II CSKP 1724/22

SN
II CSKP 1724/22
POSTANOWIENIE
14 lipca 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
na posiedzeniu niejawnym 14 lipca 2026 r. w Warszawie
‎
na skutek skargi kasacyjnej R.C. i B.C.
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
‎
z 22 grudnia 2020 r., I ACa 801/20,
‎
w sprawie z powództwa K.A.
‎
przeciwko R.C. i B.C.
‎
o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,
1. uzupełnia wyrok Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2025 r., wydany w sprawie o sygnaturze akt II CSKP 1724/22, w ten sposób, że dodaje punkt 3 o treści: „zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we Wrocławiu na rzecz adwokat J.H. 8100 (osiem tysięcy sto) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu”;
2. oddala wniosek powoda o uzupełnienie wyroku.
UZASADNIENIE
Pismem z 11 września 2025 r. pełnomocnik pozwanych z urzędu R.C. i B.C. wniósł o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2025 r. w sprawie o sygn. akt II CSKP 1724/22  przez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez pełnomocnika z urzędu.
Pismem z 25 września 2025 r. pełnomocnik powoda K.A. wniósł o uzupełnienie pkt II wskazanego wyżej wyroku przez wydanie rozstrzygnięcia w zakresie orzeczenia odsetek od zasądzonych kosztów procesu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek pełnomocnika pozwanych należało uznać za zasadny, natomiast wniosek pełnomocnika powodów, jako niezasadny, podlegał oddaleniu.
Pełnomocnik pozwanych z urzędu w terminie wniósł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez pełnomocnika z urzędu.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej przez pozwanych wynosiła 378 000 zł. Zgodnie
‎
z § 8 ust. 7
w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 87)
wynagrodzenie pełnomocnika
‎
w stawce minimalnej wynosi 10 800 zł.
W niniejszej sprawie pozwani przed Sądem Najwyższym byli reprezentowani przez nowego pełnomocnika, innego niż przed Sądem drugiej instancji.
W konsekwencji koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanym wyniosły 8100 zł i należało orzec na podstawie § 8 ust. 7
w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 87)
.
Wniosek pełnomocnika powoda uznać należało za niezasadny, albowiem
‎
o zasadności roszczenia odsetkowego kosztów procesu decyduje data wytoczenia powództwa.
Ustawą z 4 lipca 2019 r. do Kodeksu postępowania cywilnego dodany został art. 98 § 1
1
k.p.c., stosownie do którego od kwoty zasądzonej tytułem
‎
zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych
‎
za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. Z mającego charakter intertemporalny
‎
art. 9 ust. 6 ustawy z 4 lipca 2019 r. wynika, że art. 98 § 1
1
k.p.c. stosuje się w postępowaniach wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, co miało miejsce 6 listopada 2019 r.
W niniejszej sprawie powództwo zostało wytoczone 6 października 2017 r. (k. 41v). W tej dacie przepisy o roszczeniu odsetkowym od kosztów procesu nie obowiązywały.
Należało zatem uzupełnić wyrok na podstawie art. 351 § 3 w zw. z art. 391
‎
§ 1 w zw. z art. 398
21
k.p.c. i orzec jak w sentencji niniejszego orzeczenia.
(P.H.)
[SOP]