II FSK 1728/07

II FSK 1728/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-03-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-11-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Borkowski
Jacek Brolik /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Zborzyński
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
III SA/Wa 3452/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-07-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
art. 17 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
Tezy
Do zastosowania ulgi podatkowej na podstawie art. 17 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) uprawnia podatnika przeznaczenie dochodów na wymieniony w tym przepisie cel statutowy, zgodny z odrębnymi przepisami prawa, które w jego przedmiocie normują.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski, WSA del. Tomasz Zborzyński, Protokolant Katarzyna Pawłowska, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Polskiej Izby M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 3452/06 w sprawie ze skargi Polskiej Izby M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Polskiej Izby M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3452/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 sierpnia 2006 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r.
Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że powyższym rozstrzygnięciem, wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej zwanej: "Ordynacja podatkowa") oraz art. 16 ust.1 pkt 28, art. 15 ust. 1 i art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., przywoływanej dalej jako "u.p.d.o.p."), organ podatkowy drugiej instancji uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 9 maja 2006 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. i orzekł w tym przedmiocie ad meritum.
Po rozpatrzeniu odwołania strony uwzględniono zarzut o błędnym wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów kwoty 11.404,61 zł na wydatki z tytułu reprezentacji i reklamy. Nie zaaprobowano natomiast stanowiska strony odnośnie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenia prowizyjnego wypłaconego na rzecz spółki cywilnej A. (...) na podstawie umowy o współpracy z dnia 26 marca 2002 r. Organ podatkowy w postępowaniu odwoławczym nie podzielił także stanowiska strony skarżącej, iż dochód przez nią uzyskany podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych, w części przeznaczonej na cele statutowe. Zdaniem organów podatkowych, P., jako organizacja samorządu gospodarczego utworzona na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1989 roku o izbach gospodarczych (Dz. U. Nr 35, poz. 195 ze zm.), nie została powołana do realizacji celów wskazanych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., ale powstała aby reprezentować interesy zrzeszonych w niej podmiotów. Zapisy statutu, które według skarżącej są tożsame z celami wymienionymi w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., stanowią, w ocenie organu, wyszczególnienie sposobów realizacji zasadniczego celu działania skarżącej, to jest tworzenia warunków rozwoju życia gospodarczego jej członków.
W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 15 ust.1 u.p.d.o.p. oraz przepisów prawa procesowego - art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Strona wywodziła, że cele wskazane w jej statucie pokrywają się z celami wskazanymi w art. 17 ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p., co jest okolicznością w pełni wystarczającą do uznania dochodów przeznaczonych na ich realizację za zwolnione od podatku dochodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku skonstatował, że organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny zastosowania spornego przepisu prawa materialnego - art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że skarżąca została powołana do tworzenia warunków umożliwiających harmonijną działalność i rozwój branży motoryzacyjnej w zakresie produkcji, usług, handlu przy zaangażowaniu zrzeszonych w Izbie członków. Jest to zasadniczy cel P. wskazany w § 5 Statutu. Dalszy - § 7 Statutu zatytułowano "cele i sposoby ich realizacji", ale interpretacja powołanego zapisu prowadziła do wniosku, że wskazano w nim konkretne sposoby działania członków skarżącego podmiotu, które mają doprowadzić do realizacji celu zasadniczego, dla którego został utworzony. Funkcjonowanie P.I.G. ma umożliwiać "harmonijną działalność i rozwój branży motoryzacyjnej" we wskazanych dziedzinach. Realizacji tego głównego celu miało służyć "doskonalenie kwalifikacji zawodowych, organizacja szkolenia zawodowego, działalność popularnonaukowa w zakresie nowych technologii, globalnej jakości, współtworzenie warunków dla poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, czy współtworzenie warunków dla ochrony środowiska". W § 7 i § 8 Statutu wymieniono działania, które doprowadzić miały do zrealizowania celu statutowego wskazanego w § 5 Statutu. Droga do realizacji celu działania strony skarżącej z istoty swojej była podporządkowana temu pierwszemu i głównemu celowi. Z tych powodów - jeżeli skarżąca w ramach swego funkcjonowania podejmowała działania o charakterze (np.) "doskonalenia kwalifikacji zawodowych, organizacji szkolenia zawodowego, działalności popularno-naukowej w zakresie nowych technologii, globalnej jakości", to działania te były adresowane do jej członków, a ich celem była popularyzacja i rozwój branży motorowej .
W ocenie Sądu, działania zmierzające do realizacji celu nie są tożsame z wymienionymi w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. celami preferowanymi przez ustawodawcę poprzez objęcie ich zwolnieniem podatkowym. Zapisy Statutu nie wskazują, że skarżąca została powołana do realizacji celów enumeratywnie wskazanych w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Nie wynika z nich bowiem, że została utworzona do realizacji zadań z zakresu oświaty, ochrony zdrowia, czy ochrony środowiska. Zasadniczy cel jej utworzenia był zupełnie inny, a podejmowane w jego zakresie różne formy aktywności były skierowane do członków P., a nie do ogółu społeczeństwa i zmierzały do wykonania tego zasadniczego celu. W opinii Sądu, intencją ustawodawcy, wprowadzającego omawianą ulgę podatkową, nie było premiowanie jakichkolwiek grup zawodowych, dziedzin przemysłu lub branż, ale propagowanie działań podmiotów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które są skierowane do ogółu i przyczyniają się do rozwoju celów wskazanych w ustawie.
Powyższy wyrok P. zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając na podstawie art.174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.):
1) Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik
sprawy, a to:
- art. 141 § 4 p.p.s.a., przez poczynienie nieprawidłowych ustaleń faktycznych odnośnie do znaczenia poszczególnych postanowień statutu strony;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, przez nieuchylenie decyzji naruszającej wskazany przepis postępowania, w związku z nieprawidłowymi i sprzecznymi z zebranym materiałem dowodowym ustaleniami organów podatkowych odnośnie znaczenia poszczególnych postanowień statutu skarżącej;
2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., przez jego
nieprawidłowe zastosowanie polegające na aprobacie dla odmowy zastosowania tego przepisu w stanie faktycznym sprawy do dochodów strony przeznaczonych na cele wymienione w tym przepisie.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że z art.17 pkt u.p.d.o.p. wynika, że podstawowym kryterium zastosowania przewidzianego w nim zwolnienia podatkowego jest przeznaczenie przez podatnika osiągniętego przez niego dochodu na precyzyjnie określone w nim cele preferowane, przy czym cele te muszą w sposób niebudzący wątpliwości wynikać z postanowień statutu danego podmiotu. Zaakcentowano, że art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. nie zawiera wymogu, by wskazane w nim cele statutowe były głównymi czy też jedynymi celami działalności osoby prawnej. Przepis nie uzależnia możliwości skorzystania z określonego w nim zwolnienia od tego, by cele określone w statucie danej osoby prawnej realizowane były wyłącznie w interesie ogółu społeczeństwa. Mogą one bowiem służyć określonej grupie społecznej, zawodowej itp. W istocie bowiem chodzi tutaj o wskazanie w statucie określonych celów uznanych przez ustawodawcę za społecznie użyteczne i w dalszej kolejności ich realizację. Innymi słowy, z punktu widzenia zastosowania zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. , nieistotne są motywy (przyczyny) zamieszczenia w statucie danej osoby prawnej określonego celu, istotne jest natomiast wyłącznie to, by cele te były tożsame z celami określonymi w tym przepisie.
Zdaniem strony skarżącej, zapisy statutu wskazywały na cel statutowy jej działalności w postaci działalności oświatowej, ochrony środowiska i zdrowia, co w pełni uzasadniało zastosowanie ulgi podatkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.
Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, argumentując analogicznie jak Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna albowiem rozstrzygnięcie zaskarżonego wyroku, pomimo częściowo nie dość precyzyjnego uzasadnienia, odpowiada prawu w rozumieniu art. 184 p.p.s.a.
Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. : wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 1c, których celem statutowym jest działalność naukowa, naukowo techniczna, oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę, dobroczynności, ochrony zdrowia i opieki społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz kultu religijnego – w części przeznaczonej na te cele.
Analizując przytoczone unormowania należy mieć na uwadze, że ustawodawca posługuje się w nim pojęciem "celu statutowego", nie zaś terminem tego rodzaju jak (na przykład) "cel zapisany w statucie". Przywołane sformułowanie ustawy ma niewątpliwie istotne znaczenie, w szczególności w sytuacji, gdy cele statutowe danego podatnika powołującego się na możliwość zastosowania do jego dochodów art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., zostały unormowane w prawie określającym jego byt i działanie. W tym stanie rzeczy prawo to określa cele – zadania danego podmiotu, które wskazywane są następnie w jego statucie. Nie jakikolwiek więc zapis statutu, ale wyłącznie mieszczący się w prawem określonych granicach właściwości i celu działania adresata prawa, stanowi cel statutowy, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. W przeciwnym przypadku, gdyby nie zaakceptować prezentowanej niniejszym co do zasady wykładni systemowej prawa, za pomocą określonych zapisów statutowych podatnik mógłby relatywnie dowolnie kształtować zakres możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., co należy uznać za niedopuszczalne. Wszelkie ulgi podatkowe stanowią bowiem prawem przewidziane i unormowane wyjątki w realizacji wynikającej z art. 32 ust. 1 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady równości i powszechności opodatkowania, a zapis w statucie podatnika, pomimo iż posiada swoiste znaczenie prawne, prawa w tym kontekście niewątpliwie nie stanowi. Określone zapisanie celu statutowego celem tym nie jest; może i powinno wprawdzie go odzwierciedlać, ale to właśnie uzasadnia możliwość i potrzebę badania : czy jest to cel dla danej kategorii podmiotów prawa przez prawo przewidziany. Wynika z tego, że cel statutowy unormowany w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. powinien być analizowany w związku z przepisami prawa określającymi dla danej kategorii podmiotów obszar i cele ich działalności, w granicach których mogą one wskazać w statucie konkretne cele swojego działania.
Do zastosowania ulgi podatkowej na podstawie art. 17 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) uprawnia podatnika przeznaczenie dochodów na wymieniony w tym przepisie cel statutowy, zgodny z odrębnymi przepisami prawa, które w jego przedmiocie normują.
Jeżeli więc podatnik powołuje się na okoliczność przeznaczania dochodów na zapisane w jego statucie cele przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., to zbadania wymaga czy stanowią one cele statutowe w granicach przewidzianych przez normujące w tym przedmiocie prawo. Poza przywołanym obszarem normatywnym aktywność podatnika dotyczy bowiem tylko zapisów statutu a nie określonych przez prawo celów statutowych, co nie uzasadnia zastosowania ulgi podatkowej wynikającej z treści przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.
Cel przywołany w statucie winien być badany dla oceny - czy na podstawie normującego w stosunku do danych podmiotów prawa może stanowić ich cel statutowy, a następnie, w razie odpowiedzi twierdzącej – czy cel ten zgodny jest z celami statutowymi przewidzianymi w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej w kontekście wniesionej skargi kasacyjnej indywidualnej sprawy podatkowej strony skarżącej przypomnieć należy, że jest ona podmiotem i adresatem unormowań ustawy o izbach gospodarczych.
Zgodnie z jej art. 1 ustawa ta dotyczy przedsiębiorców, którzy mogą się zrzeszać w izby gospodarcze. Izby te działają na podstawie cytowanej ustawy oraz statutów.
Na podstawie art. 5 ust. 1 izba gospodarcza określa samodzielnie w statucie swoje zadania w granicach właściwości uregulowanej w art. 2 -4.
Z przytoczonych unormowań wynika, że obszarem działalności izby gospodarczej jako organizacji przedsiębiorców są cele i zadania w granicach ich przedmiotowej właściwości wyznaczonych przez art.2, art. 3 i art. 4 analizowanej ustawy.
Cele te adekwatne są do rodzaju podmiotów, które tworzą izbę, to jest przedsiębiorców wykonujących określony rodzaj działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 2 powołanej ustawy izba gospodarcza jest organizacją samorządu gospodarczego, reprezentującą interesy gospodarcze zrzeszonych w niej przedsiębiorców, w szczególności wobec organów władzy publicznej.
Celem tego unormowania jest niewątpliwie wykonanie wynikającego z art. 58 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do zrzeszania się oraz reprezentacja interesów gospodarczych zrzeszonych przedsiębiorców. Przeznaczenie dochodów na te cele nie uprawnia jednak do zastosowania ulgi podatkowej z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., albowiem w przedstawionej w nim egzemplifikacji podatkowo znaczących celów funkcjonowania podatnika nie zostały one uwzględnione.
Konstatacja powyższa dotyczy także przepisu art. 3, zgodnie z którym izby gospodarcze kształtują i upowszechniają zasady etyki w działalności gospodarczej, w szczególności opracowują i doskonalą formy rzetelnego postępowania w obrocie gospodarczym. W szczególności, kształtowanie i upowszechnienie zasad etyki ograniczone do prowadzonej w danej branży działalności gospodarczej, w której działają zrzeszeni z izbie przedsiębiorcy, nie można uznać za działalność oświatową, którą wymienia art. 17 ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p. powołując jako przykład kształcenie studentów. Nie jest także działalnością oświatową – nie jej prowadzenie, ale – popieranie, we współpracy z właściwymi organami oświatowymi, rozwoju kształcenia zawodowego i wspieranie – a nie prowadzenie – nauki zawodu oraz doskonalenia zawodowego pracowników; stanowiące w tym przedmiocie zapisy art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy o izbach gospodarczych nie odpowiadają w przywołanym zakresie treści unormowania art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.
Przepis art. 4 ust. 1 (z kolei) postanawia, że izba gospodarcza jest uprawniona do wyrażania opinii o projektach rozwiązań odnoszących się do funkcjonowania gospodarki oraz może uczestniczyć, na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w projektowaniu aktów prawnych w tym zakresie.
Zgodnie z art. 4 ust. 2 natomiast, izba gospodarcza może dokonywać ocen wdrażania i funkcjonowania przepisów prawnych dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej.
Cele w uzasadniony i niewątpliwy sposób odczytane z przytoczonych unormowań art. 4 ustawy o izbach gospodarczych ukierunkowane są na prawnie obojętny dla art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. obszar opiniowania prawa, a więc przeznaczenie na nie dochodów nie uprawnia na podstawie przywołanego przepisu do ulgi podatkowej.
Sporne w sprawie niniejszej zapisy statutu skarżącego podatnika, jeżeli nawet w pewnych częściach formalnie odnosiły się do treści art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p., nie mieściły się w normatywnym zakresie jego właściwości przewidzianym w art. 2-4 ustawy o izbach gospodarczych, który uzasadnia wpisanie określonych zadań do statutu jako cele statutowe, bądź też nie były celem statutowym w postaci działalności wskazanych w wymienionym przepisie prawa podatkowego.
Podkreślić należy, że art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. stanowi o celu statutowym a nie jego następstwach czy też konsekwencjach. Podatkowo znaczącymi celami są więc wymienione w nim rodzaje – przedmioty działalności podatnika, a nie skutki, które mogą powodować. W szczególności, w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. ustawodawca nie stanowi, że wolne od podatku dochodowego są dochody przeznaczone na dowolną działalność, jeżeli powoduje ona skutki w zakresie przedmiotów w nim przewidzianych. Nie można (na przykład) wykluczyć, że, realizując uzasadniony prawnie i odzwierciedlony w statucie cel statutowy w postaci opiniowania stanowienia i wdrażania aktów prawnych albo też kształtowania zasad etyki w branży motoryzacyjnej, podatnik przyczyni się w jakiś sposób do wyprodukowania i sprzedaży bezpiecznego i przyjaznego dla środowiska naturalnego samochodu; potencjalne i odległe następstwo to nie oznacza jednak niewątpliwie, że podatnik posiadał i wykonywał cel statutowy w postaci działalności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, o którym stanowi art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Wspieranie i popieranie we współpracy z właściwymi organami oświatowymi rozwoju kształcenia zawodowego i nauki zawodu przewidziane w art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy o izbach gospodarczych nie oznacza, że podatnik wykonuje cel statutowy w postaci prowadzenia działalności oświatowej przewidziany w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Czym innym jest bowiem prowadzenie danej działalności aniżeli jej wspieranie i popieranie. Jeżeli nawet poprzez swoje działania nie będące działalnością statutową w postaci działalności oświatowej podatnik przyczyni się do powstania skutku w postaci określonego efektu oświatowego, nie będzie to implikowało uzasadnionej konstatacji, że wykonywał zgodnie z obowiązującym prawem działalność oświatową.
Rekapitulując. Oddalenie skargi podatnika przez Sąd I instancji odpowiadało prawu. Sporne zapisy statuty strony skarżącej rozważyć należało dla stwierdzenia czy stanową one cele statutowe w obszarze unormowanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Podatkowo znaczący zapis statutu winien odzwierciedlać cel statutowy w obszarze adekwatnych dla danego podatnika regulacji prawnych, w sprawie niniejszej - unormowania zadań w granicach właściwości przewidzianej w art. 2 – 4 ustawy o izbach gospodarczych. Zapis statutu stanowiący w przywołanym rozumieniu cel statutowy powinien odpowiadać też przedmiotowi przewidzianemu w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Sporne w sprawie zapisy statutu, albo nie stanowiły celu statutowego strony skarżącej w rozmienieniu przywoływanej ustawy o izbach gospodarczych bądź też nie stanowiły o działalności wskazanej jako cel statutowy prawnie znaczący dla w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.
Wykładnia pojęcia celu statutowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., i dokonana w jej kontekście ocena możliwości zastosowania wymienionego przepisu prawa, winny doprowadzić w sprawie niniejszej do oddalenia skargi, tak jak obecnie stanowią zasadnicze uzasadnienie oddalenia skargi kasacyjnej.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.