II CZ 54/15

Sygn. akt II CZ 54/15
POSTANOWIENIE
Dnia 17 września 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Wojciech Katner
‎
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie ze skargi M. T.
przy uczestnictwie Agencji Nieruchomości Rolnych w Warszawie
‎
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 12 stycznia 2006r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 września 2015 r.,
‎
zażalenia M. T.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
‎
z dnia 4 marca 2015 r.,
1. oddala zażalenie
2. zasądza od M. T. na rzecz Agencji Nieruchomości Rolnych kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego                    w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę pozwanego M. T. o wznowienie postępowania w  sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w Warszawie o zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu wydanym w dniu 12 stycznia 2006 r., sygn. I ACa …/05. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Apelacyjny, odnosząc się do podstaw skargi kwalifikowanych przez pozwanego jako pozbawienie go możności działania oraz wykrycie nowych środków dowodowych, wskazał, z powołaniem się na treść art. 408 i art. 407 § 1 k.p.c., że zaskarżony skargą wyrok zapadł bez mała dziewięć lat przed wniesieniem skargi, a ponadto skarżący o wyroku dowiedział się najpóźniej w dniu 19 stycznia 2006 r., kiedy to złożył wniosek o doręczenie mu tego wyroku z uzasadnieniem. Wskazuje to tym samym, że uchybił zarówno pięcioletniemu terminowi z art. 408 k.p.c. jak i  trzymiesięcznemu  terminowi z art. 407 § 1 k.p.c., co w myśl art. 410 § 1 k.p.c. prowadziło do odrzucenia skargi.
Zażalenie na to postanowienie wniósł pozwany domagając się jego uchylenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarżący dowodząc w zażaleniu, że w toku postępowania w sprawie I ACa …/05 został pozbawiony możności działania i - jak twierdzi - tym samym „nie  doszło do upływu terminu do wniesienia skargi o wznowienie”, pomija, że przy tej podstawie wznowienia postępowania ustawodawca uchylił tylko obowiązek zachowania terminu z art. 408 k.p.c., to jest terminu pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku. Nie uchylił natomiast obowiązku dochowania terminu z art. 407 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2012 r., IV CZ 131/12; z dnia 5 grudnia 2013 r., V CZ 64/13; z dnia 11 września 2014 r., III CZ 34/14 - niepubl.), który to przepis stanowi, że skargę o wznowienie postępowania opartą na podstawie jak wyżej wnosi się w terminie trzymiesięcznym liczonym od  dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Skarżący o wyroku wydanym w sprawie I ACa …/05 dowiedział się, jak prawidłowo przyjął Sąd, w styczniu 2006 r., natomiast skargę o wznowienie postępowania w tej sprawie, opartą na podstawie pozbawienia możności działania, złożył grudniu 2014 r., a więc bez wątpliwości z uchybieniem trzymiesięcznego terminu z art. 407 § 1 k.p.c.
W odniesieniu do podstawy art. 403 § 2 k.p.c. – to jest wykrycia nowych środków dowodowych, o istnieniu których, jak skarżący dowodzi, dowiedział się w  dniu 25 września 2014 r. – zauważyć należy, że przy tej podstawie wznowienia skarżący miał obowiązek dotrzymania obu terminów, tak z art. 407 § 1 k.p.c., przy czym przewidziany w tym przepisie termin trzymiesięczny liczy się od dnia, w  którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, jak i terminu art. 408 k.p.c., to jest terminu pięcioletniego liczonego od uprawomocnienia się wyroku. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania w dniu 27 grudnia 2014 r. oznacza, że oba te ustawowe terminy zostały przez skarżącego naruszone. Ponieważ art. 410 § 1 k.p.c. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływnie przepisanego terminu, zaskarżone postanowienie nie mogło być poczytane za nieprawidłowe.
Z przedstawionych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 398
14
w związku z art. 398
21
w związku z art. 397 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 §  1 i 3 k.p.c. w związku z § 6 pkt 7 w związku z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z  2013 r., poz. 490).
kc