II FSK 147/23

II FSK 147/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska- Nowacka /przewodniczący sprawozdawca zdanie odrebne/
Małgorzata Wolf- Kalamala
Krzysztof Kandut
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
I SA/Rz 555/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2022-12-06
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1800
art. 16 ust. 1 pkt 8
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA (del.) Krzysztof Kandut, Protokolant Daria Chodko, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 555/22 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 czerwca 2022 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.219.2022.1.IZ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. CVS
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 555/222, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako "spółka", "skarżąca") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 czerwca 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
2.1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wywiódł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, w której zaskarżył to orzeczenie w całości. Jako podstawę skargi kasacyjnej organ wskazał naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.), tj. art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.p."), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wydatkiem na objęcie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, powstałej w wyniku przekształcenia spółki komandytowej, która to spółka powstała wcześniej wskutek przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a w konsekwencji kosztem uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia tych udziałów, będzie kwota stanowiąca procent odpowiadający udziałowi skarżącej w wartości majątku (kapitału własnego) spółki komandytowej, wycenionego na potrzeby przekształcenia spółki komandytowej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, której udziały są zbywane; podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż w przypadku sprzedaży przez skarżącą przedmiotowych udziałów, kosztem uzyskania przychodu będzie koszt "historyczny", tzn. wartość odpowiadająca wydatkom poniesionym przez skarżącą na objęcie udziałów w powstałej w 2015 r. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, która następnie została przekształcona w spółkę komandytową.
Organ interpretacyjny w skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, jak również o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie organ oświadczył, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie odmiejscowionej.
2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej spółki za obie instancje według norm przepisanych.
2.3. Sprawę rozpoznano na rozprawie w dniu 22 października 2025 r., w której udział wzięli pełnomocnicy skarżącej i organu podatkowego. Podtrzymali oni dotychczas zajęte stanowiska.
3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
3.1. Zaskarżony wyrok wpisuje się w utrwaloną już linię orzeczniczą, dotyczącą sposobu ustalania kosztów uzyskania przychodu, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. w sytuacji zbycia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, przekształconej z innej spółki kapitałowej lub osobowej (przykładowo wyroki z 8 października 2017 r., II FSK 3622/17; z 8 grudnia 2020 r., II FSK 2221/18; z 13 lutego 2020 r., II FSK 720/18; 5 sierpnia 2021 r., II FSK 593/21; 12 maja 2021 r., II FSK 912/19 i II FSK 1004/19; 8 kwietnia 2021 r., II FSK 156/21; 8 grudnia 2020 r., II FSK 2221/18; 13 lutego 2020 r., II FSK 720/18; 8 grudnia 2020 r., II FSK 2221/18; 1 lutego 2017 r., II FSK 4103/14; 16 lutego 2016 r., II FSK 3570/13; 17 września 2015 r., II FSK 1682/13). Wprawdzie orzeczenia te zapadły na tle wykładni art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz.2647), jednakże przepis ten dotyczy tożsamego problemu.
3.2. Skarżący kasacyjnie organ uzasadnia swoje stanowisko o konieczności uwzględnienia przy zbyciu udziałów wydatków poniesionych na objęcie udziałów w pierwotnie utworzonej w 2015 r. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością tym, że późniejsze jej przekształcenie w spółkę komandytową, a następnie ponownie w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością wiązało się jedynie ze zmianą formy prawnej spółki, a nie – wnoszeniem wkładów do nowego podmiotu. Tym samym wydatek na wkład został wniesiony tylko raz, przy objęciu udziałów w pierwszej założonej w 2015 r. spółce (spółce z ograniczoną odpowiedzialnością). Przekształcenie tej spółki w spółkę komandytową, a następnie spółki osobowej w spółkę kapitałową nie powodowały zdaniem organów obowiązku wniesienia wkładów.
Argumentacja ta jest jednak o tyle nietrafna, że pomija określone w ustawie z 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. z 2020 r. poz. 1526 ze zmianami, dalej:"k.s.h.") zasady przekształcania spółek handlowych. Dokonując wykładni art.16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p., zwłaszcza użytego w nim pojęcia "nabycie lub objęcie prawa do udziałów" nie można pominąć regulacji dotyczących przekształcenia spółek i przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, zawartych w Kodeksie spółek handlowych. Wymaga tego uwzględnienie zasady spójności systemu prawa. Zauważyć należy, że ustawodawca w ustawie podatkowej nie definiował tych pojęć odmiennie na potrzeby tej ustawy. Należy zatem odwołać się do tych pojęć użytych w języku prawnym. Kodeks spółek handlowych dozwala na przekształcenie spółki kapitałowej i osobowej w inną spółkę handlową (art. 551 § 1 k.s.h.). Zgodnie z art. 552 k.s.h. spółka przekształcana staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu spółki przekształconej do rejestru (dzień przekształcenia). Przepis ten odnosi się do dwóch sytuacji: ustalenia momentu przekształcenia spółki, kiedy spółka przekształcana staje się spółką przekształconą, i końca bytu spółki przekształcanej. W trybie przekształceniowym nie ma klasycznych etapów związanych z tworzeniem spółki. W przypadku spółek kapitałowych nie dochodzi do powstania spółki w organizacji, a następnie przejścia w fazę spółki właściwej. Jest to potwierdzeniem "stania się" spółką przekształconą, a więc przyjęcia zasady kontynuacji, a nie sukcesji. Następstwem "stania się" spółką przekształconą po wpisie do rejestru jest wykreślenie spółki przekształcanej Jednocześnie sąd rejestrowy z urzędu wykreśla spółkę przekształcaną (A. Kidyba [w:] Komentarz aktualizowany do art. 301-633 Kodeksu spółek handlowych, LEX/el. 2025, art. 552.). Przekształcenie dzieli się na 3 fazy. Faza pierwsza obejmuje czynności przygotowawcze polegające na sporządzeniu planu przekształcenia wraz z załącznikami (art. 557–558 k.s.h.), poddaniu planu badaniu biegłych rewidentów (art. 559 k.s.h.) oraz zawiadomieniu wspólników o zamiarze przekształcenia (art. 560 k.s.h.). Druga faza obejmuje podjęcie przez wspólników uchwał o przekształceniu. W fazie tej konieczne jest powołanie członków organów spółki przekształconej lub określenie wspólników prowadzących sprawy spółki i reprezentujących ją, zawarcie umowy spółki lub podpisanie statutu spółki. Ostatnim etapem jest rejestracja, tj. wpis spółki przekształconej i wykreślenie przekształcanej (A. Kidyba [w:] Komentarz aktualizowany do art. 301-633 Kodeksu spółek handlowych, LEX/el. 2025, art. 552.). Plan przekształcenia, zgodnie z art. 558 § 1 k.s.h. powinien obligatoryjnie zawierać co najmniej: 1) ustalenie wartości bilansowej majątku spółki przekształcanej na określony dzień w miesiącu poprzedzającym przedłożenie wspólnikom planu przekształcenia; 2) w przypadku przekształcenia spółki kapitałowej w spółkę osobową określenie wartości godziwej udziałów albo akcji wspólników. Do planu przekształcenia należy dołączyć 1) projekt uchwały w sprawie przekształcenia spółki; 2) projekt umowy albo statutu spółki przekształconej; 3) w przypadku przekształcenia w spółkę akcyjną wycenę składników majątku (aktywów i pasywów) spółki przekształcanej; 4) sprawozdanie finansowe sporządzone dla celów przekształcenia na dzień, o którym mowa w § 1 pkt 1, przy zastosowaniu takich samych metod i w takim samym układzie, jak ostatnie roczne sprawozdanie finansowe (art.558 § 2 k.s.h.). Następnie podejmowana jest uchwała o przekształceniu. W przypadku przekształcenia spółki kapitałowej w spółkę komandytową uchwała wymaga, oprócz uzyskania wymaganej większości, zgody osób, które w spółce przekształconej mają być komplementariuszami, wyrażonej w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Pozostali wspólnicy spółki przekształcanej stają się komandytariuszami albo akcjonariuszami spółki przekształconej (art. 576 § 1 k.s.h.). Podjęcie uchwały o przekształceniu zastępuje zawarcie umowy spółki przekształconej albo zawiązanie przekształconej spółki akcyjnej oraz powołanie organów spółki przekształconej (art. 563 § 2 k.s.h.). Istotna dla niniejszej sprawy jest wskazana w Kodeksie spółek handlowych konieczność określenia wartości godziwej udziałów wspólników. Zgodnie z art. 105 k.s.h. umowa spółki komandytowej musi określać wartość udziałów. Uchwała o przekształceniu zastępuje zawarcie umowy. Określona w uchwale wartość udziałów jest zatem równoznaczna z wartością udziału, jaki jest wnoszony przez wspólnika do spółki przekształconej, a wartość ta ustalana jest na moment sporządzania planu przekształcenia, a nie na moment zawiązania spółki przekształcanej. Kodeks spółek handlowych nie określa, jak ustala się wartość godziwą udziału. Z art. 28 ust. 6 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 217 ze zm.) wynika, że za wartość godziwą przyjmuje się kwotę, za jaką dany składnik aktywów mógłby zostać wymieniony, a zobowiązanie uregulowane na warunkach transakcji rynkowej, pomiędzy zainteresowanymi i dobrze poinformowanymi, niepowiązanymi ze sobą stronami. Zauważyć nadto należy, że wkłady wnoszone do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością tworzą jej kapitał zakładowy (art. 152 k.s.h.). Wniesione do spółki składniki majątkowe (udziały) stanowią majątek pierwotny będący podstawą funkcjonowania spółki. Przy przekształceniu spółka z ograniczoną odpowiedzialności traci swój byt prawny, nie ma zatem także kapitału zakładowego tej spółki ani udziałów w tej spółce. Do spółki przekształconej wnoszone są zatem wkłady, których wartość uwzględnia wartość majątku spółki przekształcanej. Już zatem na etapie przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (zawiązanej w 2015 r.) do spółki komandytowej określona w procesie przekształcenia wartość godziwa udziałów nie musiała być równa wartości wkładów wniesionych pierwotnie na kapitał zakładowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Podobnie przy ponownym przekształceniu spółki komandytowej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością konieczne będzie określenie w uchwale o przekształceniu wysokości kapitału zakładowego, bowiem w spółce komandytowej tego kapitału nie było. Kapitał zakładowy, jak wskazano wyżej, jest kapitałem pierwotnym spółki będący podstawą funkcjonowania spółki, a jego wartość określona zostanie na podstawie wartości bilansowej spółki komandytowej. Podejmując decyzję o przekształceniu wspólnicy podejmują zatem decyzję o przekazaniu do utworzonej spółki przekształconej majątku spółki przekształconej. Majątek ten nie musi odpowiadać wartości wkładów wniesionych na etapie tworzenia pierwszej z przekształcanych spółek, skoro spółki te prowadzą następnie działalność gospodarczą i wartość ich majątku zazwyczaj ulega zmianom. Przekształcając spółkę (i zarazem kończąc byt prawny spółki przekształconej, która zostaje wykreślona z rejestru) wspólnicy wnoszą zatem udziały, stanowiące przypadającą im część majątku spółki przekształcanej. Nie można uznać, że jedynymi wydatkami poniesionymi na objęcie udziałów w spółce przekształconej (w tym przypadku udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością) będą wydatki na objęcie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, która została wcześniej przekształcona w spółkę osobową i nie istniała w momencie drugiego przekształcenia. Tym samym wydatkiem w znaczeniu ustawy podatkowej będzie wartość udziału skarżącego określona w uchwale o przekształceniu spółki osobowej w kapitałową, a nie - wartość aportu wniesionego do nieistniejącej już w tym momencie spółki kapitałowej.
3.3. Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną organu należało oddalić.
3.4. Rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 209, art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 p.p.s.a.w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).
s. WSA (del.) s. NSA s.NSA
Krzysztof Kandut Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Małgorzata Wolf-Kalamala
Zdanie odrębne
Zdanie odrębne
sędziego Aleksandry Wrzesińskiej-Nowackiej
Zgodnie z art.183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. Jedną z przesłanek nieważności wymienionych w tym przepisie jest sprzeczność składu orzekającego z obowiązującymi przepisami (art.183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).
W składzie sądu, wydającego zaskarżony wyrok był sędzia WSA Jacek Boratyn, powołany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisko sędziego WSA w Rzeszowie 18 marca 2021 r. na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej na podstawie art. 9a ustawy z 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, w brzmieniu nadanym ustawą z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz.3 ). Uchwałę nr 782/2020 o przedstawieniu Prezydentowi kandydatury Jacka Boratyna podjęto 14 października 2020 r.
Zmiana dokonana ustawą z 8 grudnia 2017 r. spowodowała, że Krajowa Rada Sądownictwa utraciła swoją konstytucyjną tożsamość, a tym samym zdolność do wskazywania Prezydentowi RP kandydatów na urząd sędziego w sposób gwarantujący ich bezstronność i niezależność w wymierzaniu sprawiedliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2021 r., II GOK 2/18, uchwałę składu trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110/-1/20, wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 grudnia 2024 r., C-22/22, wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 8 listopada 2021 r. w sprawie D. i O. przeciwko Polsce- skargi nr 49868 i 57511/19). Niezdolność Krajowej Rady Sądownictwa do przedstawiania Prezydentowi RP wniosków o powołanie na urząd sędziego powoduje powstanie dalszych wątpliwości co do tego, czy osoba powołana w takiej procedurze może tworzyć sąd ustanowiony ustawą. Jednocześnie bez rozstrzygnięcia tej wątpliwości nie jest możliwe stwierdzenie, czy skład sądu z udziałem osoby powołanej w takiej procedurze jest zgodny z ustawą, a tym samym nie można przesądzić o braku przesłanki nieważności postępowania. Zauważyć należy, że Europejski Trybunał Praw Człowieka, począwszy od wyroku z 12.03.2019 r., A. v. I.,(skarga nr 26374/18), konsekwentnie przyjmuje, że pojęcie sądu ustanowionego przez prawo obejmuje także proces powoływania sędziów, który ze względu na zasadę rządów prawa musi być prowadzony zgodnie ze stosownymi wymogami przewidzianymi przez prawo krajowe. W wyroku tym Trybunał podkreślił (pkt 99), że standard ten jest blisko związany z ogólnymi wymogami art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, dotyczącymi niezależności i bezstronności sądownictwa, które stanowią integralną część podstawowej zasady rządów prawa i służą budowie zaufania, jakie sądy w demokratycznym społeczeństwie muszą wzbudzać w opinii publicznej. W ocenie Trybunału (pkt 100 wyroku) nieprzestrzeganie przepisów krajowych odnoszących się do ustanowienia organów sądowych prowadzi do naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji i nie wymaga odrębnego badania, czy naruszenie standardu ustanowienia sądu przez prawo spowodowało, że proces sądowy stał się nierzetelny.
Ponadto przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej toczy się obecnie postępowanie w sprawie C-521/21 z pytania prejudycjalnego SR Poznań-Stare Miasto w Poznaniu. Sąd krajowy zapytał TSUE o następujące kwestie:
1. Czy art. 2 i 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej ("TUE") oraz art. 6 ust. 1-3 TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych ("KPP") należy rozumieć w ten sposób, że nie jest sądem ustanowionym na podstawie ustawy w rozumieniu prawa Unii sąd, w którego składzie zasiada osoba powołana na stanowisko sędziego w tym sądzie w procedurze, w której:
a) wyboru osoby wskazanej do nominacji sędziowskiej Prezydentowi RP dokonała obecna Krajowa Rada Sądownictwa, wybrana sprzecznie z polskimi przepisami konstytucyjnymi i ustawowymi, która nie jest organem niezależnym i nie zasiadają w niej przedstawiciele środowiska sędziowskiego powołani w jej skład niezależnie od władzy wykonawczej i ustawodawczej, a tym samym nie doszło do skutecznego złożenia wniosku o powołanie na urząd sędziego przewidzianego w prawie krajowym;
b) uczestnikom konkursu nominacyjnego nie przysługiwało odwołanie do sądu w rozumieniu art. 2 i 19 ust. 1 TUE oraz art. 6 ust. 1-3 TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych;
2. Czy art. 2 i art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy w składzie sądu zasiada osoba powołana w warunkach opisanych w punkcie 1:
a) stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, które badanie zgodności z prawem powołania takiej osoby na urząd sędziego przekazują do wyłącznej właściwości izby Sądu Najwyższego, składającej się wyłącznie z osób powołanych na urząd sędziego w warunkach opisanych w punkcie 1, i które zarazem nakazują pozostawienie bez rozpoznania zarzutów dotyczących powołania na urząd sędziego, przy uwzględnieniu kontekstu instytucjonalnego oraz systemowego;
b) wymagają one, w celu zapewnienia skuteczności prawa europejskiego, takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która umożliwi sądowi, również z urzędu, wyłączenie takiej osoby od rozpoznania sprawy na podstawie - stosowanych przez analogię - przepisów o wyłączeniu sędziego, który jest niezdolny do orzekania [iudex inhabilis];
c) wymagają one, aby sąd krajowy w celu zastosowania prawa unijnego i osiągnięcia effet utile pominął wyrok krajowego trybunału konstytucyjnego, o ile wyrok ten uznaje za niezgodne z prawem krajowym rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu podniesienia okoliczności wadliwości powołania sędziego, które nie spełniało wymogów Unii Europejskiej dotyczących niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy w rozumieniu art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 KPP;
d) wymagają one, aby sąd krajowy w celu zastosowania prawa unijnego i osiągnięcia effet utile pominął wyrok krajowego trybunału konstytucyjnego, jeśli stoi on na przeszkodzie wykonaniu postanowienia Trybunału Sprawiedliwości UE w przedmiocie środków tymczasowych, które to postanowienie nakazuje zawieszenie stosowania przepisów krajowych uniemożliwiających badanie przez sądy krajowe spełnienia wymogów Unii Europejskiej dotyczących niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy w rozumieniu art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych.
Rozstrzygnięcie sprawy C-521/21 ma istotne znaczenie dla oceny, czy w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka nieważności, wynikająca z faktu udziału w składzie orzekającym sędziego powołanego na wniosek wadliwie ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa. Uważam zatem, że istnieją uzasadnione powody co najmniej do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozpoznania sprawy C-521/21. Istotne jest bowiem, aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł prawidłowo wywiązać się z obowiązku zbadania sprawy pod kątem wystąpienia przesłanek nieważności postępowania. Dopiero pewność co do istnienia lub nieistnienia tej przesłanki pozwala moim zdaniem na podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi kasacyjnej.
s. NSA A. Wrzesińska-Nowacka