II FSK 184/24

II FSK 184/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kot
Maciej Jaśniewicz
Małgorzata Wolf- Kalamala /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Gd 581/23 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2023-10-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 361
art. 27 ust. 9 i 9a
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (spr.), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia del. WSA Artur Kot, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej MZ i EZ od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 października 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 581/23 w sprawie ze skargi MZ i EZ na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od MZ i EZ na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 17 października 2023 r. I SA/Gd 581/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę MZ i EZ (zwanych dalej Skarżącymi) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2023 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że 29 kwietnia 2016 r. Skarżący złożyli w urzędzie skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w 2015 r. na formularzu PIT-36, w którym wykazali: dochód - 599.609,98 zł, zaliczki - 0,00 zł, należny podatek - 5.456,00 zł. Do zeznania załączyli informację PIT/ZG, z której wynika, że państwo uzyskania dochodu to Brazylia, dochód z art. 27 ust. 9 i 9a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., Nr 51, poz. 361 ze zm. - dalej: u.p.d.o.f.), wynosi 574.133,19 zł, podatek zapłacony za granicą wynosi 0,00 zł (art. 27 ust. 9 i 9a/ u.p.d.o.f.), a z informacji PIT/O o odliczeniach od dochodu wykazali ulgę abolicyjną w wys. 159.727,90 zł oraz łączne odliczenie od podatku w wys. 159.727,90 zł - art. 27g/ u.p.d.o.f.).
8 lutego 2019 r. Skarżący złożyli korektę zeznania, wykazując takie same dochody, jednak tym razem zrezygnowali z zastosowania ulgi abolicyjnej w stosunku do dochodu z pracy wykonywanej na terytorium Brazylii. Podatek należny wyniósł 165.184,00 zł natomiast kwota do zapłaty 162.462,00 zł.
Pismem z 30 grudnia 2021 r. Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z ponowną korektą zeznania podatkowego PIT-36 za 2015 r. W korekcie wykazał te same kwoty jak w zeznaniu pierwotnym złożonym 29 kwietnia 2016 r.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że jest marynarzem i w 2015 r. wykonywał pracę najemną na pokładzie statku eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Brazylii. Podniósł, że zastosowanie metody proporcjonalnego odliczenia jest jedyną przesłanką zastosowania ulgi, o której mowa w art. 27g) u.p.d.o.f.
3. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił stwierdzenia nadpłaty za 2015 r. Wskazał, że Skarżący pracował na stanowisku starszego mechanika na pokładzie statku do układania rur pod banderą Panamy przez łączny okres 140 dni, uzyskiwał dochód w Brazylii (brak umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania), nie zapłacił podatku za granicą (PIT/ZG za 2015).
Zdaniem organów, gdy do dochodów uzyskiwanych z zagranicy nie mają zastosowania regulacje umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a podatnik nie zapłacił podatku za granicą od dochodów uzyskanych w tym państwie, to nie ma prawa do korzystania z ulgi abolicyjnej. Celem wprowadzenia tej ulgi było wyrównanie różnic pomiędzy metodami unikania podwójnego opodatkowania, tj. metodą proporcjonalnego odliczenia a metodą wyłączenia z progresją, czyli zrównanie obciążenia podatkowego osób pracujących za granicą. Nie można mówić o jakimkolwiek zrównaniu obciążeń podatkowych wynikających z metod unikania podwójnego opodatkowania, gdy uzyskiwane dochody nie podlegają opodatkowaniu za granicą w państwie źródła. Skoro podatnik nie zapłacił w innym państwie żadnych podatków, to niezrozumiały jest zarzut pozbawienia go możliwości skorzystania z tzw. "ulgi abolicyjnej". Prawo do zastosowania tej ulgi przy wyliczaniu podatku mają bowiem wyłącznie ci podatnicy, którzy opodatkowali za granicą dochody tam uzyskane. To jednoznacznie wynika z literalnego brzmienia art. 27g ust. 1 u.p.d.o.f.: Podatnicy podlegający obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1, rozliczający na zasadach określonych w art. 27 ust. 9 lub 9a uzyskane w roku podatkowym poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (...) mają prawo odliczyć (...)".
Poza tym Skarżący pracował na statku do układania rur, a nie na statku służącym transportowi morskiemu. Przemieszczanie statku, na którym podatnik świadczył pracę, związane było wyłącznie z koniecznością dotarcia do wyznaczonego miejsca wykonania prac w danym kraju. Generowane przez tego typu statki przychody nie wynikają z transportu morskiego. Statki te nie wykonują prac podczas przemieszczania się z kraju do kraju, lecz jedynie w wyznaczonych miejscach.
Pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Federacyjną Republiką Brazylii nie została zawarta umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania. Gdy Polska nie zawarła umowy międzynarodowej z państwem źródła, zastosowanie znajdują wyłącznie zasady wynikające z polskiego ustawodawstwa.
Organ zauważył, że Skarżący wnioskował o wydanie indywidualnej interpretacji dotyczącej tożsamej sytuacji, ale za lata 2014 i 2015. Organ interpretacją z 4 lutego 2016 r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowania ulgi abolicyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 20 lipca 2016 r., I SA/Gd 710/16, oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem II FSK 3164/16 z 8 listopada 2018 r. oddalił skargę kasacyjną Skarżącego.
4. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, wskazując, że jeżeli podatnik nie zapłacił podatku za granicą, to w ogóle nie dochodzi do podwójnego opodatkowania dochodów, a tym samym określone w art. 27 ust. 9 albo 9a) u.p.d.o.f. zasady wyliczenia podatku w ogóle nie mają zastosowania.
5. Powyższy wyrok Skarżący zaskarżyli w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:
1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 19 ust 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 2 i w zw. z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 91 Konstytucji, tj. naruszenie zasad praworządności, prawa człowieka i demokracji oraz równości obywateli Unii Europejskiej wobec prawa oraz ochrony praw człowieka jako zasad ogólnych prawa europejskiego, które stanową główny fundament systemu prawa europejskiego poprzez dyskryminację osób fizycznych wykonujących pracę najemną na pokładzie statku eksploatowanego przez przedsiębiorstwo z miejscem faktycznego zarządu w Brazylii poprzez rozróżnianie ich sytuacji prawnej wyłącznie ze względu na okoliczność, czy z danym państwem mamy podpisaną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, czy też nie, nadto ze względu na typ statku/ jednostki pływającej wyłącznie w oparciu o bezpodstawną urzędniczą interpretację wykreowaną bez wyraźnej podstawy prawnej i wbrew oficjalnej definicji transportu międzynarodowego, tworząc tak zwaną pułapkę interpretacyjną, która wynika z pułapki normatywnej,
2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 19 TUE w związku z art. 6 w związku z art. 13 i 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP poprzez naruszenie przez organy w trakcie trwania postępowania prawa podatników do rzetelnego postępowania, prawa do obrony swoich racji, prawa do postępowania w rozsądnym terminie oraz prawa do uzyskania uzasadnionej decyzji, z której w sposób jasny i logiczny wynikają motywy działania decydenta, przejawiające się między innymi w niejednolitości orzecznictwa i praktyki administracyjnej (tworzenia prawa urzędniczego), które prowadzą do naruszenia prawa do rzetelnego postępowania, które ma gwarantować każdemu obywatelowi Unii zakaz dyskryminacji;
3) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP poprzez różnicowanie przez organy podatkowe praw i obowiązków oraz sytuacji podatkowej marynarzy (obywateli UE) wykonujących pracę na statkach przeznaczonych ściśle do przewozu towarów lub pasażerów, z sytuacją marynarzy wykonujących pracę na innych rodzajach statków (definiowanych jako other cargo ship) całkowicie zdatnych do żeglugi międzynarodowej, a których to zadania polegają stricte na wykonywaniu działalności wspomagającej transport morski, która w oparciu o definicje międzynarodowego zwyczaju oraz międzynarodowych Konwencji stanowi transport międzynarodowy, nadto poprzez rozróżnianie ich sytuacji prawnej wyłącznie ze względu na okoliczność, czy z danym państwem mamy podpisaną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, co narusza ogólne zasady Unii Europejskiej oraz narusza prawa człowieka i podstawowe jego wolności;
4) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 6 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP, poprzez podjęcie przez organy podatkowe działań sprzecznych z prawem do dobrej administracji polegających na bezzasadnym różnicowaniu praw i obowiązków marynarzy (obywateli UE) wykonujących pracę na statkach przeznaczonych ściśle do przewozu towarów lub pasażerów, z sytuacją marynarzy wykonujących pracę na innych rodzajach statków całkowicie zdatnych do żeglugi międzynarodowej i uczestniczących w transporcie międzynarodowy, nadto poprzez rozróżnianie ich sytuacji prawnej wyłącznie ze względu na okoliczność, czy z danym państwem mamy podpisaną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania;
5) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 19 TUE w związku z art. 1 ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 391/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach w związku z postanowieniami Konwencji SOLAS poprzez wskazanie, że statek nie jest przeznaczony do przewozu ładunku i wykonywania transportu międzynarodowego, pomimo iż statkiem cargo jest statek o kadłubie wielopokładowym lub jednopokładowym, przeznaczony głownie do przewozu ładunków – "other cargo ship" przewozi ładunki nazwane jako specjalne (został wskazany wprost MEPC.1/Circ.681 Annex), a przepisy te mają na celu bezpieczeństwo statku w zakresie zaopatrzenia ładunku i załogi, co wprost potwierdza wykonywanie przez ten statek transportu i przewozu ładunku, co znajduje potwierdzenie w postanowieniach Konwencji SOLAS (prawidłowo 2 punkt f i g);
6) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 1 protokołu 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP, polegający na odebraniu Podatnikom możliwości skorzystania z przysługującego im prawa podmiotowego, tj. ulgi abolicyjnej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób jednostronny, kierunkowy, nieproporcjonalny i efekcie zmierzający tylko do wymierzenia podatku bez podstawy prawnej, a tym samym uszczuplenia majątku podatników, naruszając tym samym przepisy UE, przepisy prawa międzynarodowego oraz przepisy krajowe;
7) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 7, w zw. z art. 32 ust. 2 oraz w zw. z art. 83, w zw. z art. 84, w zw. z art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji RP poprzez niejednolite i nierówne traktowanie podatników, niejednolite, nierzetelne i niespójne odniesienie się do wniosku podatników, działanie organów oraz sądu w oparciu o własne stanowisko wypracowane na skutek zastosowania tzw. partykularyzmu interpretacyjnego w zakresie ustalenia sytuacji podatkowej podatników, dopuszczenie się dyskryminacji i nierównego traktowania podatnika ze względu na wykonywany przez niego zawód oraz naruszenie obowiązku przestrzegania prawa poprzez niezastosowanie się do dyspozycji powszechnie obowiązujących przepisów prawa tj. hierarchii źródeł prawa obowiązujących w Polsce, w tym przepisów Karty Praw Podstawowych, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przepisów prawa Unii Europejskiej, które stosowane są wprost oraz zwyczaju międzynarodowego, który stanowi jedno ze źródeł prawa UE;
8) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 217 Konstytucji RP poprzez rozpoznanie sprawy w sposób zmierzający do niezgodnego z prawem nałożenia na podatników obciążeń podatkowych;
9) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 27g ust. 1 i 2 w zw. z art. 27 ust. 9 i 9a) u.p.d.o.f. w zw. art. 72 § 1 O.p. w zw. art. 75 § 4 O.p. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny, iż ulga abolicyjna jest warunkowana zapłatą przez podatnika podatku od dochodów w państwie ich źródła i tym samym odmówienie Skarżącym prawa do nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.;
10) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 72 § 1 O.p. poprzez niestwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r., wynikłej z błędnego rozliczenia dochodów podatnika;
11) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 75 § 4 O.p. poprzez niedokonanie zwrotu nadpłaty pomimo zaistnienia ku temu przesłanek;
- naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, tj.:
1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez jego niezastosowanie;
2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 oraz w zw. art. 191 O.p. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji brak całkowitego i rzetelnego rozpoznania
i rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej wyrokiem sądu pierwszej instancji.
W skardze kasacyjnej zawarto wnioski o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W terminowo wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej
w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
6. Trafnie wskazał sąd pierwszej instancji, że gdy podatnik nie zapłaci podatku za granicą - nie dochodzi do podwójnego opodatkowania. W niniejszej sprawie brak zapłaty podatku w Brazylii jest bezsporny. 29 kwietnia 2016 r. bowiem Skarżący złożyli formularz PIT-36, w którym wykazali zaliczki - 0,00 zł, a z informacji PIT/ZG wynika, że podatek zapłacony za granicą wynosi 0,00 zł. Gdy Skarżący nie uiścił za granicą podatku – nie będą mogły mieć zastosowania art. 27 ust. 9 lub ust. 9a u.p.d.o.f. Tym samym podatnik nie będzie mógł skorzystać z ulgi abolicyjnej z art. 27g) u.p.d.o.f. Trafnie sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów, że tylko uiszczanie przez Skarżącego podatku w Brazylii uprawniałoby go do skorzystania z ulgi abolicyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę prawną przedstawioną przez sąd pierwszej instancji, prezentowaną w wielu rozstrzygnięciach Naczelnego Sądu Administracyjnego, między innymi w sprawach zakończonych wyrokami: z 26 listopada 2024 r., II FSK 380/22, z 4 grudnia 2015 r., II FSK 2688/15, z 8 marca 2018 r., II FSK 596/16 oraz II FSK 653/17, z 11 kwietnia 2018 r., II FSK 818/16, z 7 marca 2018 r., II FSK 529/16, z 23 lutego 2018 r., II FSK 396/16, z 29 listopada 2017 r., II FSK 3163/15, z 20 września 2016 r., II FSK 1898/16, z 8 marca 2018 r., II FSK 653/17, z 8 czerwca 2018 r., II FSK 1353/17, z 15 stycznia 2019 r., II FSK 127/17, z 16 stycznia 2019 r., II FSK 129/17, z 19 lutego 2019 r., II FSK 328/17, z 5 czerwca 2019 r., II FSK 1993/17, z 16 lipca 2019 r., II FSK 2498/17, z 9 sierpnia 2019 r., II FSK 739/18, z 4 października 2019 r., II FSK 814/18 oraz z 23 stycznia 2020 r., II FSK 468/18).
Art. 27g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. stanowi, że podatnik podlegający obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1, rozliczający na zasadach określonych w art. 27 ust. 9 albo ust. 9a u.p.d.o.f. uzyskane w roku podatkowym poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochody ze źródeł, o których mowa w art. 12 ust. 1, art. 13, art. 14, ma prawo odliczyć od podatku dochodowego, obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2. Według postanowień ust. 2 tego artykułu, odliczeniu podlega kwota stanowiąca różnicę między podatkiem obliczonym zgodnie z art. 27 ust. 9 albo 9a, a kwotą podatku obliczonego od dochodów ze źródeł, o których mowa w ust. 1, przy zastosowaniu do tych dochodów zasad określonych w art. 27 ust. 8 u.p.d.o.f. Ulga abolicyjna, zdefiniowana w art. 27g u.p.d.o.f., przeznaczona jest dla podatników, którzy uzyskali przychód za granicą Polski w państwie, dla którego właściwą metodą unikania podwójnego opodatkowania jest metoda proporcjonalnego odliczenia. Artykuł 27 ust. 9 u.p.d.o.f. stanowi bowiem, że jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym. Z kolei zgodnie z art. 27 ust. 9a u.p.d.o.f., w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio.
W sytuacji, w której skarżący nie zapłaci podatku w Brazylii, nie ma kwoty do odliczenia z art. 27g ust. 2 u.p.d.o.f. Tym samym Skarżącemu nie będzie przysługiwało prawo do zastosowania ulgi, o której mowa w art. 27g u.p.d.o.f
7. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.