II CZ 53/14

Sygn. akt II CZ 53/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Agnieszka Piotrowska SSA Barbara Trębska w sprawie ze skargi D. B. i J. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w K. z dnia 26 października 2004r., sygn. akt … 530/04, wydanego w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "N." w G. przeciwko D. B. i J. B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2014 r., zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt … 530/04, odrzuca zażalenie. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 października 2013 r. Sąd Rejonowy w Ś. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia złożoną osobiście przez pozwanych D. B. i J. B., wskazując że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. Postanowienie Sądu Rejonowego zostało zaskarżone przez pozwanych zażaleniem, które sporządzili osobiście. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, i dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Ustanowiony w tym przepisie przymus adwokacko-radcowski dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego oraz toczącego się w jego ramach postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., I CZ 19/13, nie publ. i z dnia 25 lipca 2013 r., II CZ 46/13, nie publ.). Zażalenie złożone z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. należy kwalifikować jako niedopuszczalne, a istniejące w tym zakresie uchybienie ma charakter nieusuwalny, w związku z czym zażalenie dotknięte takim brakiem podlega odrzuceniu bez wzywania skarżącego do jego uzupełnienia (por. art. 130 § 5 k.p.c., art. 3986 § 2 i 3 k.p.c., art. 39821 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). Z tych względów na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. zażalenie należało odrzucić.