II FSK 3318/13

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. S.A. z/s w E. na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w pkt 3 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 3318/13 w przedmiocie podatku od nieruchomości w sprawie ze skargi L. S.A. z/s w E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 1 sierpnia 2012 r. Nr [...] postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 3318/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 865/12, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie oraz zasądził na rzecz L. S.A. kwotę 6.047 zł. tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania (pkt 3 wyroku). Z uwagi na to, że niniejsza sprawa była tożsama z rozpoznanymi na tej samej sesji sprawami oznaczonymi sygn. akt II FSK 3343/13 oraz II FSK 3317/13 (dotyczą one tego samego problemu prawnego oraz okoliczności faktycznych lecz różnych lat podatkowych), a wniesione przez pełnomocnika Spółki skargi oraz skargi kasacyjne są identycznej treści oraz wobec tego, że w wyroku wydanym w sprawie II FSK 3343/13 zasądzono na rzecz skarżącej spółki pełne koszty postępowania sądowego, obejmujące zwrot wpisu od skargi, wpisu od skargi kasacyjnej, opłaty kancelaryjnej, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także koszty zastępstwa procesowego przed sądem pierwszej i drugiej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 206 p.p.s.a., odstąpił od zasądzenia kosztów sądowych w części, tj. od zasądzenia w tej sprawie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Pismem z dnia 7 marca 2016 r. L. S.A. wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w pkt 3 ww. wyroku z dnia 20 stycznia 2016 r. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie pełnego zwrotu kosztów postępowania sądowego ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jako podstawę swojego żądania powołał art.78 Konstytucji RP w zw. z per analogiam art.194§1 pkt 9 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w pkt 3 wyroku z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 3318/13 w przedmiocie kosztów postępowania sądowego jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 194§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,

Sygn. akt II FSK 3318/13

dalej: p.p.s.a.) zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wymienionych w tym przepisie.

Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera natomiast przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania.

Nie można stosując wykładnię systemową, zasadnie wywodzić, iż w art. 194§1 pkt 9 p.p.s.a. mimo braku takiego wskazania, również jest mowa o postanowieniach wydanych w przedmiocie zwrotu kosztów przez Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej. Wręcz przeciwnie przepis odnosi się do sytuacji, gdy nie wniesiono skargi kasacyjnej. Dopuszczalność wniesienia określonego środka zaskarżenia powinna wynikać jednoznacznie z brzmienia przepisu, gdyż tylko takie ujęcie gwarantuje realizację zasady pewności co do prawa oraz rzetelności postępowania. Ze względu bowiem na enumerację pozytywną orzeczeń, od których przysługuje zażalenie, nie ma podstaw do sięgania w tym zakresie do innych regulacji (por. J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 526). Nie ma wpływu na taką ocenę okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w przedmiotowej sprawie na podstawie art.188 p.p.s.a.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2016 r. został doręczony skarżącemu wraz z pouczeniem, iż jest on ostateczny i nie podlega zaskarżeniu.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.