II FSK 299/07

II FSK 299/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Grzelak /przewodniczący sprawozdawca/
Jan Rudowski
Jerzy Rypina
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Po 38/06 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2006-09-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 2, art. 174, art. 145 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 232 par. 2, art. 233 par. 1, art. 233 par. 1 pkt 2 lit. a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Grzelak(spr.), Sędzia NSA: Jan Rudowski, Sędzia NSA: Jerzy Rypina, Protokolant Katarzyna Pawłowska, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. L.-N. i L. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2006 r. sygn. akt I SA/Po 38/06 w sprawie ze skargi A. L.-N. i L. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 21 listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. oraz określenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. L.-N. i L. N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę A. L.-N. i L. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oraz określenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym z tym uzasadnieniem, że odpowiada ona prawu.
Relacjonując przebieg postępowania podatkowego wskazano, że strona w badanym roku prowadziła działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, działalność ta nie została zarejestrowana i nie odprowadzono z tej działalności podatku. W okresie od 1999 do 2002 r. skarżący dokonali obrotu nieruchomościami w sposób ciągły i skierowany na osiągnięcie dochodu. Organ kontrolny wykazał, że podatnik w dniu 30 marca 1999 r. nabył za kwotę 50.000 zł grunt rolny o powierzchni 6.49.00 ha, nabyta nieruchomość objęta została wnioskiem poprzedniego właściciela o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W 1999 r. działki te zostały wyłączone z produkcji rolnej. W 1999 r. podatnik nabył dwie działki od K. i K. K. oraz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Łączny przychód ze sprzedaży gruntów w 2000 r. wyniósł 3.061.249 zł. Podatnik po dokonaniu sprzedaży trzech działek złożył deklarację PIT-23 opodatkowując sprzedaż 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, przy uwzględnieniu kosztów odpłatnego zbycia nieruchomości poniesione za usługi pośrednictwa. Przeprowadzone postępowania dowodowe wykazało, że usługi te nie zostały wykonane.
Decyzją z dnia 15 lipca 2005 r. organ I instancji określił podatnikom zobowiązanie podatkowe w wysokości 978.632,30 zł oraz określił nadpłatę w podatku w wysokości 14.184,10 zł.
W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił w.w. decyzję w całości, gdyż w jego ocenie rozstrzygnięcie wymagało przeprowadzenia dodatkowego postępowania na okoliczność poniesionych kosztów uzyskania przychodów m.in. związanych z uzbrojeniem i podziałem działek. Wskazano, że w protokole przeglądania akt z dnia 8 lipca 2005 r. zawarte zostało oświadczenie pełnomocnika strony, że uwagi do protokołu kontroli i zebranego materiału dowodowego zostaną złożone do dnia 19 lipca 2005 r. Pismem z dnia 18 lipca 2005 r. strona przedłożyła stosowne pismo, w którym zawarła nowe wniosku dowodowe i zadeklarowała, że w odrębnym piśmie złoży zestawienie kosztów związanych z podziałem i uzbrojeniem działek. Jednakże organ I instancji wydał decyzję przed upływem terminu do złożenia zastrzeżeń. W związku z tym organ odwoławczy podkreślił, że niezbędne jest odniesienie się do wyjaśnień złożonych przez stronę i przedłożonych materiałów.
W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, z uwagi na naruszenie art. 122, art. 125 § 1, art. 191 i art. 233 § 1 pkt 2 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.; w skrócie: Op). W ocenie strony postępowanie podatkowe za 2000 r. powinny zostać umorzone, gdyż skarżący nie prowadzili działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Wydanie decyzji kasacyjnej jest przejawem uchylania się organu od merytorycznego rozpoznania sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę WSA stwierdził, że organ odwoławczy wydając decyzję miał na względzie obowiązek przestrzegania prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Op, gwarantującej stronie prawo do rzetelnego wyjaśnienia sprawy poprzez podjęcie wszelkich działań w celu zebrania materiału dowodowego. Organ odwoławczy uwzględnił żądanie strony o uchylenie decyzji I instancji w trybie art. 233 § 2 Op. Organ uznał zarzuty podatników za zasadne, że zostali oni pozbawieni prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego na skutek nie wzięcia pod uwagę ich pisma z dnia 18 lipca 2005 r.
WSA podkreślił, że słusznie organ uznał, że ponowne rozpatrzenie sprawy zagwarantuje stronie prawo do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym w obu instancjach i umożliwi uzupełnienie materiału dowodowego o wskazane w w.w. piśmie dowody w zakresie poniesionych przez stronę wydatków związanych z uzyskanym przychodem z obrotu nieruchomościami.
Reasumując Sąd stwierdził, że podatek dochodowym płacony na zasadach ogólnych jest podatkiem, gdzie przedmiotem opodatkowania jest przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodu, dlatego decyzja wymiarowa w zakresie podatku może zostać uznana za zgodną z obowiązującym prawem, gdy oparta jest na pełnym materiale dowodowym zebranym w celu ustalenia prawidłowej wysokości przychodu i kosztów poniesionych w celu jego osiągnięcia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik podatników. Zaskarżając wyrok w całości podatnicy oparli skargę na naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj.:
1) art. 233 § 2 Op poprzez przyjęcie, że organ odwoławczy po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie może zlecić ocenę materiału dowodowego organowi I instancji;
2) naruszeniu art. 233 § 1 Op poprzez przyjęcie, że organ odwoławczy jest bezwzględnie związany granicami odwołania;
3) naruszeniu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ Op poprzez niezastosowanie go w sprawie
Następnie podnieśli zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, tj. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez pominięcie istotnych jego elementów takich jak przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy.
Pełnomocnik wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu strona podkreśliła, że organ odwoławczy przeprowadził całe postępowanie dowodowe uzupełniające, po czym nakazał organowi I instancji w ponownym postępowaniu odnieść się do tych dowodów. Okoliczność ta została potwierdzona protokołem z dnia 28 października 2005 r. znajdującym się w aktach sprawy. Organ odwoławczy uchylił się więc od obowiązku merytorycznego rozstrzygnięcia.
Reasumując autor skargi kasacyjnej podkreślił, że w przedmiotowej sprawie w wyniku pominięcia w.w. okoliczności faktycznej dokonano błędnej wykładni przepisów prawa, co miało wpływ na wynik postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi kasacyjnej A. L.-N. i L. N. doszedł do następujących wniosków i stwierdzeń:
Skarga kasacyjna z braku podstaw, o których mowa w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: ppsa), nie podlega uwzględnieniu.
Stosownie do przepisu art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj.: na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 176 ppsa skarga kasacyjna, poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi winien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego powinien wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz wskazać prawidłową wykładnię i właściwe zastosowanie tych przepisów. Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przy tym zarzucie skarga kasacyjna winna wskazywać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Tymczasem w przedmiotowej sprawie autor skargi kasacyjnej nie wskazał jakie przepisy procesowe zostały naruszone przez Sąd I instancji, co uniemożliwiło zbadanie zasadności tego zarzutu.
Przechodząc z kolei do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. naruszenia art. 233 § 2 , art. 233 § 1, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ Op nie sposób nie wskazać, że wymienione przepisy nie mają charakteru materialnego, albowiem dotyczą procedury podatkowej. Zarzut ich naruszenia nie mógł być rozpoznawany w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 ppsa.
Warto również podkreślić, że stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) funkcją sądów administracyjnych jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości głównie przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest zasadniczo pod względem jej zgodności z prawem. Z kolei z przepisu art. 3 § 2 ppsa wynika, że kontrola działalności administracji publicznej ze strony sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wskazane tam akty i czynności (lub ich brak), w tym przede wszystkim na decyzje administracyjne. Wynik przeprowadzonej przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem zaskarżonej do tego sądu decyzji, znajduje swój wyraz w uwzględnieniu skargi w przypadku jej zasadności albo w jej nieuwzględnieniu, gdy jest ona niezasadna.
Stosownie do przepisu art. 145 § 1 ppsa, uwzględnieniu podlega skarga dotycząca decyzji, co do której Sąd stwierdził, że wydana została w warunkach powodujących jej nieważność względnie z takim naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowiąc o takich przesłankach uwzględnienia skargi, wskazany przepis art. 145 § 1 ppsa określa zarazem sposób zachowania się sądu administracyjnego w przypadku tego uwzględnienia, nakazując - w zależności od rodzaju i wagi stwierdzonego naruszenia prawa - uchylenie decyzji w całości lub w części (pkt 1), stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części (pkt 2) względnie stwierdzenie wydania jej z naruszeniem prawa, jeżeli do takiego stwierdzenia zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (pkt 3). Sposób postępowania sądu administracyjnego w razie nieuwzględnienia skargi, a więc w przypadku niestwierdzenia naruszeń prawa określonych w art. 145 § 1 ppsa, określa natomiast przepis art. 151 ppsa, nakazujący wydanie orzeczenia o oddaleniu skargi.
Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy więc w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Dlatego zarzut taki może być uznany za skuteczny tylko wtedy, gdy następuje wskazanie konkretnych przepisów ustawy – ppsa. Pogląd ten został przyjęty w doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004, sygn. akt FSK 181/04, ONSAiWSA 2004, z. 2, poz. 36; B. Adamiak: Glosa do wyroku NSA z dnia 25 marca 2004 r., sygn. OSK 81/04, opublik. [w:] OSP 2004, nr 11, poz. 135; B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 456; H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 546; J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 382).
W skardze kasacyjnej nie przedstawiono zarzutu naruszenia przez Sąd w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wszystkie zarzuty odnoszą się w tym zakresie do przepisów postępowania podatkowego prowadzonego przez organy podatkowe. Tymczasem, zgodnie z treścią art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących uchybienia konkretnym przepisom proceduralnym, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami zaskarżonego wyroku. Przytoczenie podstaw kasacyjnych musi być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony i precyzować lub uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzeniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki (art. 175 § 1 i 3 w.w. ustawy), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.
Ze względu na powyższe uznać należało, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu stosownie do przepisu art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.
-----------------------
7
7
7
7