II FSK 3172/13

II FSK 3172/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-10-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Brolik /sprawozdawca/
Maciej Kurasz
Małgorzata Wolf- Kalamala /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gl 685/12 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2013-03-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art.67 d
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędziowie: NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), WSA del. Maciej Kurasz, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 685/12 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 24 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 685/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 24 kwietnia 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia 24 kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 1 lutego 2012 r., w której ustalono podatniczce wymiar podatku od nieruchomości na 2012 r. w wysokości 206 zł. Podatkiem od nieruchomości objęte zostały budynki mieszkalne (60 m²), pozostałe budynki (16 m²) oraz grunty pozostałe (507 m²). Organ odwoławczy uznał, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił skarżącej podatek od nieruchomości na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca stwierdziła, że “Kolegium jest nieobiektywne ponieważ zatwierdziło zmiany wynikające ze scalenia gruntów", a nadto “powinno w sposób właściwy ocenić negatywne zmiany poscaleniowe". Zdaniem skarżącej Kolegium “broni wcześniejszej wadliwej decyzji wydanej na rzecz Starosty C.", którą zmniejszono jej działkę, przez co nie ma teraz na nią wjazdu.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że wydając decyzje w sprawie ustalenia skarżącej wymiaru podatku od nieruchomości na 2012 r. organy podatkowe związane były danymi, zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Sądu dopóki zapisy w ewidencji nie zostaną zmienione, brak jest podstaw do kwestionowania wydanej na ich podstawie decyzji podatkowej. Organ podatkowy nie mógł przy wymiarze podatku pominąć zawartych w ewidencji gruntów zapisów i to bez względu na to, czy odpowiadają one stanowi faktycznemu.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej zrzucił naruszenie art. 67 d O.p. poprzez jego niezastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieumorzeniu należności publicznoprawnej pomimo zaistniałych podstaw do przyznania skarżącej ulgi podatkowej z urzędu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Nie wpłynęła odpowiedź na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Jedyny zarzut powołany w skardze kasacyjnej – art.67 d O.p. jest nieadekwatny do sprawy. Powołany przepis dotyczy postępowania w zakresie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych uregulowanych w dziale VII a Ordynacji podatkowej. Postępowanie, które zostało skontrolowane przez Sąd pierwszej instancji nie dotyczyło kwestii rozłożenia na raty lub odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej. Postępowanie to nie zostało bowiem wszczęte ani z urzędu ani też na wniosek podatniczki. Ewentualne rozstrzygnięcie w tym zakresie mogłoby być poddane kontroli sądu administracyjnego i kasacyjnego.
W związku z tym przypomnieć (przede wszystkim wnoszącemu skargę kasacyjną) należy, że na podstawie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."), poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z regulacji prawnych art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W szczególności, stan faktyczny sprawy może być kwestionowany za pomocą zarzutów kasacyjnych naruszenia przepisów postępowania, na podstawie których organy podatkowe dokonywały jego ustaleń i ocen, zaś sąd administracyjny dokonywał w tym zakresie kontroli legalności badanego administracyjnego postępowania podatkowego. Zarzutów takich skarżąca nie przedstawiła i nie uzasadniła w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Za pomocą wskazanego wyżej zarzutu kasacyjnego (art.67 d O.p) Skarżąca nie zdołała zakwestionować oceny Sądu pierwszej instancji, że organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach, prawidłowo oparły się na danych znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków, ustalając podatniczce wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.