II CZ 101/09

Sygn. akt II CZ 101/09 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 18 lutego 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jan Górowski (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski 
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa M. J. 
przeciwko „E.(...)” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. 
o ustalenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 18 lutego 2010 r., 
zażalenia powoda  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego 
z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt I WSC (…) [I ACz (…)], 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w P. zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 
2009 r. zwrócił pozew powodowi M. J. ze względu na nieusunięcie braków formalnych 
pozwu. W uzasadnieniu wyjaśnił, że pełnomocnik powoda w zakreślonym terminie 
sprecyzował żądanie pozwu w zakresie oznaczenia lokalu powoda, nie określił 
natomiast umowy sprzedaży, która narusza interes powoda. Sąd Apelacyjny 
postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r. oddalił zażalenie powoda na to zarządzenie. 
Powód wniósł zażalenie na wymienione postanowienie wraz z wnioskiem o 
przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 5 

 
2 
sierpnia 2009 r. odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. W dniu 14 sierpnia 2009 r. 
pełnomocnik powoda wniósł skargę kasacyjną na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 
dnia 21 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2009 r. odrzucił 
skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyjaśnił, że, zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c., nie 
przysługuje skarga kasacyjna od postanowienia oddalającego zażalenie na zarządzenie 
o zwrocie pozwu. Poza tym od jednego orzeczenia przysługuje jeden środek 
zaskarżenia, zaś powód już wcześniej wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 21 
maja 2009 r. 
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego pełnomocnik powoda zarzucił 
naruszenie art. 3981 § 1 k.p.c. Podkreślił, że postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 
21 maja 2009 r. zamyka powodowi możliwość wytoczenia powództwa w związku z 
upływem trzyletniego terminu określonego w art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o 
zmianie niektórych ustaw dotyczących nabywania nieruchomości. 
Przewodniczący Wydziału II w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego pismem z dnia 
14 stycznia 2010 r. zwrócił powodowi pismo o „cofnięciu pozwu” z uwagi na 
niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Przede 
wszystkim 
trzeba 
sprzeciwić 
się 
twierdzeniu 
skarżącego, 
że 
dopuszczalność skargi kasacyjnej od postanowień zależy od tego, czy dane 
postanowienie kończy postępowanie w sprawie. Ujęcie normatywne jest inne: 
niedopuszczalność skargi kasacyjnej na postanowienia jest zasadą, od której zamknięty 
katalog wyjątków został przewidziany w art. 3981 § 1 k.p.c. Zwrot pozwu powoduje, co 
do zasady, że wniesiony pozew nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W 
szczególności zatem jest możliwe i dopuszczalne ponowne wystąpienie z pozwem w 
danej sprawie. Ponowne wytoczenie powództwa jest zatem właściwe do „naprawienia” 
nieprawidłowości, które spowodowały zwrot pozwu. Jest oczywiste, że w wyjątkowych 
wypadkach ta droga postępowania ze względu na brzmienie konkretnych norm 
materialnoprawnych będzie niemożliwa. Tak jest w analizowanej sprawie, ze względu na 
upływ terminów zawitych do wniesienia powództwa. Powstanie takiej sytuacji nie jest 
jednak konsekwencją zwrotu pozwu, lecz wadliwego przygotowania pozwu oraz 
złożenia go tuż przed upływem terminu prekluzyjnego. To strona ponosi ryzyko i 
konsekwencje zbyt późnego dochodzenia należnych jej roszczeń. 
Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w związku z 
art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.).