dopuścił się organ interpretacyjny rozpoznając wniosek dotknięty oczywistym brakiem formalnym, wnioskodawczyni nie sformułowała bowiem we wniosku pytania, na które oczekiwała odpowiedzi, to oczywistość zagadnienia pozwalała na udzielenie odpowiedzi.
Według sądu pierwszej instancji organ w zaskarżonej interpretacji naruszył przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz art. 30e u.p.d.o.f.. Sąd wskazał, że w u.p.d.o.f. nie zamieszczono definicji terminu "nabycie", użytego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., co oznacza, że dla prawidłowego wyinterpretowania normy w nim zamieszczonej należy sięgnąć do możliwych reguł interpretacyjnych. Analizowany w sprawie przepis nie ustanawia wprost warunku, aby przychód ze sprzedawanej nieruchomości nie stanowił podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym jedynie w sytuacji, gdy upłynął okres 5 lat, liczony jako ciągły czas upływający bezpośrednio pomiędzy jej nabyciem, a sprzedażą, od nabycia nieruchomości. Warunek 5 lat własności nieruchomości może bowiem być przerywany okresami, w których podatnik tej własności się wyzbył.
Sąd pierwszej instancji uznał, że w sytuacji, w której wnioskodawczyni była właścicielką nieruchomości przez okres znacznie dłuższy niż wymagane 5 lat (w okresie od 29 października 1990 r. do 10 lipca 2013 r. i od 6 grudnia 2017 r. do 7 stycznia 2020 r.), a dodatkowo gdy przesunięcia majątkowe powodujące te przerwy miały charakter nieodpłatny, to cel wprowadzenia przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. został w pełni zrealizowany.
Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w pełni odpowiada prawu pogląd organu interpretującego odnośnie do skutku rzeczowego odwołania darowizny (tu wskazał na wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 843/16 NSA i uchwałę SN z dnia 7 stycznia 1967 r. sygn. akt III CZP 32/66). Jednak ocenił, że to zagadnienie prawne nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie o zasadności skargi.
Od wyroku sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wniósł organ interpretacyjny, który - na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt.8 u.p.d.o.f. w zw. z art. 30e u.p.d.o.f., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji odmowę zastosowania do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na skutek nieprawidłowego uznania, że sprzedaż nieruchomości przez wnioskodawczynię, nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., albowiem przepis ten nie ustanawia wprost warunku, aby przychód ze sprzedawanej nieruchomości nie stanowił podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym jedynie w sytuacji, gdy upłynął okres 5 lat, liczony jako ciągły czas upływający bezpośrednio pomiędzy jej nabyciem, a sprzedażą od nabycia nieruchomości;
2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. 30e u.p.d.o.f., poprzez niezasadne uchylenie interpretacji indywidualnej, z uwagi na błędne przyjęcie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego, pomimo iż do takiego naruszenia nie doszło;
b) art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2002 r. Nr. 153 poz. 1269 ze zm.), z uwagi na niedokonanie przez sąd prawidłowej kontroli wydanej interpretacji indywidualnej i w związku z tym, wadliwe uzasadnienia wyroku, w szczególności poprzez niedokonanie oceny prawnych skutków odwołania darowizny i przeniesienia własności nieruchomości z powrotem na wnioskodawczynię, a więc kwestii mającej zasadnicze znaczenie dla ustalenia 5-letniego terminu, wynikającego z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., i w konsekwencji oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości przez wnioskodawczynię.
Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sadowi pierwszej instancji; o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych; o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania od organu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy kasacyjne.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej.
Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Choć w takiej sytuacji, a więc gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca sądowi pierwszej instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego, regułą jest, że w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe, to w tej sprawie kolejność tę należy odwrócić i najpierw rozpatrzyć zarzuty dotyczące błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.); dalej: "u.p.d.o.f.", jako że w tej sprawie prawidłowe rozumienie norm prawnych zawartych w tym przepisie rzutuje w pierwszym rzędzie na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.
Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., źródłem przychodów jest odpłatne zbycie [...] nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie [...].
W przepisach u.p.d.o.f. ustawodawca nie zdefiniował terminu "nabycie". Odczytując więc hipotezę art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. w ramach wykładni systemowej zewnętrznej należy odwołać się do znaczenia tego terminu do prawa cywilnego. Artykuł 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.); dalej: "k.c.", stanowi, że umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Zatem, nabycie nieruchomości lub praw majątkowych następuje z chwilą uzyskania prawa własności, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przeniesienia własności.
Podkreślenia wymaga, że wykładnia terminu "nabycie", użytego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., odwołująca się do przepisów prawa cywilnego, jest powszechnie akceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładem jest choćby uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2017 r. sygn. akt II FPS 2/17, w której wskazano, że nabycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., obejmuje każde przeniesienie na nabywcę własności rzeczy lub prawa (w ramach spadku, innej jednostronnej czynności, na podstawie aktu prawnego, umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności). Pojęcie to należy zatem rozumieć w znaczeniu najbardziej ogólnym jako uzyskanie własności lub innego prawa majątkowego w każdy prawem przewidziany sposób. (por. także wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 843/16).
Dla prawidłowej wykładni ww. przepisów, w pierwszej kolejności konieczne jest wyjaśnienie skutków odwołania darowizny, którą to kwestią częściowo zajął się sąd pierwszej instancji, odwołując się m.in. do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 1967 r. sygn. akt III CZP 32/66, w której stwierdzono, że nawet przyjęcie, iż odstąpienie od umowy (darowizny) wywarło jednocześnie skutek rzeczowy, to działało ono ex nunc (od teraz), a nie ex tunc (wstecz). Jednak, sąd pierwszej instancji nie przeniósł oceny skutków odwołania darowizny wynikającej z ww. uchwały na grunt rozpoznawanej sprawy. Tymczasem, także w piśmiennictwie (por. E. Drozd, Rozwiązanie umowy przenoszącej własność nieruchomości (w:) Obrót nieruchomościami w praktyce notarialnej, Kraków 1997, s. 5-21, E. Gniewek, Komentarz do art. 155 Kodeksu cywilnego, powołany za LEX) podnosi się, że w przypadku odstąpienia od umowy lub rozwiązania umowy o skutku zobowiązująco-rozporządzającym, także przed jej wykonaniem, jeżeli odstąpienie to miało formę odpowiednią dla przeniesienia własności nieruchomości, skutek w postaci przeniesienia własności musi upaść wraz z upadkiem umowy, właścicielem staje się na powrót zbywca z mocy samego prawa. Rozwiązanie umowy skutkuje więc rzeczowo, tak jak jej zawarcie. Wydania rzeczy można się domagać na podstawie art. 222 k.c. Zatem, skutek rzeczowy następuje ex nunc, a więc dopiero od momentu rozwiązania umowy czy odstąpienia od niej.
Stwierdzić więc należy, że w świetle regulacji prawa cywilnego, w okresie między przeniesieniem własności na podstawie umowy o skutku zobowiązująco – rozporządzającym, a jej odstąpieniem lub rozwiązaniem, właścicielem nieruchomości pozostaje jej nabywca. Zbywca staje się właścicielem nieruchomości dopiero w momencie rozwiązania umowy lub odstąpienia od niej lub (przy przyjęciu stanowiska wynikającego z orzecznictwa) dopiero w momencie przeniesienia na niego własności nieruchomości przez nabywcę. Niezależnie także od tego, czy przyjęty zostanie pogląd o upadku skutku rzeczowego w momencie odstąpienia od umowy lub w momencie ponownego przeniesienia własności w wyniku odstąpienia, skutki rzeczowe zawsze będą następowały na przyszłość. Nie można bowiem mówić o tym, że odstąpienie od umowy spowoduje stan, zgodnie z którym skutek rzeczowy w postaci przeniesienia własności nieruchomości zostanie uznany za niebyły.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że z chwilą zawarcia umowy darowizny w dniu 10 lipca 2013 r. (zawartej w formie aktu notarialnego) skarżąca i jej mąż przestali był właścicielem darowanych nieruchomości, a ich właścicielem stał się syn (obdarowany).
Dokonane następnie po ok. 4,5 roku odwołanie darowizny na rzecz syna i zawarcie 6 grudnia 2017 r. umowy przeniesienia własności nieruchomości z syna na skarżącą i jej męża skutkowało ponownym nabyciem tej samej nieruchomości przez skarżącą i jej męża.
Zatem, wtórne nabycie nieruchomości przez skarżącą i jej męża jest nabyciem nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. Pięcioletni termin, o którym mowa w tym przepisie, powinien być zatem liczony od końca 2017 r. W konsekwencji, sprzedaż nieruchomości, do której doszło 7 stycznia 2020 r. nastąpiła przed upływem tego 5-letniego terminu i stanowić będzie źródło przychodów skarżącej w rozumieniu ww. przepisu.
Z powyższych względów zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a w zw. z art. 30e u.p.d.o.f., przez jego błędną wykładnię, zasługiwał na uwzględnienie, bowiem - wbrew wykładni zaprezentowanej przez sąd pierwszej instancji - analizowany w sprawie przepis chociaż nie ustanawia wprost warunku, aby przychód ze sprzedawanej nieruchomości nie stanowił podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym jedynie w sytuacji, gdy upłynął okres 5 lat, liczony jako ciągły czas upływający bezpośrednio pomiędzy jej nabyciem, a sprzedażą, od nabycia nieruchomości, to jednak użycie przez ustawodawcę w tym przepisie zwrotu: "licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie", dowodzi, że momentem, od którego należy liczyć termin 5-letni jest "nabycie" (lub wybudowanie). W sprawie skarżąca nabyła nieruchomość, wprawdzie powrotnie, jednak 6 grudnia 2017 r.. Zatem, okres przerwy w posiadaniu (na własność) nieruchomości nie może być zaliczony do okresami 5-letniego, o którym mowa w tym przepisie, bowiem skarżąca w okresie przerwy nie była jej właścicielką (własności się wyzbyła).
Analogiczna ocena, tyle że dotycząca skutków odwołania umowy dożywocia, została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II FSK 1748/20, którym uchylony został powołany przez sąd pierwszej instancji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 2179/19.
W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że uchylenie zaskarżonej interpretacji przez sąd pierwszej instancji było nieuzasadnione, gdyż zaskarżona interpretacja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., przez jego błędną wykładnię.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należało jako chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2002 r. Nr. 153 poz. 1269 ze zm.); dalej: "p.u.s.a.". Zgodnie z brzmieniem tych przepisów, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W art. 1 § 1 p.u.s.a. zawarta jest norma o charakterze kompetencyjno-ustrojowym. Sąd administracyjny mógłby naruszyć wówczas tę normę, gdyby odmówił przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej, pomimo skutecznie wniesionej skargi na tę działalność; rozpoznał sprawę nienależącą do jego kognicji; względnie zastosował środek nieznany ustawie (p.p.s.a.); zastosował kryterium kontroli inne, niż zgodność z prawem (art. 1 § 2 p.u.s.a.). W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na interpretację indywidualną organu administracji publicznej, ocenił ją pod kątem legalności i uwzględniając skargę zastosował środek przewidziany przepisami p.p.s.a. W sprawie brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania podnoszonych przez skarżącego.
Także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Zaskarżony wyrok spełnia wszystkie wymogi określone w ww. przepisie i poddaje się kontroli instancyjnej.
Natomiast, wobec tego, że w sprawie nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej, sąd pierwszej instancji naruszył art. 146 § 1 p.p.s.a., będący podstawą wydania orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe i uznając, że wyrok sądu pierwszej instancji narusza ww. przepisy prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. - uchylił zaskarżony wyrok i skargę oddalił, uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona.
Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił - na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. - od zasadzenia od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania w całości, uznając, że ciężka sytuacja zdrowotna i majątkowa skarżącej uzasadnia takie orzeczenie.
/-/ A. Polańska /-/ J. Grzęda /-/ A. Wrzesińska-Nowacka