II CZ 118/06

Sygn. akt II CZ 118/06 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 11 stycznia 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Gerard Bieniek (przewodniczący) 
SSN Antoni Górski 
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) 
 
w sprawie z wniosku B. B. 
przy uczestnictwie K. C. i in., o stwierdzenie nabycia spadku po E. D. P. po 
rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 11 stycznia 2007 r., 
zażalenia wnioskodawcy  
na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. 
z dnia 27 września 2006 r.,  
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 27 września 2006 r. Sąd Okręgowy, na podstawie 
art. 370 
1 k.p.c., odrzucił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu 
Rejonowego z dnia 20 stycznia 2006 r., stwierdzającego nabycie spadku po zmarłej 
E. D. P., i orzekł o zawiadomieniu Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o tym, że 
apelacja sporządzona przez adwokata nie spełnia wymagań określonych w art. 368 
§ 1 k.p.c. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził, że wniesiona apelacja nie 
zawiera przedstawienia zarzutów, nie może być bowiem uznane za prawidłowe 
takie sformułowanie zarzutów, które polega jedynie na stwierdzeniu, że wadliwie 
ustalono stan faktyczny sprawy i dopuszczono do sprzeczności ustaleń z treścią 
zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz do innych uchybień 
procesowych, które wpłynęły na wynik sprawy – naruszeń art. 212 zdanie pierwsze, 
art. 316 § 1 i art. 328 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., a także do naruszenia prawa 
materialnego – art. 941, 948, 959, 960 i 961 k.c. Nie wynika z niego przecież na 
czym, zdaniem skarżącego, miałyby polegać uchybienia Sądu pierwszej instancji 
w postaci naruszenia wskazanych przepisów, a braku tego nie konwaliduje fakt, że 
apelacja zawiera uzasadnienie. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było 
zastąpienie sformułowania zarzutów uzasadnieniem apelacji, nie wyodrębniłby 
w treści art. 368 § 1 w punkcie 2 k.p.c. „zwięzłego przedstawienia zarzutów”, 
a w punkcie 3 – „uzasadnienia zarzutów”. 
 
W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawca zarzucił, że – wbrew 
odmiennej ocenie Sądu Okręgowego – wniesiona apelacja czyni zadość 
wymaganiom określonym w art. 368 § 1 k.p.c., ponieważ uzasadnienie zarzutów 
zostało przytoczone w uzasadnieniu apelacji. Podniósł ponadto, że przewidziane 
w art. 370 1 k.p.c. zawiadomienie organu samorządu zawodowego nie ma 
charakteru czynności jurysdykcyjnej. W konkluzji żalący wniósł o uchylenie 
zaskarżonego postanowienia. 
 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 368 § 1 k.p.c. apelacja powinna zawierać – obok oznaczenia 
wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony 

 
3 
w całości czy w części, powołania, w razie potrzeby, nowych faktów i dowodów 
oraz wykazania, że ich powołanie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji 
nie było możliwe albo że potrzeba powołania się na nie wynikła później, oraz 
wniosku o zmianę lub o uchylenie wyroku z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany 
lub uchylenia – zwięzłe przedstawienie zarzutów (pkt 2) oraz uzasadnienie 
zarzutów (pkt 3).  
Jak podkreślono w nauce prawa, w powołanym przepisie ustawodawca 
posłużył się sformułowaniem „zarzut”, a nie podstawa apelacji, co nie pozostaje bez 
znaczenia, ponieważ pojęcie zarzutu jest węższe od pojęcia podstawy. Zarzutem 
apelacji więc może być każda wada orzeczenia, której istnienie – zdaniem 
skarżącego – uzasadnia zaskarżenie orzeczenia sądu pierwszej instancji. Apelacja 
powinna wprawdzie, zgodnie z art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c., zawierać zarówno 
„zwięzłe przedstawienie zarzutów”, jak i „uzasadnienie zarzutów”, jednak 
ustawodawca nie przesądził o tym, że wspomniane treści muszą być 
przedstawione w określonej części pisma będącego apelacją lub w odrębnych 
jednostkach redakcyjnych. Z treści wniesionej apelacji, zwłaszcza z jej 
uzasadnienia można natomiast – mimo braku przejrzystej redakcji – wywieść 
stawiane przez skarżącego zarzuty oraz ich uzasadnienie. Sąd Najwyższy 
niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach, że postępowanie apelacyjne jest 
mniej sformalizowane niż postępowanie kasacyjne, oraz że krytyczna ocena 
apelacji sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego w sposób odbiegający 
od profesjonalnego standardu, nie uzasadnia odrzucenia apelacji, jeżeli zarzuty 
apelacyjne i ich uzasadnienie nie budzą wątpliwości (zob. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 17 maja 2002 r., I CZ 57/02, niepubl., z dnia 30 czerwca 2006 
r., V CZ 48/06, niepubl. oraz z dnia 12 lipca 2006 r., V CZ 52/06, niepubl.). 
Przechodząc do kolejnej kwestii objętej zaskarżonym postanowieniem, 
trzeba podkreślić, że przewidziana w art. 3701 in fine k.p.c. czynność 
zawiadomienia właściwego organu samorządu zawodowego zrzeszającego 
pełnomocnika, który sporządził apelację odrzuconą ze względu na niespełnienie 
wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 1 – 3 i pkt 5 k.p.c., nie ma charakteru 
czynności jurysdykcyjnej; jest czynnością o charakterze ustrojowo-organizacyjnym, 
stanowiącą bezpośrednie następstwo wydania postanowienia o odrzuceniu apelacji 

 
4 
z określonych ustawowo przyczyn. Czynność ta nie wymaga zatem – jak wyjaśnił 
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 lutego 2006 r., III CZP 6/06 (OSNC 2007, nr 1, 
poz. 5) – wydania orzeczenia przez sąd; właściwa jest tu forma pisma 
adresowanego do organu samorządu, zawierającego informacje o wydaniu 
postanowienia o odrzuceniu apelacji i jego treści. 
Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1 
zdanie pierwsze w związku z art. 394 1 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jc