II CSKP 649/22
POSTANOWIENIE
12 grudnia 2025 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk (przewodniczący)
SSN Bohdan Bieniek (sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
na posiedzeniu niejawnym 12 grudnia 2025 r. w Warszawie
na skutek skargi kasacyjnej M.K.
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z 18 grudnia 2019 r., II Ca 1499/18,
w sprawie z powództwa M.K.
przeciwko Gminie Miasto S.
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,
1. stwierdza, że w związku z upływem okresu, na który
wyznaczono SSN Bohdana Bieńka do orzekania w Izbie Cywilnej
Sądu Najwyższego bez jego zgody, skład Sądu Najwyższego
wyznaczony
do
rozpoznania
niniejszej
sprawy
nie
jest
prawidłowy z uwagi na niezgodność art. 35 § 3 ustawy z dnia 8
grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2024 r. poz. 622)
– w zakresie wyznaczenia sędziego do orzekania w innej izbie
bez jego zgody – z art. 178 ust. 1 w związku z art. 180 ust. 2 oraz
art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 45 ust. 1
w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1
Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej
następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem
nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.);
II CSKP 649/22
2
2. przedstawia akta sprawy Prezesowi Sądu Najwyższego
kierującemu pracą Izby Cywilnej Sądu Najwyższego celem
wystąpienia
do
Pierwszego
Prezesa
Sądu
Najwyższego
z wnioskiem o wyznaczenie SSN Bohdana Bieńka do rozpoznania
sprawy II CSKP 649/22 za jego zgodą.
Bohdan Bieniek Paweł Grzegorczyk Marta Romańska
(R.N.)
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 24 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy stwierdził,
że w związku z upływem okresu, na który wyznaczono SSN Bohdana Bieńka
do orzekania w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego, skład tego Sądu wyznaczony
do
rozpoznania
niniejszej
sprawy
jest
nieprawidłowy
(pkt
1)
z
uwagi
na niezgodność art. 35 § 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
(Dz. U. z 2024 r. poz. 622) – w zakresie wyznaczenia sędziego do orzekania
w innej izbie bez jego zgody – z art. 178 ust. 1 w związku z art. 180 ust. 2 oraz
art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust.
3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka
i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.,
zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2
(Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.); oraz przedstawił akta sprawy Prezesowi
Sądu Najwyższego kierującemu pracą Izby Cywilnej Sądu Najwyższego celem
wystąpienia
do
Pierwszego
Prezesa
Sądu
Najwyższego
z
wnioskiem
o wyznaczenie SSN Bohdana Bieńka do rozpoznania sprawy II CSKP 649/22
za jego zgodą (pkt 2).
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
II CSKP 649/22
3
Podejmując rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia, Sąd
Najwyższy w obecnym składzie kierował się oceną konstytucyjności art. 35 § 3
ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2024 r. poz. 622,
dalej uSN), na podstawie którego to przepisu oraz na mocy zarządzenia nr 25/2023
Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (PPSN) z 15 lutego 2023 r. SSN Bohdan
Bieniek, orzekający w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (IPiUS), został
wyznaczony do orzekania w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego (ICSN) na czas
określony od 1 kwietnia 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. Zgodnie z tym przepisem
„sędzia może być wyznaczony przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego
do udziału w rozpoznaniu określonej sprawy w innej izbie oraz, za zgodą sędziego,
do orzekania na czas określony w innej izbie. Wyznaczenie sędziego do orzekania
w innej izbie, bez jego zgody, może nastąpić na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy
w roku. Po upływie okresu wyznaczenia sędziego do orzekania w innej izbie, sędzia
podejmuje czynności w sprawach przydzielonych mu w tej izbie do ich
zakończenia”.
Art. 35 § 3 uSN zawiera normy prawne dotyczące różnych sytuacji. Przepis
ten reguluje: 1) wyznaczenie sędziego do udziału w rozpoznaniu określonej sprawy
w innej izbie; 2) wyznaczenie sędziego do orzekania na czas określony w innej
izbie za zgodą sędziego; 3) wyznaczenie sędziego do orzekania w innej izbie bez
jego zgody na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy roku; 4) obowiązek podejmowania
czynności w sprawach przydzielonych mu w innej izbie do orzekania po upływie
okresu wyznaczenia. Na podstawie tego przepisu sędzia może zostać wyznaczony
do orzekania w innej izbie Sądu Najwyższego w jednej sprawie (jako członek
składu orzekającego wspierający sędziego sprawozdawcę albo jako sędzia
sprawozdawca) albo do rozpoznania nieokreślonej liczby spraw przydzielonych mu
w okresie wyznaczenia do orzekania na czas określony (zarówno za zgodą,
jak i bez zgody). Przepis nie określa żadnych przesłanek wyznaczenia do orzekania
w innej izbie ani warunków, na jakich to orzekanie ma się odbywać, jak i warunków
wykonywania dotychczasowych obowiązków w izbie macierzystej w okresie
wyznaczenia. Regulacji takich nie zawierają ani inne przepisy uSN, ani przepisy
rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 lipca 2022 r.
- Regulamin Sądu Najwyższego (jednolity tekst: Dz. U. z 2024 r., poz. 806,
II CSKP 649/22
4
Regulamin SN); co więcej, zarówno przepisy uSN jak i Regulaminu SN
nie zawierają unormowania mogącego być podstawą prawną do przydzielenia
sędziemu spraw w innej Izbie Sądu Najwyższego w okresie wyznaczenia.
Dokonując analizy tego przepisu oraz biorąc pod uwagę, że SSN Bohdan
Bieniek nie wyraził przed wydaniem przez PPSN zarządzenia nr 25/2023 zgody
na orzekanie w ICSN przez czas oznaczony a PPSN nie występował o wyrażenia
takiej zgody po upływie okresu wyznaczenia samodzielnie ani w reakcji
na postanowienia Sądu Najwyższego z 14 października 2025 r. w sprawach
II CSKP 567/22, II CSKP 615/22, II CSKP 619/22, II CSKP 1588/22,
II CSKP 654/22, II CSKP 631/22, II CSKP 636/22, Sąd Najwyższy w obecnym
składzie uznał, że art. 35 § 3 uSN, w zakresie, w którym upoważnia PPSN
- bez jakichkolwiek przesłanek i warunków - do wyznaczenia sędziego Sądu
Najwyższego do orzekania w innej izbie bez jego zgody na czas określony
oraz nakłada na sędziego obowiązek podejmowania czynności w sprawach
mu przydzielonych po upływie okresu wyznaczenia, jest sprzeczny z art. 178 ust.
1 w związku z art. 180 ust. 2 oraz art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także
art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 EKPCz.
Oceny konstytucyjności art. 35 § 3 uSN dokonano, kierując się
zapatrywaniami wyrażonymi m.in. uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego
z 17 listopada 2022 r., III PZP 2/21 oraz w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego z 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22 (OSNP 2023 nr 10, poz. 104).
Uwzględniono również, że wyrok TSUE z 1 sierpnia 2025 r. w sprawach
połączonych
C-422/23,
C-455/23,
C-459/23,
C-486/23,
C-493/23,
Daka
(EU:C:2025:592) dotyczył jedynie wpływu zastosowania art. 35 § 3 uSN przez
Małgorzatę Manowską działającą w charakterze Pierwszego Prezesa Sądu
Najwyższego, mimo powołania na stanowisko sędziowskie w Sądzie Najwyższym
z rażącym naruszeniem prawa krajowego, na status ukształtowanego w wyniku
zarządzenia PPSN nr 25/2023 składu Sądu Najwyższego jako sądu spełniającego
wymagania określone w art. 19 ust. 1 akapit 2 TUE oraz art. 47 KPP.
Zgodnie z art. 35 § 1 uSN sędzia obejmuje stanowisko w konkretnej izbie
Sądu Najwyższego, wskazanej przez niego w karcie zgłoszenia kandydata, o której
II CSKP 649/22
5
mowa w art. 31 § 3 uSN Izba ta zostaje określona już na etapie udziału
w procedurze konkursowej. Także uchwała KRS zawiera wniosek do Prezydenta
RP o powołanie danej osoby na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego
w konkretnej izbie tego Sądu. Jest to uzasadnione specyfiką Sądu Najwyższego
jako organu sprawującego nadzór nad działalnością orzeczniczą sądów
powszechnych według podziału przedmiotowego. Zakłada to specjalizację sędziów
orzekających w Sądzie Najwyższym w określonych dziedzinach prawa, gdyż
w przeciwnym razie nie jest możliwe sprawne, skuteczne i profesjonalne
wykonywanie przez Sąd Najwyższy zadań określonych w art. 183 ust. 1 Konstytucji
RP oraz art. 1 pkt 1 uSN. Dlatego art. 35 § 2 uSN pozwala na przeniesienie
sędziego do innej izby przez PPSN tylko za jego zgodą. Pamiętać przy tym należy,
że wzajemna relacja między izbami Sądu Najwyższego, chociaż wchodzą
one w skład tego samego, jednego Sądu Najwyższego, jest relacją zbliżoną do tej,
która istnieje między dwoma różnymi sądami. Świadczy o tym dobitnie utrwalona
praktyka przekazywania spraw między izbami Sądu Najwyższego na mocy
postanowienia tego Sądu w razie stwierdzenia przez skład orzekający, że sprawa
należy do właściwości innej izby Sądu Najwyższego niż izba, do której sprawa
trafiła. Postanowienie takie zapada przy zastosowaniu art. 200 § 2 k.p.c. i jako
orzeczenie Sądu Najwyższego jest wiążące dla organów tego Sądu (w tym PPSN),
eliminując przewidziany w art. 28 uSN sposób postępowania przewidziany
na wypadek sporu kompetencyjnego między Prezesami Sądu Najwyższego co do
właściwości Izb tego Sądu do załatwienia danej sprawy. Trzeba brać również pod
uwagę, że Prezesi Sądu Najwyższego kierującymi pracami jego poszczególnych
Izb, są odpowiednikami - na gruncie uSN - prezesów odrębnych Sądów, czego
potwierdzeniem jest nie tylko ustawowy zakres ich kompetencji ale także
stosowanie m.in. w stosunku do nich – w kwestiach nieuregulowanych w uSN
- z mocy art. 10 §1 uSN przepisów ustawy z 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju
sądów powszechnych (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r. poz. 334 ze zm.), co obejmuje
w szczególności art. 22b § 2 zdanie trzecie tej ustawy.
W rezultacie sędziowie poszczególnych Izb Sądu Najwyższego objęci
są gwarancjami ochronnymi przewidzianymi w art. 180 Konstytucji RP nie tylko
w zakresie, w jakim powierzono im prawo i obowiązek orzekania w Sądzie
II CSKP 649/22
6
Najwyższym, lecz także w zakresie, w jakim obejmują stanowisko sędziowskie
w konkretnej izbie tego Sądu Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie,
wyznaczenie sędziego do orzekania na czas określony w innej izbie Sądu
Najwyższego bez jego zgody prowadzi do naruszenia zasady niezawisłości
sędziów (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), zasady nieprzenoszalności sędziów
(art. 180 ust. 2 Konstytucji RP) oraz godności urzędu w zakresie warunków
pracy (art. 178 ust. 2 Konstytucji RP). Ryzyko takie potwierdzają postanowienie
WSA w Warszawie z 23 lutego 2023 r., VI SA/Wa 8158/22, LEX nr 3520117
oraz postanowienie NSA z 5 czerwca 2024 r., II GZ 134/23, LEX nr 3743895
oddalające zażalenie Prezydenta RP od powołanego wyżej postanowienie WSA
w Warszawie).
Wyznaczenie takie skutkuje istotną zmianą zakresu obowiązków, a także
modyfikacją zakresu jurysdykcji sprawowanej przez sędziego Sądu Najwyższego.
Ingerencję taką, dokonywaną wbrew woli sędziego, należałoby uznać a priori
za niedopuszczalną, gdyby jej źródłem miał być akt pochodzący od organu władzy
wykonawczej (art. 10 w związku z art. 173 Konstytucji RP). W przypadku, w którym
zmiana zakresu jurysdykcji i obowiązków sędziego wynika z decyzji PPSN jako
organu władzy sądowniczej, za dopuszczalne z punktu widzenia zasady stabilności
sprawowania urzędu sędziego Sądu Najwyższego można uznać wyznaczenie
– za zgodą sędziego - do orzekania w konkretnej sprawie, ewentualnie także
wyznaczenie do orzekania w konkretnej sprawie bez zgody sędziego, jeżeli sprawa
ta mieści się w zakresie jego specjalizacji zawodowej z uwagi na związki z materią
należącą do właściwości Izby, w której objął stanowisko (z zastrzeżeniem, że jak
wskazano powyżej uSN oraz Regulamin SN nie zawierają podstawy prawnej
do przydzielenia takiemu sędziemu sprawy do rozpoznania w charakterze
sprawozdawcy), wyznaczenie zachowuje w każdym przypadku charakter wyjątkowy
i nadzwyczajny oraz jest racjonalnie uzasadnione dobrem wymiaru sprawiedliwości,
a jednocześnie zapewnione są adekwatne rozwiązania pozwalające wyeliminować
ryzyko, że wyznaczenie takie prowadzić będzie do arbitralnego ukształtowania
składu orzekającego w konkretnej sprawie przez PPSN, co odnieść należy na równi
do przypadku wyznaczenia sędziego do orzekania w innej izbie w konkretnej
sprawie za jego zgodą i bez jego zgody. Zmiana zakresu obowiązków, która nie
II CSKP 649/22
7
spełnia tych warunków, stanowi nadmierną ingerencję w stabilność zawodową
sędziego Sądu Najwyższego i nie pozwala wykorzystać wiedzy i kompetencji
sędziów Sądu Najwyższego w sposób służący dobru wymiaru sprawiedliwości
i zapewnieniu stronom prawa do sądu w ujęciu merytorycznym (art. 45 ust.
1 Konstytucji RP).
Ponadto, zgodnie z art. 180 ust. 2 Konstytucji RP, przeniesienie sędziego
na inne stanowisko jest możliwe tylko w przypadkach określonych w ustawie.
Tymczasem art. 35 § 3 uSN normuje jedynie kompetencję PPSN do wyznaczenia
sędziego do orzekania w innej Izbie Sądu Najwyższego, ale nie określa żadnych
warunków ani przesłanek skorzystania z niej. Regulacja wynikająca z art. 35 § 3
uSN może prowadzić do wielokrotnego wyznaczenia tego samego sędziego Sądu
Najwyższego do rozpatrywania wielu spraw w innej izbie przez czas w istocie
nieokreślony, skoro sędzia ma podejmować czynności w sprawach przydzielonych
mu do orzekania w okresie wyznaczenia także po upływie czasu, na który wystąpiło.
Z uwagi na deficyt treści normatywnej przepis ten pozwala także na cykliczne
wyznaczanie sędziego do orzekania w innej Izbie na okres sześciu miesięcy
po upływie kolejnych sześciu miesięcy orzekania w Izbie macierzystej. Ma to taki
sam efekt, jakby sędziemu Sądu Najwyższego zostało powierzone bez jego zgody
stanowisko orzecznicze w innej izbie Sądu Najwyższego lub sędzia taki zostałby
w istocie przeniesiony do innej izby bez swojej zgody, do czego ani Konstytucja RP,
ani przepisy uSN nie upoważniają PPSN. Sytuacja, w której ustawa umożliwia
de facto zobligowanie sędziego Sądu Najwyższego do orzekania, bez jego zgody,
w innej izbie Sądu Najwyższego niż ta, w której objął stanowisko zgodnie
z przeprowadzoną procedurą konkursową i uchwałą KRS, łamie zasadę
nieprzenoszalności sędziów statuowaną w art. 180 ust. 2 Konstytucji RP bez
względu na to, czy i w jakim zakresie sędzia miałby w dalszym ciągu realizować
obowiązki orzecznicze w izbie, w której pierwotnie objął stanowisko.
Ponadto, art. 35 § 3 uSN nie ogranicza uznaniowości PPSN, co stwarza
ryzyko szykanowania sędziego, który wydaje orzeczenia krytycznie oceniane przez
PPSN, co z kolei godzi w zasadę niezawisłości sędziego określoną w art. 178 ust.
1 Konstytucji RP. Wyznaczenie do orzekania bez zgody sędziego w innej izbie
narusza tym samym zasadę niezawisłości sędziowskiej, ponieważ może stanowić
II CSKP 649/22
8
środek mający skłaniać sędziego do podejmowania takich czynności orzeczniczych,
które nie spotkają się z negatywną oceną PPSN (na ryzyko takie wskazano
w wyroku TSUE z 6 października 2021 r., C-487/19 W. Ż., EU:C:2021:798
w odniesieniu do przeniesienia między wydziałami tego samego sądu).
Marginalnie należy też wspomnieć, że aktualnie potrzeba rozpoznawania
spraw cywilnych przez sędziego z innej Izby Sądu Najwyższego nie może być
rzeczowo uzasadniona, skoro w praktyce dochodzi do przeniesienia do IPiUS sędzi
piastującej stanowisko w ICSN.
W dalszej kolejności Sąd Najwyższy w obecnym składzie uwzględnił,
że wyznaczenie do orzekania bez zgody sędziego na czas określony na podstawie
art. 35 § 3 uSN prowadzi do naruszenia prawa do sądu w rozumieniu art. 45 ust. 1
Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 EKPCz, ponieważ obniża ogólny standard prawa
do sądu z perspektywy obywatela przez pominięcie aspektu kompetencyjnego. Sąd
właściwie obsadzony to także sąd merytorycznie kompetentny w danej dziedzinie
spraw. Wymaganie to jest szczególnie istotne na szczeblu Sądu Najwyższego,
którego podstawową funkcją jest nadzór judykacyjny i ujednolicanie orzecznictwa
sądów powszechnych (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 pkt 1 uSN).
Przy uwzględnieniu stopnia skomplikowania współczesnego systemu prawnego
jasne jest, że należyte wypełnianie tych funkcji jest możliwe tylko wtedy,
gdy
w
składach
orzekających
Sądu
Najwyższego
zasiadają
wysoce
wykwalifikowani sędziowie specjalizujący się w określonych dziedzinach prawa,
czemu odpowiada podział Sądu Najwyższego na izby, których właściwość jest
skoncentrowana – odpowiednio – na sprawach z zakresu prawa cywilnego
materialnego i procesowego, prawa karnego materialnego i procesowego
oraz prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Okoliczność, że kwalifikacje
merytoryczne sędziego powinny być tym wyższe, im wyższa jest pozycja
konkretnego sądu w strukturze sądownictwa, podkreśla również Europejski
Trybunał Praw Człowieka, gdyż służy to nie tylko zapewnieniu sądowi kompetencji
merytorycznych
koniecznych
do
wymierzania
sprawiedliwości,
lecz
także
niezbędnego zaufania ze strony opinii publicznej oraz stanowi dodatkową
gwarancję niezawisłości sędziowskiej (wyrok ETPC z 1 grudnia 2020 r.,
Guðmundur Andri Ástráðsson, pkt 222, wyrok ETPC z 4 października 2022 r.,
II CSKP 649/22
9
Besnick Cani, pkt 84). Założeniu temu przeczy sytuacja, w której na szczeblu
ostatniej instancji rozpoznanie sprawy miałoby być powierzone sędziemu
w oderwaniu od jego specjalizacji zawodowej, wynikającej z doświadczenia
orzeczniczego, innej praktyki prawniczej lub działalności naukowej, odpowiadającej
sprawom rozpoznawanym w izbie, w której sędzia ten objął stanowisko
i z uwzględnieniem których KRS pozytywnie zweryfikowała jego merytoryczne
kompetencje do objęcia stanowiska orzeczniczego w Sądzie Najwyższym. W końcu
art. 35 § 3 uSN w zakresie, w jakim zawiera unormowania odnoszące się
do różnych i wzajemnie wykluczających się sytuacji opisanych powyżej, narusza
zasady poprawnej legislacji a przez to art. 2 Konstytucji RP.
Odnosząc się z kolei do art. 35 § 3 zdanie trzecie 3 uSN, Sąd Najwyższy
stwierdził, że zawarty w tym fragmencie przepisu nakaz podejmowania przez
sędziego Sądu Najwyższego wyznaczonego do orzekania w innej Izbie tego Sądu
po zakończeniu wyznaczenia czynności w sprawach przydzielonych mu w tej Izbie
do ich zakończenia, odnosi się wyłącznie do wypadku, gdy wyznaczenie
to nastąpiło za zgodą sędziego, podzielając tym samym stanowisko wyrażone
już w powołanych powyżej postanowieniach Sądu Najwyższego z 14 października
2025 r. Tylko taka wykładnia omawianego przepisu spełnia bowiem gwarancje
ochronne wynikające z art. 180 Konstytucji RP, ograniczając do minimum stopień
ingerencji art. 35 uSN w zasadę niezawisłości sędziowskiej i zasadę
nieprzenoszalności sędziego. Przemawia za nią również wzgląd na znaczenie
zgody sędziego na wyznaczenie go do orzekania w innej Izbie, która sama w sobie
także stanowi przejaw takiego ograniczenia i której udzielenie przez niego
na wyznaczenie do orzekania w innej Izbie może uzasadniać również obowiązek
dokonywania, po zakończeniu wyznaczenia, czynności w sprawach przydzielonych
mu w wyznaczonej Izbie do czasu ich zakończenia. Przepis art. 35 § 3 uSN,
przewidując wyznaczenie sędziego do orzekania w innej Izbie za jego zgodą,
wskazuje, że może to nastąpić na „czas określony”, a w przypadku wyznaczenia do
orzekania w innej Izbie bez zgody sędziego stanowi o okresie nie dłuższym
niż 6 miesięcy w roku, jednak pamiętać należy, że słowo „czas” stanowi również
synonim słowa „okres”, wobec czego zdanie trzecie w art. 35 § 3 uSN posługujące
się sformułowaniem „po upływie okresu wyznaczenia” obejmuje także wypadek
II CSKP 649/22
10
upływu czasu, na który nastąpiło wyznaczenie. Jest przy tym oczywiste,
że w zdaniu pierwszym w § 3 art. 35 uSN użyte zostało słowo „czas” w znaczeniu
„okres” ze względów językowych (uniknięcie niezręcznej zbitki „określony okres”).
Odmienne podejście do wykładni art. 35 § 3 uSN - zakładające, że powinność
podejmowania
czynności
przez
sędziego
po
zakończeniu
wyznaczenia
go do orzekania w innej Izbie rozciąga się także na wyznaczenie go bez jego zgody
- powodowałaby, że przepis ten jawiłby się jako niezgodny z powołanymi wyżej
przepisami Konstytucji RP. Ponadto, odmienne - niż przyjął to Sąd Najwyższy
w obecnym składzie – rozumienie art. 35 § 3 zdanie trzecie uSN wypaczałoby sens
i znaczenie okresu ochronnego przewidzianego w zdaniu 2 tego przepisu,
ponieważ prowadziłoby do przekroczenia granic ochronnych maksymalnego okresu
wyznaczenia do orzekania w innej izbie Sądu Najwyższego.
Pomimo tego, że PPSN zarówno przed jak i po wydaniu zarządzenia
nr 25/2023 nie występował do SSN Bohdana Bieńka o wyrażenie zgody
na wyznaczenie do rozpoznania spraw w ICSN oraz niezależnie od tego,
czy sprawy wyznaczone w wykonaniu tego zarządzenia mieszczą się w zakresie
kompetencji merytorycznych tego sędziego, z uwagi na troskę o interes stron
oraz dobro wymiaru sprawiedliwości, SSN Bohdan Bieniek wyraził w trakcie
posiedzenia zgodę na rozpoznanie przydzielonych mu spraw. Zgoda taka
– w obliczu niekonstytucyjności art. 35 § 3 uSN w zakresie, w jakim dopuszcza
on wyznaczenie sędziego Sądu Najwyższego do orzekania w innej izbie
na określony czas – nie jest jednak wystarczająca do uznania składu sądu
ukonstytuowanego na podstawie samego zarządzenia PPSN nr 25/2023 za skład
sądu ustanowiony zgodnie z ustawą, dlatego konieczne jest według Sądu
Najwyższego w obecnym składzie zainicjowanie przez Prezesa Sądu Najwyższego
kierującego pracą Izby Cywilnej procedury wyznaczenia SSN Bohdana Bieńka
do orzekania w tej konkretnej sprawie za jego zgodą.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Bohdan Bieniek Paweł Grzegorczyk Marta Romańska
II CSKP 649/22
11
(M.M.)
[a.ł]Pełny tekst orzeczenia
II CSKP 649/22
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.