II FSK 282/07

II FSK 282/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Dauter
Hanna Kamińska
Jerzy Rypina /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Łd 1090/06 - Wyrok WSA w Łodzi z 2006-11-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 106 poz 482
art.16h ust. 2, art. 16i-16k
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Bogusław Dauter, WSA del. Hanna Kamińska, Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 10 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 1090/06 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 25 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 25 kwietnia 2006 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy podatkowe obu instancji zasadnie przyjęły, że podatnik w 2003 r. zaniżył podstawę opodatkowania przez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów amortyzację budynku magazynowo-biurowego w zawyżonej kwocie. Przyczyną powyższego ustalenia była dokonana przez zarząd spółki w grudniu 2002 r. zmiana indywidualnej stawki amortyzacyjnej ze stawki 10 % na stawkę 33,33 % i skorygowanie kosztów amortyzacji za 2002 r. oraz naliczenie amortyzacji za 2003 r. w nowej wysokości.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 h ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnik ma prawo do wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16 i – 16 k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem amortyzacji i wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Sąd podniósł, że w metodach amortyzacji określonych w art. 16 i – 16 k stawki amortyzacji stanowią nieodłączny element każdej z tych metod. Powyższe stwierdzenie, w ocenie Sądu, wynika wprost z wykładni gramatycznej art. 16 j ust. 1 i wyżej cytowanych przepisów. Wobec tego, zgodnie z art. 16 h ust. 2 cytowanej ustawy podatnik nie mógł dokonywać jakichkolwiek zmian w przyjętych i wcześniej zastosowanych indywidualnych stawkach amortyzacyjnych. Sąd wyjaśnił, że ustawodawca w art. 16 i cytowanej ustawy szczegółowo określił moment dokonywania zmiany stawek przy spełnieniu określonych warunków, który to przepis nie miał w rozpatrywanej sprawie zastosowania.
Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się również naruszenia przez odwoławczy organ podatkowy art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 123 Ordynacji podatkowej.
W skardze kasacyjnej spółka "B." zaskarżyła wyrok w całości i zarzuciła mu:
- rażące naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 16 i – 16 k z uwzględnieniem art. 16, art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych;
- przepisów postępowania tj. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, bezpośrednio godzącego w zasadę praworządności.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wywodzi, że Sąd pierwszej instancji podzielając ustalenia i ocenę dokonaną przez odwoławczy organ podatkowy błędnie przyjął, że spółka zmieniła metodę amortyzacji. Dokonana przez spółkę zmiana stawki amortyzacji stanowiła korektę kosztów podatkowych do czego miała prawo.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności należy wskazać na chybiony zarzut naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania tj. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe przepisy są przepisami postępowania podatkowego, których sąd administracyjny bezpośrednio nie stosował, a tylko co najwyżej oceniał ich zastosowanie przez organy podatkowe. Wobec tego, skoro sąd administracyjny powołanych przepisów nie stosował jest rzeczą oczywistą, że nie mógł ich naruszyć. W związku z błędna redakcją zarzutu naruszenia przepisów procesowych godzi się przypomnieć, że dla skutecznego podniesienia tego zarzutu należy w skardze kasacyjnej powiązać zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej z ewentualnym wskazaniem naruszonych przez Sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem zarzut podatnika w tej części skargi kasacyjnej sprowadzał się do przyjęcia wadliwie ustalonego stanu faktycznego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że ocena stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe i przyjętego przez Sąd pierwszej instancji musi być dokonana w oparciu o przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, przy czym nie jest wystarczające samo powołanie tych przepisów, ale także przepisów postępowania podatkowego (por. miedzy innymi: wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. sygn. FSK 80/04 publ. ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 12).
Również chybiony jest zarzut błędnej wykładani przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 16 i – 16 k ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z art. 15 ust. 6 i art. 16 tej ustawy.
Zgodnie z art. 16 h ust. 2 ustawy podatnicy, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w rozpatrywanej sprawie, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16 i – 16 k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania środka trwałego. Oznacza to, że podatnik po rozpoczęciu amortyzacji danego środka trwałego nie może już zmienić wybranej przez siebie metody amortyzacji oraz że wyboru metody amortyzacji środka trwałego dokonuje się przed rozpoczęciem amortyzacji. Przez metody amortyzacji, o których mowa w art. 16 i – 16 j ustawy rozumie się:
metodę dokonywania odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, stanowiących załącznik nr 1 do ustawy (art. 16 i cytowanej ustawy),
metodę dokonywania odpisów przy zastosowaniu stawek ustalonych indywidualnie przez podatnika, dopuszczaną tylko dla używanych lub ulepszonych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika (art. 16 j ustawy),
metodę mieszaną, degresywno – liniową odnoszącą się do amortyzacji maszyn i urządzeń oraz środków transportu, z wyjątkiem samochodów osobowych, a więc nie mającej w rozpoznawanej sprawie zastosowania (art. 16 k. ustawy).
Z niekwestionowanych ustaleń organów podatkowych, uwzględnionych przez Sąd w zaskarżonym wyroku, wynika, że spółka przed rozpoczęciem amortyzacji dla po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji środków trwałych budynków wybrała metodę dokonywania odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawek indywidualnie przez siebie ustalonych. W przepisie art. 16 j cytowanej ustawy normodawca określił granice stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych. Dokonanie wyboru metody amortyzacji przed rozpoczęciem dokonywania odpisów oznacza określenie zarówno terminu i okresu amortyzacji jak też stawki amortyzacji.
Powyższe elementy ściśle związane z wybraną przez podatnika metodą nie mogą ulec zmianie aż do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.
Wobec tego uznać należy, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę decyzji odwoławczego organu podatkowego, a mianowicie art. 15 ust. 6, art. 16 h ust. 2 i art. 16 i – 16 j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Odnośnie korekty odpisów amortyzacyjnych należy wyjaśnić, że wprawdzie przepisy o amortyzacji podatkowej nie określają bezpośrednio norm dotyczących korekty tych odpisów, ale taka korekta jest prawnie możliwa. Może ona mieć miejsce gdy podatnik nieprawidłowo ustali wysokość odpisów amortyzacyjnych, a tym samym wysokość kosztów uzyskania przychodów, przez niewłaściwe ustalenie wartości początkowej środka trwałego, zastosowanie złej stawki amortyzacyjnej – ale tylko w przypadku stosowania stawek określonych w wykazie, stanowiących załącznik nr 1 do ustawy, czy też omyłce technicznej przy obliczaniu odpisów, czy też w terminach rozpoczęcia i zakończenia. Jest również możliwa korekta odpisów amortyzacyjnych w przypadkach utraty przez podatnika ulgi inwestycyjnej, z której wcześniej korzystał.
W rozpoznawanej sprawie żadna z wymienionych okoliczności nie wystąpiła.
Z powyższych rozważań wynika, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.