II FSK 350/05

II FSK 350/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Dauter
Grzegorz Krzymień /przewodniczący sprawozdawca/
Marian Jaździński
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
I SA/Gl 916/04 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2004-12-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 176, art. 178, art. 180
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (spr.), Sędziowie NSA Bogusław Dauter, Marian Jaździński, Protokolant Magdalena Gródecka, po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Jednostki Wojskowej (...) w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt I SA/Gl 916/04 w sprawie ze skargi Jednostki Wojskowej (...) w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 maja 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia odrzucić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2004 r., I SA/Gl 916/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Jednostki Wojskowej w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 maja 2004 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga podlegała odrzuceniu z powodu nieuiszczenia należnego wpisu /art. 220 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a./ oraz z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie /art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a./. Zarządzeniem z dnia 28 lipca 2004 r. - doręczonym skutecznie w dniu 21 września 2004 r. - wezwano bowiem Skarżącą do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi oraz złożenia dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do podpisania skargi przez Dowódcę Jednostki. Stronę pouczono o konsekwencjach nieuzupełnienia wskazanych braków w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Do dnia wydania postanowienia braków tych jednak nie uzupełniono.
Od powyższego postanowienia Strona Skarżąca wniosła skargę kasacyjną żądając jego uchylenia. W osnowie nie określono podstaw jej wniesienia, a w uzasadnieniu przytoczono argumenty przemawiające za zasadnością skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz obszernie przedstawiono stan faktyczny sprawy. Podkreślono zwłaszcza, iż w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 30 lipca 2004 r. /a nie jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu z dnia 28 lipca 2004 r./ Jednostka wystąpiła do Sądu o zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu i przedłużenie terminu do uzupełnienia pozostałych braków. Sąd termin przedłużył i zobowiązał Skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Jednostka wniosek taki złożyła. Kolejnym pismem /z dnia 13 września 2004 r./ Sąd wezwał Skarżącą do przedłożenia stanowiska Ministra Obrony Narodowej odnośnie kwestii finansowania kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie oraz potwierdzenia, że Jednostka Wojskowa B. posiada status jednostki budżetowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż mimo, że Jednostka rozpoczęła procedurę wynikającą z obowiązującej drogi służbowej, do dnia sporządzenia skargi kasacyjnej dysponuje jedynie zaświadczeniem Dowództwa Sił Powietrznych z dnia 11 października 2004 r. ustanawiającym Dowódcę Jednostki Wojskowej B. dysponentem środków budżetu trzeciego stopnia, określającym jego zakres praw i obowiązków majątkowych oraz potwierdzającym, iż jest on upoważniony do składania oświadczeń woli w imieniu Jednostki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Artykuł 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, cytowanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", zawiera dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz 47 p.p.s.a. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, materialne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać:
1/ oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,
2/ wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,
3/ przytoczenie podstaw kasacyjnych,
4/ wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia,
5/ oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., o tyle niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz", nie podlega sanacji. Już na tle art. 393[3] Kpc, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2000 r., które odpowiadało treści obecnie obowiązującego w sprawach sądowoadministracyjnych art. 176 p.p.s.a., ukształtowało się bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego. W orzecznictwie tym podkreślono, że nieusuwalne braki kasacji powodują, iż kasacja dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna /postanowienia SN: z dnia 6 grudnia 1996 r. II UKN 24/96 - OSNAPU 1997 nr 13 poz. 242; z dnia 11 marca 1997 r. III CKN 13/97 - OSNC 1997 nr 8 poz. 114, z dnia 3 kwietnia 1997 r. I PKN 57/97 - OSNAPU 1997 nr 24 poz. 495; z dnia 7 kwietnia 1997 r. III CKN 29/97 - OSNC 1997 nr 6-7 poz. 96; z dnia 16 października 1997 r. II CKN 404/97 - OSNC 1998 nr 4 poz. 59; z dnia 21 marca 2000 r. II CKN 711/00 - OSNC 2000 nr 7-8 poz. 151/.
Argumenty zawarte we wspomnianych orzeczeniach zachowują aktualność w odniesieniu do skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny zatem jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Innymi słowy, braki nieusuwalne /materialne/ skargi kasacyjnej uniemożliwiają rozpoznanie sprawy /postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2004 r., FSK 936/04 - nie publ./. Wspomniany brak nie może zostać uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż tryb ten dotyczy wymagań wymienionych w art. 46 i 47 tej ustawy. Biorąc pod uwagę, że są to wymagania "przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym", tryb ten w odniesieniu do skargi kasacyjnej może być poprzez art. 193 p.p.s.a. stosowany wyłącznie w razie niespełnienia wymagań wymienionych w pierwszej części art. 176 p.p.s.a., tzn. w części znajdującej się przed spójnikiem "oraz".
Dodatkowo należy zauważyć, że wobec przymusu adwokackiego ustanowionego w art. 175 p.p.s.a. skargę kasacyjną sporządzają profesjonaliści, od których można wymagać właśnie fachowości.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach, określonych w art. 174 p.p.s.a.:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Równocześnie, z art. 176 p.p.s.a. jednoznaczne wynika, że to Strona ma przytoczyć podstawy kasacyjne i uzasadnić je. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna wymogów tych, przesądzających o możliwości jej merytorycznego rozpatrzenia, nie zawiera. Nie wskazuje ona bowiem - wbrew postanowieniom art. 176 p.p.s.a. - podstaw zaskarżenia powołanego orzeczenia. Autor skargi kasacyjnej, profesjonalny pełnomocnik, ma obowiązek wskazać konkretny przepis prawa materialnego, który został naruszony przez orzekający sąd i na czym - jego zdaniem - polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Podobnie jest przy naruszeniu prawa procesowego: należy wskazać konkretny przepis postępowania, którego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrywana skarga kasacyjna nie zawiera powyższego elementu /por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04/. Sąd nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia w jego całokształcie, czego domaga się strona nie wskazując podstaw złożonej skargi kasacyjnej. Brak wskazania konkretnych przepisów jako podstaw kasacji uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy /por. postanowienie z dnia 24 sierpnia 2004 r., FSK 936/04/.
W tych warunkach skarga kasacyjna pozbawiona została swych podstawowych elementów i dlatego jest niedopuszczalna. Podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.