II FSK 282/07

I SA/Łd 1090/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-11-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bogusław Klimowicz
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Teresa Porczyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 282/07 - Wyrok NSA z 2008-04-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie NSA Teresa Porczyńska (spr.), NSA Bogusław Klimowicz,, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2006 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Łd 1090/06
UZASADNIENIE
W dniu 29 maja 2006 r. spółka z o.o. A z siedzibą w Ł. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającą spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w wysokości 346.456,00 zł.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie wyższej od zadeklarowanej. Zaniżenie przez spółkę podstawy opodatkowania - zdaniem organu I instancji - nastąpiło na skutek zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów amortyzacji dotyczącej budynku magazynowo - biurowego położonego przy ul. A 2B, w nieprawidłowej kwocie, a mianowicie w kwocie zawyżonej o 251.898,96 zł (359.855,64 - 107.956,68 = 251.898,96). Przyczyną powyższego ustalenia była dokonana przez zarząd spółki w grudniu 2002 r. zmiana indywidualnej stawki amortyzacyjnej, przyjętej w lutym 2001 r. jako 10% - na 33,33(3)%. W wyniku tej zmiany spółka skorygowała koszty amortyzacji za 2002 r. oraz naliczyła amortyzację w 2003 r. w nowej wysokości, tj. w kwocie 359.855,64 zł. Organ I instancji uznał powyższy fakt za działanie naruszające przepis art. 16h ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.).
W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 6, art. 16i - 16k z uwzględnieniem art. 16 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez uznanie za koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów amortyzacji środków trwałych; art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie interpretacji rozszerzającej art. 16i, 16j i 16h ustawy oraz pominięcie wykładni językowej, jak również zastosowanie interpretacji przepisów wg reguły in dubio pro fisco, a także naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się do dowodów w postaci oświadczeń spółki złożonych w trakcie postępowania podatkowego. Swoje stanowisko skarżąca spółka uzasadniła brakiem podstaw do utożsamienia pojęcia "zmiana stawek amortyzacji" z pojęciem "zmiana metody amortyzacji". Ustawodawca w art. 16h ust. 2 wykluczył jedynie możliwość zmiany metody amortyzacji, nie odniósł się natomiast do zmiany stawki amortyzacyjnej, a zatem - zdaniem podatnika - z literalnego brzmienia przepisu wynika, że zmiana dotychczasowej stawki jest dopuszczalna. Strona podkreśla przy tym, że w omawianym przypadku nastąpiła jedynie zmiana stawki, stosownie do postanowień art. 16j ww. ustawy, a nie zmiana całej metody amortyzacji. Podatnik miał prawo do takiej czynności, skoro nie zostało ono przez ustawodawcę w żaden sposób ograniczone.
Cytując przepis art. 16j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. strona zauważyła, że miała prawo zastosować trzyletni okres amortyzacji dla stanowiącego przedmiot sporu budynku, podkreślając przy tym, że zmodernizowana część biurowa została w dniu 31 grudnia 2001 r. po raz pierwszy wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Jednak dopiero w trakcie kontroli wewnętrznej przeprowadzonej w spółce w grudniu 2002 r. stwierdzono błędnie naliczoną amortyzację za 2002 r. i stąd decyzją zarządu spółki nakazano służbom księgowym skorygowanie amortyzacji w roku podatkowym, w którym błąd wykryto.
Ponadto - zdaniem strony skarżącej - możliwość zmiany stawki, o której mowa w art. 16i ww. ustawy, nie dotyczy indywidualnych stawek amortyzacji, stosowanych w metodzie liniowej amortyzacji opisanych w art. 16j, lecz stawek amortyzacji liniowej wymienionych w wykazie.
Podatnik stwierdził, że organ I instancji zastosował wykładnię rozszerzającą, bowiem ustawodawca nie wprowadził expressis verbis zakazu zmiany indywidualnych stawek amortyzacyjnych, zaś w oparciu o wyrok Sądu Najwyższego z 22 października 1992 r. III ARN 50/92, wypowiadający się przeciwko takiej wykładni - strona zarzuciła organowi kontrolującemu złamanie zasad demokratycznego państwa prawa.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Rozstrzygając w jedynej spornej kwestii dotyczącej możliwości zmiany indywidualnej stawki amortyzacyjnej w czasie trwania procesu amortyzacji, uwzględniono stan faktyczny opisany zarówno w decyzji, jak i w protokole z kontroli, który jest w sprawie bezsporny.
Rozpatrując zarzuty odwołania organ odwoławczy wziął pod uwagę głównie treść art. 16h ust. 2 ww. ustawy z 15 lutego 1992 r., zgodnie z którym podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis ten mówi rzeczywiście o wyborze jednej z metod amortyzacji, ale jednocześnie precyzuje, że chodzi o metody określone w art. 16i - 16k, w których - jak łatwo zauważyć - stawka amortyzacyjna stanowi nieodłączny element każdej z metod określonych w ww. przepisach. "Wybrać metodę" oznacza w tym przypadku ustalić m.in. okres amortyzacji, czyli inaczej stawkę. Przepis bowiem art. 16j ust. 1 brzmi: podatnicy [...] mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków i budowli - 10 lat, z wyjątkiem budynków wymienionych w poz. 02 i 05 Wykazu stawek amortyzacyjnych, dla których okres ten nie może być krótszy niż 36 miesięcy. W ocenie organu, z literalnego brzmienia przepisu wynika, że w użytym przez ustawodawcę pojęciu metody amortyzacji mieści się także stawka amortyzacyjna. Za słusznością takiego stanowiska przemawia także szerszy kontekst przepisów dotyczących amortyzacji, albowiem przepis art. 16h ust. 2 nie funkcjonuje w oderwaniu od pozostałych przepisów art. 16 a-m w zakresie amortyzacji i dopiero ich całokształt wyłania pewne zasady, których należy bezwzględnie przestrzegać przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Jedną z takich zasad jest obowiązek dokonania wyboru jednej z metod amortyzacji dla danego środka trwałego, przed rozpoczęciem jego aortyzacji i stosowania tej metody do pełnego jego zamortyzowania. Przepisy te nie wymieniają i nie definiują metod amortyzacji, które są opisywane w doktrynie i klasyfikowane w różnorodny sposób. Niewątpliwie jednak podstawowym atrybutem zastosowania określonej metody są stawki amortyzacyjne. Podatnicy powinni planować zastosowanie określonej stawki dla każdego środka trwałego na cały okres amortyzacji przed rozpoczęciem dokonywania odpisów amortyzacyjnych, z wyjątkiem stosowania stawek z wykazu, które mogą zostać zmienione w ściśle określonych przypadkach i przy spełnieniu określonych warunków.
Organ II instancji nie miał wątpliwości, że pojęcie metody amortyzacji, jakiej użył ustawodawca w art. 16h ust. 2, zawiera w sobie także ustaloną przed rozpoczęciem amortyzacji stawkę. Za takim rozumieniem przemawia także fakt, iż tylko w art. 16i, dotyczącym stosowania stawek z wykazu, które notabene są najmniej korzystne dla podatnika, ustawodawca szczegółowo określił momenty dokonywania zmian stawek, przy spełnieniu pewnych warunków. Natomiast brak określenia warunków zmian stawek dla art. 16j, nie może być rozumiane jako przyzwolenie na dokonywanie pewnych zmian. Wręcz przeciwnie, brak określenia warunków i sposobu zmian stawek oznacza, że obowiązuje tu zakaz wyrażony w art. 16h ust. 2. Prawidłowo zatem organ I instancji uznał, iż możliwość zmiany stawki w trakcie trwania procesu amortyzacji daje tylko i to w ściśle określonych przypadkach art. 16i, którego zastosowanie w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Nie jest tym samym zasadny zarzut strony, jakoby organ podatkowy dokonał interpretacji rozszerzającej, bowiem spółka postąpiła wbrew literalnemu brzmieniu przepisu art. 16h ust. 2, omijając wprowadzony expressis verbis zakaz (oprócz ściśle określonych w ustawie wyjątków) dokonywania jakichkolwiek zmian m.in. w przyjętych i już zastosowanych indywidualnych stawkach amortyzacyjnych.
Podatnik w złożonym odwołaniu ponadto podnosi, iż miał prawo do 36 - miesięcznego okresu amortyzacji, na podstawie uregulowań zawartych w art. 16j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Organy podatkowe stoją jedynie na stanowisku, że prawo to przysługiwało spółce przed rozpoczęciem cyklu amortyzacyjnego, czyli zamiast wyboru 10 - letniego okresu, mogła wybrać 3 - letni.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. spółka A zarzuciła istotne naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 6, art. 16i - 16k ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w jej brzmieniu obowiązującym w roku 2002, oraz naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj. zasady prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa), zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) oraz zasady czynnego udziału stron (art. 123 ordynacji podatkowej) i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł..
Strona skarżąca wskazała, że w zakresie błędnej interpretacji prawa materialnego zmierzającej do przypisania stronie zmiany metody amortyzacji należy powołać się na definicje zawarte w wyroku NSA z 27 czerwca 2003 r., sygn. l SA/Łd 149/03 i powtórzone w wyroku NSA z 19 sierpnia 2004 r., sygn. FSK 365/04.
Zdaniem strony korekta odpisów amortyzacyjnych nie stanowiła zmiany metody amortyzacji w świetle art. 16h ust. 2 ustawy. Brak jest podstaw do uznania tożsamości pojęć metoda amortyzacji, okres amortyzacji i stawka amortyzacji. W ocenie spółki, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że podstawowym atrybutem zastosowania określonej metody amortyzacji są stawki amortyzacyjne. W wielu przypadkach na podstawie stawki amortyzacyjnej nie jest możliwe określenie ani czasu ani metody amortyzacji. Organ II instancji w swej interpretacji zastępując pojęcie metody amortyzacji pojęciem stawka amortyzacji wywiódł z przepisu art. 16h ust 2, w którym jest mowa o zakazie zmiany metody amortyzacji - zakaz zmiany stawki amortyzacji.
W art. 16h ust.2 nie ma w ogóle mowy o stawkach amortyzacyjnych i jedynie interpretacja rozszerzająca organów podatkowych l i II instancji dokonana według zasady in dubio pro fisco utożsamiająca stawkę amortyzacji z metodą amortyzacji prowadzi do tego rodzaju błędnej, zdaniem spółki, interpretacji. Przepis art. 16h ust. 2 milczy na temat zmiany stawek i nie ma żadnej podstawy by interpretować go szerzej niż wynika to z wykładni literalnej.
Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych w wysokości zaniżonej i zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2004 r. sygn. I SA/Łd 1271/03, miała prawo zaliczyć korektę odpisów amortyzacyjnych dokonanych nie w terminie do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego, którego te koszty dotyczyły.
Ponadto strona zarzuciła, że w toku postępowania nie sporządzono projektu decyzji, który to projekt umożliwiłby spółce wcześniejsze odniesienie się do rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wnosząc o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.
Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca nie zostały wydane z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jej uchylenia.
W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 15 ust. 6, art. 16i – 16k ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku. Istotą sporu do jakiego doszło między organami podatkowymi, a podatnikiem jest bowiem ustalenie, czy spółka działała zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podejmując decyzję o zmianie indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10 %, ustalonej w lutym 2001 r. dla części budynku magazynowo biurowego, na indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 33,333(33) %.
Zgodnie z treści art. 16h ust. 2 ww. ustawy z 15 lutego 1992 r., podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni zgadza się ze stwierdzeniem organu, że przepis ten mówi rzeczywiście o wyborze jednej z metod amortyzacji, ale jednocześnie precyzuje, że chodzi o metody określone w art. 16i - 16k, w których stawka amortyzacyjna stanowi nieodłączny element każdej z metod określonych w ww. przepisach. Przez wybór metody rozumieć należy ustalenie m.in. okresu amortyzacji, inaczej stawki. Stosownie do treści art. 16j ust. 1 ustawy podatnicy [...] mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków i budowli - 10 lat, z wyjątkiem budynków wymienionych w poz. 02 i 05 Wykazu stawek amortyzacyjnych, dla których okres ten nie może być krótszy niż 36 miesięcy. Już nawet gramatyczna wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że w pojęciu metody amortyzacji mieści się także stawka amortyzacyjna. Przy dokonywaniu oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia nie sposób uniknąć analizy cytowanych przepisów w zestawieniu z pozostałymi przepisami dotyczącymi amortyzacji. Cytowane przepisy nie zawierają definicji metod amortyzacji, które na potrzeby stosowania prawa wskazała doktryna. Nie ulega przy tym wątpliwości, że metody amortyzacji są nierozerwalnie związane ze stawkami amortyzacji, a częstokroć w praktyce wybór metody, to nic innego jak wybór stawki. Na podatnikach spoczywa obowiązek zaplanowania zastosowania określonej stawki dla każdego środka trwałego na cały okres amortyzacji przed rozpoczęciem dokonywania odpisów amortyzacyjnych, z wyjątkiem stosowania stawek z wykazu, które mogą zostać zmienione w ściśle określonych przypadkach i przy spełnieniu określonych warunków. Również w tym zakresie Sąd podziela stanowisko jakie zajął organ podatkowy.
Nie można podzielić zarzutu strony skarżącej zastosowania wykładni rozszerzającej przepisów dotyczących amortyzacji. Nie może być wątpliwości, że brak określenia warunków i sposobu zmian stawek oznacza, że obowiązuje tu treść art. 16h ust. 2, który wprowadza zakaz dokonywania jakichkolwiek zmian m.in. w przyjętych i już zastosowanych indywidualnych stawkach amortyzacyjnych. Ustawodawca tylko w art. 16i, dotyczącym stosowania stawek z wykazu, szczegółowo określił momenty dokonywania zmian stawek i to przy spełnieniu pewnych warunków. Ten przepis nie miał jednak w niniejszej sprawie zastosowania.
Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, które znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie. Jak wyżej wskazano Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego szczegółowo zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, w tym podstawowych zasad postępowania podatkowego, stwierdzić należy, że w toku kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny, nie stwierdzono takich uchybień. Strona skarżąca wskazała w szczególności na naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (zasady pogłębiana zaufania do organów państwa) oraz art. 122 ustawy (zasady prawdy obiektywnej).
Jednym z postulatów wynikających z obowiązującej w postępowaniu podatkowym zasady prawdy obiektywnej - art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - jest obowiązek oparcia rozstrzygnięcia sprawy o wyjaśniony stan faktyczny sprawy, co oznacza, że wszelkie okoliczności faktyczne sprawy mające znaczenie dla jej rozstrzygnięcia muszą być udowodnione. Zgodnie z powołanymi przepisami organy podatkowe mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Z treści uzasadnienia skargi należy wnioskować, że naruszenia powyższych zasad strona dopatruje się przede wszystkim w braku rozstrzygnięcia zgodnie z intencją strony przy nieuwzględnieniu wątpliwości na korzyść strony. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy w sposób wyczerpujący przedstawiły swoje stanowisko obszernie wyjaśniając powody zastosowania konkretnych, wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego. W takich okolicznościach, wydanie rozstrzygnięcia odmiennego niż żąda tego podatnik nie może być podstawą do stwierdzenia, że doszło do naruszenia zasad postępowania podatkowego.
Należy przy tym zauważyć, że wszelkie wyjaśnienia składane przez stronę były przez organy podatkowe analizowane i brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. W orzecznictwie sądowym nie jest kwestionowana zasada, że organ podatkowy ma obowiązek z urzędu wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, niezależnie od tego, czy służy on udowodnieniu tez korzystnych dla strony postępowania, czy przeciwnie – pozwala na podjęcie rozstrzygnięcia dla niej niekorzystnego. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu podatkowym organ podatkowy ma nieograniczony obowiązek poszukiwania faktów potwierdzających określone okoliczności, jeżeli argumentów tych nie dostarczył sam podatnik (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2000 r., I SA/Ka 960/98, Biuletyn Skarbowy z 2000 r., Nr 2, str. 19, wyrok NSA z dnia 24 maja 2004 r., FSK 79/04, niepubl).
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 123 ustawy (zasady czynnego udziału stron w postępowaniu). W szczególności nie sposób podzielić zarzutu strony skarżącej mówiącego o braku projektu decyzji. Bezspornym jest, że stronę zawiadomiono w trybie art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Jednakże, jak słusznie zauważa strona, żaden z obowiązujących przepisów nie nakłada na organ obowiązku sporządzenia i przedstawienia stronie projektu decyzji, choć w praktyce organy podatkowe w pewnych sytuacjach taki dokument udostępniają. Nie sposób jednak wywodzić z braku projektu decyzji jakiegokolwiek naruszenia praw strony w postępowaniu podatkowym. W interesie strony leży przedstawienie organowi podatkowemu wszelkich argumentów mogących zagwarantować pozytywne dla strony rozstrzygnięcie, niezależnie od tego jakie stanowisko ma zamiar zająć organ administracji.
W świetle powyższych rozważań również przedstawione przez stronę zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych są nieusprawiedliwione.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.