II CZ 120/98

Sygn. akt II CZ 120/98 
 
 
 
P O S T A N O W I E N I E 
Dnia 25 listopada 1998 r. 
 
Sąd Najwyższy Izba Cywilna 
w składzie następującym: 
 
 
 
Przewodniczący:   SSN  -  T. Domińczyk 
 
 
Sędziowie               SN  -  M. Słoniewski 
 
 
 
 
            SN  - Cz. Żuławska (spraw.) 
 
 
 
po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 1998 r.    
na posiedzeniu niejawnym 
sprawy z powództwa L. M. i M. M. 
przeciwko S. K. 
o eksmisję, 
na skutek zażalenia pozwanego 
na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w N. 
z dnia 1 lipca 1998 roku, sygn. akt I Ca […] 
 
p o s t a n a w i a: 
           
           oddalić zażalenie.   
                   
           
 
 
 
 
 

 
2 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Wyrokiem z dnia 28.11.1997 Sąd Rejonowy, uwzględniając powództwo 
L. i M. M., nakazał pozwanemu S. K. opróżnić z osób i rzeczy i wydać powodom lokal 
mieszkalny położony przy ul. K. […] w K.. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że 
pozwany zajmował lokal bez tytułu prawnego. 
 
Apelację od tego wyroku Sąd Wojewódzki oddalił. Sąd ten podzielił 
stanowisko Sądu Rejonowego w przedmiocie władania przez pozwanego lokalem 
bez tytułu prawnego, wskazując na skuteczność dokonanego przez powodów 
wypowiedzenia umowy najmu. Zdaniem Sądu pozwany nie może powoływać się 
na prawo zatrzymania, skoro żądaniem objęty został sam przedmiot najmu. 
Co do roszczeń 
wzajemnych 
pozwanego 
zaś, 
to 
w 
przekonaniu 
Sądu Wojewódzkiego pozostają one bez znaczenia dla oceny zasadności apelacji, 
skoro w tym przedmiocie Sąd Rejonowy w ogóle nie orzekał. 
 
W wniesionej przez pełnomocnika pozwanego skardze kasacyjnej, opartej 
na podstawie z art. 3931 pkt 2 kpc zarzucono naruszenie art. 5, 188 § 2, 204 § 1 i 3 
oraz art. 379 pkt 5 kpc. Skarżący twierdził w szczególności, iż pozwany, działając 
w sprawie bez adwokata, nie został należycie pouczony o przysługujących mu 
uprawnieniach, a co za tym idzie - został pozbawiony możności obrony swych praw. 
 
Sąd Wojewódzki odrzucił kasację, podnosząc w uzasadnieniu, że jest to 
sprawa o świadczenie (wydanie), a ponieważ wartość przedmiotu sporu została 
w pozwie określona na kwotę 514,62 zł i nie uległa zmianie, zaskarżenie orzeczenia 
eksmisyjnego kasacją nie jest dopuszczalne. 
 
Kwestionując 
stanowisko 
Sądu 
Wojewódzkiego, 
pozwany 
twierdzi 
w zażaleniu, że w odpowiedzi na pozew przedstawił wartość swoich roszczeń 
wobec powodów z tytułu nakładów na remont i przeróbki lokalu w kwocie 
43.287,59 zł i że ta właśnie kwota określa wartość przedmiotu zaskarżenia. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 28.11.1997 nie zawiera innych rozstrzygnięć 
poza orzeczeniem eksmisji pozwanego oraz zasądzeniem kosztów. Już tylko z tego 
względu zaskarżenie tego wyroku apelacją i kwestionowanie go w zakresie 
rozstrzygnięć w nim niezamieszczonych było bezprzedmiotowe. Jeżeli wobec tego 
pozwany twierdzi, że wniósł powództwo wzajemne, zaś sąd pierwszej instancji 
w wyroku pominął rozstrzygnięcie o nim, to w takiej sytuacji pozwany mógł się 

 
3 
jedynie domagać uzupełnienia wyroku w trybie art. 351 § 1 kpc - czego jednakże 
nie uczynił. Brak zatem rozstrzygnięcia o powództwie wzajemnym i nie może ono 
stać się przedmiotem postępowania kasacyjnego. 
 
Wymaga przy tym wyjaśnienia, że nawet w razie, gdyby roszczenia 
pozwanego wobec powodów zostały prawidłowo zgłoszone w postępowaniu 
pierwszoinstancyjnym, jako powództwo wzajemne i gdyby rozstrzygnięcie o nim 
okazało się niekorzystne dla pozwanego, to w kwestii dopuszczalności kasacji 
nie byłoby możliwe zsumowanie wartości przedmiotu zaskarżenia w zakresie 
roszczenia głównego z wartością przedmiotu zaskarżenia w zakresie powództwa 
wzajemnego. O „kasacyjności” bowiem sprawy o świadczenie decyduje wartość 
przedmiotu zaskarżenia niezależnie od tego, czy jest to powództwo główne, czy 
wzajemne, osobno dla każdego z tych powództw. W konsekwencji - skoro pozwany 
zaskarżył kasacją jedynie wyrok eksmisyjny, przy czym żądanie eksmisji wiązało się 
z oznaczeniem wartości przedmiotu sprawy kwotą niższą od 5.000 zł, to kasacja jego 
zasadnie uległa odrzuceniu na podstawie art. 3935 kpc. 
 
Powołanie się skarżącego na rozstrzygnięcie SN w sprawie sygn. III CZ 50/97, 
której przedmiotem było żądanie rozwiązania umowy najmu oraz żądanie wydania 
przedmiotu najmu (opróżnienia mieszkania) - było chybione, skoro w sprawie 
niniejszej chodzi tylko o żądanie opróżnienia mieszkania, o rozwiązaniu stosunku 
najmu bowiem orzeczono prawomocnie już wcześniej. 
 
Zażalenie pozwanego zatem, jako bezzasadne, uległo oddaleniu.  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
aw 
jg