II FSK 370/05

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Tadeusza W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który oddalił skargę skarżącego na decyzję Izby Skarbowej. Decyzja ta utrzymywała w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego odmawiające uchylenia ostatecznej decyzji z 1989 r., która pozbawiła Tadeusza W. prawa do zwolnienia od podatku obrotowego i dochodowego. Podstawą wniosku o wznowienie postępowania były zarzuty oparte na art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej (dowody okazały się fałszywe lub decyzja wydana w wyniku przestępstwa). Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, wskazując m.in. na upływ 5-letniego terminu od doręczenia decyzji (art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz na brak dowodów potwierdzających fałszerstwo dowodów. Sąd podkreślił, że zeznania świadka były tylko jednym z elementów, a kluczowe były inne dowody i przyznanie się podatnika do zatrudniania nadmiernej liczby pracowników. Pełnomocnik Tadeusza W. w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 6, 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA) oraz art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że zarzuty naruszenia KPA są nieadekwatne, ponieważ sądy administracyjne nie stosują przepisów KPA, a jedynie Ordynacji podatkowej. Ponadto, NSA uznał, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego (art. 240 Ordynacji) nie mogły zostać uwzględnione, gdyż skarżący nie zakwestionował skutecznie ustaleń faktycznych sądu I instancji co do braku przesłanek do wznowienia postępowania. Sąd podkreślił, że przepisy art. 240 Ordynacji mają charakter procesowy, a w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do ich zastosowania. Na tej podstawie skargę oddalono, a od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego odstąpiono z uwagi na trudną sytuację materialną skarżącego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający