II FSK 3075/14

II FSK 3075/14 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2014-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-09-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Wolf- Kalamala /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Kr 2009/12 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2013-10-10
II FZ 765/14 - Postanowienie NSA z 2014-06-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 220 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 2009/12 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 2009/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę P. C. na decyzję organu podatkowego.
W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 października 2012 r. wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. o kwotę 2989 zł wraz z pouczeniem, że wskazaną kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie wyznaczonym do uiszczenia wpisu skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na postanowienie to nie zostało wniesione zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W związku z uprawomocnieniem się orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2013 r. ponowiono wezwanie do wykonania zarządzenia z dnia 29 stycznia 2013 r. poprzez uzupełnienie wpisu sądowego od skargi o kwotę 2989 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi w dniu 26 sierpnia 2013 r. W terminie zakreślonym do uiszczenia wpisu sądowego skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie uiszczając jednak należnej opłaty. Z uwagi na nieopłacenie skargi w wyznaczonym terminie Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesiony środek zaskarżenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").
W skardze kasacyjnej P. C. (reprezentowany przez adwokata) wniósł o uchylenie powyższego postanowienia oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie w celu rozpoznania wniosku o prawo pomocy, a ponadto orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, w sytuacji, w której skarżący w terminie do uzupełnienia wpisu od skargi złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, a wniosek ten nie został merytorycznie rozpoznany,
- art. 253 § 3 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie merytoryczne przez Sąd ponownego wniosku o rozpoznanie prawa pomocy i niedoręczenie skarżącemu stosownego postanowienia co do przyznania bądź też odmowy przyznania prawa pomocy.
Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy postanowienia z dnia 14 kwietnia 2014 r. ponownie odmówił uwzględnienia żądania strony w tym zakresie. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 765/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie P. C. na przedmiotowe rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W świetle przytoczonego unormowania nie może ulegać wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił wniesioną przez P. C. skargę wobec jej nieopłacenia, mimo skierowania do strony stosownego wezwania. Okoliczności nieuiszczenia należnego wpisu nie kwestionuje zresztą sam skarżący. Brak tym samym jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym w pełni twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, iż kolejne żądanie przyznania prawa pomocy (zgłoszone w odpowiedzi na ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu) nie przerywało biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej. Prezentowanej oceny nie może również zmienić argumentacja przedstawiona przez autora skargi kasacyjnej, który podkreślał, że wobec braku stosownego ustawowego zastrzeżenia (podobnego do regulacji zawartej w art. 61 czy art. 89 p.p.s.a.) niedopuszczalne jest przyjmowanie, że ponowny - dopuszczalny w świetle powołanej ustawy – wniosek o prawo pomocy nie przerywa biegu terminu do opłacenia wpisu od skargi. Choć bowiem ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który expressis verbis przesadzałby tę kwestię, to zbyt daleko idący pozostaje wniosek jakoby każde kolejne żądanie przyznania prawa pomocy przerywało bieg terminu do uiszczenia należnej opłaty sądowej. Po pierwsze, strona skarżąca całkowicie pomija okoliczność, że w analizowanej sprawie kwestia prawa pomocy była już prawomocnie rozstrzygnięta w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia odrzucającego skargę, przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w odniesieniu do pierwszego wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych nie kwestionował przerwania biegu terminu wyznaczonego w zarządzeniu z dnia 29 stycznia 2013 r. Po drugie, skarżący nie dostrzegł, że forsowane przez niego stanowisko – jak trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji - mogłoby w sposób nieuzasadniony przedłużać rozpoznanie sprawy, a nawet uniemożliwić jej zakończenie, co w istocie przekreślałoby sens i cele toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego.
Na marginesie powyższych uwag zauważyć również należy, że nie sposób przypisywać Sądowi pierwszej instancji naruszenia praw skarżącego w sytuacji, gdy w związku z koniecznością opłacenia wpisu od złożonej przez P. C. skargi kasacyjnej, ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany przez sądy obydwu instancji, które nie dostrzegły podstaw do zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w K. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga, że wniosek o zwrot kosztów zastępstwa prawnego jest nieuzasadniony w sytuacji, gdy – tak jak w rozpatrywanym przypadku – odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika.