II FSK 495/22

II FSK 495/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kot
Jan Grzęda /przewodniczący sprawozdawca/
Maciej Jaśniewicz
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Gd 1056/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2021-12-14
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 865
art. 15 ust. 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
Dz.U. 2010 nr 226 poz 1478
art. 16 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 9
Ustawa z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób  prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA (del.) Artur Kot, Protokolant Aleksander Polak, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A." sp.j. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 1056/21 w sprawie ze skargi "A." sp.j. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "A." sp.j. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 1056/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. sp.j. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 maja 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną, w której zarzuciła:
I. naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865 ze zm., dalej "u.p.d.o.p") w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 9 ustawy z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. 2010 r. poz. 1478, dalej "ustawa nowelizująca") oraz art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Spółka jest uprawniona do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości gruntowej (dalej "Nieruchomość") nabytej przez wspólnika Spółki, tj. F. Sp. z o.o. (dalej "FFS" lub "Wspólnik") w 1997 r., a następnie wniesionej jako wkład niepieniężny do Spółki 27 marca 2009 r., jedynie wydatków faktycznie poniesionych przez Wspólnika na zakup tej części nieruchomości która podlegać będzie zbyciu powiększonych o udokumentowane nakłady poniesione na tej części nieruchomości przed jej wniesieniem do Spółki (tzw. koszty historyczne) (dalej "Wartość historyczna"), podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, że Spółka jest uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży pozostałej części Nieruchomości w wysokości wartości aktualnej na moment dokonania aportu wynikającej z ewidencji środków trwałych (tj. wartości aktualnej pomniejszonej o dotychczas rozpoznany przez wspólników koszt uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży części Nieruchomości) (dalej: "Wartość aktualna"), w sytuacji gdy Sąd prawidłowo uznał, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy dotyczące ustalania kosztów uzyskania przychodów obowiązujące do 31 grudnia 2010 r., oraz że zmiany stanu prawnego, dotyczące zasad ustalania kosztów uzyskania przychodów związanych ze sprzedażą aportu oraz dotyczące uzyskania statusu podatnika przez Spółkę, wprowadzone po tej dacie nie powinny wpływać na ustalenie wysokości kosztów uzyskania przychodów przez Spółkę;
II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi na interpretację, podczas gdy interpretacja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 1997 r. poz. 926 ze zm., dalej "O.p."), przez: ograniczenie się przez organ do zacytowania przepisów prawnych mających jego zdaniem zastosowanie w sprawie, podczas gdy z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu, który doprowadził z jednej strony do zanegowania słuszności stanowiska Spółki, a z drugiej strony - do przyjęcia odmiennego stanowiska niż Spółka, brak ustosunkowania się do wykładni przepisów obowiązującej w 2010 r., co świadczy o braku konsekwencji rozumowania organu, który sam uznał, że należy stosować przepisy obowiązujące przed 31 grudnia 2010 r., a co za tym idzie, również dominującą w tym okresie ich wykładnię, a nie wykładnię i zasady ustalania kosztów tego rodzaju stosowane na gruncie przepisów obowiązujących po tej dacie, co uniemożliwiło poznanie przez Spółkę faktycznych motywów wydanego przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej rozstrzygnięcia i jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania do organów,
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi na interpretację, podczas gdy interpretacja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2a O.p. przez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść Spółki niedających się usunąć wątpliwości co do treści i wykładni przepisów prawa podatkowego, tj. dotyczących kwestii czy przepisy odnoszące się do sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży uprzednio aportowanej Nieruchomości obowiązujące do 31 grudnia 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że Spółka, będzie uprawniona do zaliczenia wydatków w kwocie wynikającej z prowadzonej ewidencji, tj. z uwzględnieniem wartości Nieruchomości aktualnej na moment wniesienia jej aportem do Spółki, czy w wartości tzw. Historycznej,
- art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. przez odniesienie się przez Sąd do argumentacji zawartej w skardze w sposób ogólnikowy i pominięcie przedstawionych przez Skarżącą posiadanych interpretacji indywidualnych, istotnych dla przedmiotowej sprawy.
W związku z powyższym, Spółka wnosi o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz uchylenie interpretacji w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz zwrot kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego i postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjna organ wniósł o jej oddalenie oraz zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie nie zachodziły takie przesłanki (art. 183 § 2 P.p.s.a.).
Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia w jaki sposób ustalić koszty uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży części nieruchomości. Zdaniem Spółki będzie ona uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży pozostałej części Nieruchomości zgodnie z przepisami u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2010 r., tj. w wysokości Wartości Aktualnej wynikającej z ewidencji środków trwałych (uaktualnionej do wartości rynkowej), czyli Wartości Aktualnej pomniejszonej o dotychczas rozpoznany przez Wspólników koszt uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży części Nieruchomości. Natomiast zdaniem organu, jako że w 2009 r., to jest w roku dokonania aportu Nieruchomości, nie obowiązywał art. 16g ust. 1 pkt 4a lit. b u.p.d.o.p., dotyczący sposobu ustalenia wartości początkowej środka trwałego nabytego w postaci wkładu niepieniężnego wniesionego do spółki niebędącej osobą prawną, to w celu ustalenia kosztów z odpłatnego zbycia ww. nieruchomości gruntowej zastosowanie będzie miał przepis ogólny dotyczący ustalania kosztów zbycia środka trwałego tj. art. 16 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2010 г.). Oznacza to, że kosztem tym będą wydatki faktycznie poniesione na nabycie zbywanej części nieruchomości gruntowej.
Z treści wniosku, który był podstawą wydania skarżonej interpretacji indywidualnej wynikało między innymi, że 1 stycznia 2021 r. Spółka jawna, która złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, co oznacza, że do dochodów uzyskanych przez tą Spółkę od tego momentu zastosowanie znajdują przepisy u.p.d.o.p. Natomiast do opodatkowania dochodów uzyskanych przez wspólników Spółki jawnej uzyskanych do 31 grudnia 2020 r. zastosowanie znajdują przepisy ustaw podatkowych właściwych ze względu na podmiotowość prawną tych wspólników. Wyjaśnić bowiem należy, że w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2020 r. spółki jawne mające siedzibę lub zarząd na terytorium Polski były dla celów podatku dochodowego kwalifikowane jako podmioty podatkowo "transparentne". Uzyskiwane przez te podmioty przychody oraz ponoszone koszty stanowiły bowiem przychody i koszty - będących podatnikami podatku dochodowego - wspólników takich spółek, w takiej proporcji, w jakiej wspólnicy ci partycypowali w zyskach spółki jawnej. Konsekwencją wprowadzonych zmian przepisów jest to, iż spółki jawne mające siedzibę lub zarząd na terytorium Polski, których rok podatkowy równy jest roku kalendarzowemu, co do zasady, z 31 grudnia 2020 r. definitywnie utraciły status spółki podatkowo transparentnej. Powyższe oznacza, że wszelkie zdarzenia gospodarcze, które zaistnieją w takiej spółce od 1 stycznia 2021 r. powodujące powstanie przychodów czy kosztów, rozliczane będą przez spółkę jawną, jako podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, a nie przez jej wspólników. Natomiast wspólnicy spółki jawnej uprawnieni będą do uzyskiwania przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Jednocześnie do dochodów tych wspólników uzyskanych z udziału w zyskach, osiągniętych przez spółkę przed dniem, w którym stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, stosuje się obowiązujące przed tym dniem przepisy. Zatem w sytuacji, gdy Spółka jawna uzyska przychody/dochody po dniu, w którym stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, do ich opodatkowania stosuje się przepisy aktualne na dzień uzyskania przychodu przez tą spółkę. Oznacza to, że do dochodów uzyskiwanych przez spółkę jawną jako podatnika podatku dochodowego od osób prawnych 1 stycznia 2021 r. (np. do dochodów z odpłatnego zbycia środka trwałego) mają, co zasady, zastosowanie przepisy u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r.
W przypadku składników majątku stanowiących środki trwałe, stosownie do art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Zgodnie z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p., amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2. maszyny, urządzenia i środki transportu, 3. inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Natomiast w myśl art. 16c pkt 1 u.p.d.o.p., amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów. Z powyższego wynika zatem, że chociaż grunty stanowią środki trwałe, to na mocy ww. przepisu nie podlegają amortyzacji podatkowej. Ich zaliczenie w ciężar kosztów podatkowych możliwe jest dopiero w chwili ich faktycznego zbycia (w całości, bądź w części).
Jak bowiem wynika z art. 16 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na: a. nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, b. nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, c. ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
Stosownie do treści art. 16g ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p., za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego wniesionego do spółki niebędącej osobą prawną: a) wartość początkową, od której dokonywane były odpisy amortyzacyjne - jeżeli przedmiot wkładu był amortyzowany, b) wydatki poniesione na nabycie lub wytworzenie przedmiotu wkładu, niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów w jakiejkolwiek formie - jeżeli przedmiot wkładu nie był amortyzowany, c) wartość określoną zgodnie z art. 14 - jeżeli ustalenie wydatków na nabycie lub wytworzenie przedmiotu wkładu przez wspólnika wnoszącego wkład, będącego osobą fizyczną, jest niemożliwe i przedmiot wkładu nie był wykorzystywany przez wnoszącego wkład w prowadzonej działalności gospodarczej, z wyłączeniem wartości niematerialnych i prawnych wytworzonych przez wspólnika we własnym zakresie.
Zauważyć należy, przy tym, że w myśl art. 9 ww. ustawy z 25 listopada 2010 r., do przychodów z odpłatnego zbycia przedmiotu wkładu wniesionego do spółki niebędącej osobą prawną do 31 grudnia 2010 r. stosuje się zasady ustalania kosztów uzyskania przychodu obowiązujące na dzień 31 grudnia 2010 r. Jak prawidłowo wskazano to w spornej interpretacji, ww. ustawa nie przewidywała co prawda, że spółki jawne utracą status spółki transparentnej podatkowo, co nie oznacza, że w ogólnym brzmieniu przepis ten nie ma również zastosowania w sytuacji, gdy zbycie przedmiotu wkładu dokonywane jest już przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Jako że w 2009 r. nie obowiązywał ww. art. 16g ust. 1 pkt 4a lit. b u.p.d.o.p., dotyczący sposobu ustalenia wartości początkowej środka trwałego nabytego w postaci wkładu niepieniężnego wniesionego do spółki niebędącej osobą prawną, to w celu ustalenia kosztów z odpłatnego zbycia ww. nieruchomości gruntowej zastosowanie będzie miał art. 16 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2010 r.), co oznacza, że kosztem tym będą wydatki faktycznie poniesione na nabycie zbywanej części nieruchomości gruntowej. Tym samym w sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia będą to wydatki faktycznie poniesione przez Wspólnika na zakup tej części nieruchomości która podlegać będzie zbyciu powiększone o udokumentowane nakłady poniesione na tej części nieruchomości przed jej wniesieniem do Spółki jawnej (tzw. koszty historyczne).
Rację ma zatem Sąd, że Spółka jawna, dokonując zbycia części nieruchomości gruntowej, po dniu w którym stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, wniesionej do tej spółki przez jej wspólnika w 2009 r. w formie wkładu niepieniężnego i uznanej za środek trwały w tej spółce, koszt uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia tej części nieruchomości winna ustalić w wysokości wydatków poniesionych przez wspólnika na nabycie części gruntu, która podlegać będzie zbyciu, powiększone o udokumentowane nakłady poniesione na tej części nieruchomości przed jej wniesieniem do Spółki jawnej (tzw. koszty historyczne).
W skardze kasacyjnej Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 w zw. z art. 14h O.p. Naruszenie ww. przepisów w niniejszej sprawie, zdaniem Skarżącej, przejawiało się przez wydanie interpretacji niedającej pogodzić się z zasadą legalizmu oraz działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wydanie interpretacji indywidualnej polega na ocenie stanowiska wnioskodawcy dotyczącego skutków podatkowych przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego. W przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe, wydanie interpretacji indywidualnej sprowadza się w istocie do wskazania przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie oraz do oceny skutków podatkowych przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego w świetle tych przepisów, co też organ w zaskarżonej interpretacji uczynił. Nie można utożsamiać "trybu wydawania interpretacji" z postępowaniem podatkowym, a w konsekwencji i żądać, aby wydając interpretację organ, prowadził szeroko rozumianą polemikę z każdym poglądem Wnioskodawcy. Organ winien jedynie oceniać przedstawione przez stronę stanowisko w odniesieniu do interpretowanych przepisów prawa podatkowego.
Wynikająca z art. 120 O.p. zasada działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa, obliguje organ podatkowy do respektowania określonych prawem warunków zbadania, czy w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa jego stanowisko jest prawidłowe, czy nie. W niniejszej sprawie organ odniósł się do wskazanego przez Skarżącą zdarzenia przyszłego, dokonał oceny prawnej tego stanu z przytoczeniem przepisów mających zastosowanie w sprawie, a tym samym wykazał z jakiego powodu stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. Tym samym organ, działając w ramach przepisów O.p. obowiązujących przy wydawaniu interpretacji indywidualnych trzymał się wytyczonych mu zasad postępowania. Ponadto w sprawie nie doszło także - jak podnosi Skarżąca w skardze kasacyjnej - do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wynikającej z art. 121 § 1 O.p. Przy wydaniu przedmiotowej interpretacji nie została naruszona zasada ogólna postępowania określona w powyżej wskazanym przepisie. Organ dokładnie przeanalizował opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku oraz dokonał jego interpretacji na podstawie przepisów u.p.d.o.p., a tym samym wykazał z jakiego powodu uznał stanowisko za nieprawidłowe. Oznacza to, że wydając interpretację organ działał stosownie do wymagań przepisów prawa. Wydanie rozstrzygnięcia w sposób odmienny od woli, czy oczekiwań strony, nie przesądza o nieprawidłowości stanowiska organu. Nie stanowi również przesłanki do uznania zarzutu, jakoby została naruszona zasada zaufania do organów podatkowych. W konsekwencji powyższego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 121 § 1 O.p. Podsumowując powyższe organ nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów art. 120 i art. 121 O.p.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 124 O.p. wskazać należy, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. W świetle powyższego wskazywanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 124 O.p. organ interpretacyjny nie mógł naruszyć, albowiem art. 124 ww. ustawy nie znajduje zastosowania w sprawach interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2a O.p. należy zauważyć, że wyrażona w tym przepisie zasada in dubio pro tributario odnosi się wyłącznie do rozstrzygania na korzyść podatnika wątpliwości o charakterze prawnym, tj. sytuacji, w których trzeba wybierać pomiędzy kilkoma równouprawnionymi hipotezami interpretacyjnymi dotyczącymi brzmienia przepisów. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem, zasadę in dubio pro tributo należy rozumieć obiektywnie. Zastosowanie art. 2a O.p. wymaga zaistnienia obiektywnych, a nie subiektywnych wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. (zob. np. wyroki NSA z 25 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 2418/18, z 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1459/19). Rozstrzygając niniejszą sprawę zastosowano reguły wykładni, które nie doprowadziły do stwierdzenia wystąpienia w sprawie niedających się usunąć wątpliwości. W świetle powyższych argumentów należy uznać zarzutu naruszenia art. 2a O.p. za bezpodstawny.
Niezasadny jest ponadto ostatni ze sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej przypisujący Sądowi pierwszej instancji ogólnikowe potraktowanie argumentacji Skarżącej oraz pominięcie wskazywanych interpretacji indywidualnych. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżony akt za zgodny lub niezgodny z prawem.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 P.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu oraz kontrolę instancyjną orzeczenia. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo oznaczył przedmiot sprawy, a co za tym idzie również granice sprawy sądowoadministracyjnej. Okoliczność ta przesądza zarazem o tym, że za chybiony uznać trzeba wyrażony w tej skardze pogląd, iż Sąd dopuścił się naruszenia art. 134 P.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 133 § 1 sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku ich przekazania do sądu. Niezasadne w związku z tym są sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd przepisów art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniu Spółki podnoszonym w złożonej skardze kasacyjnej Sąd dokonał wydania wyroku w oparciu o akta sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.