II CSKP 1489/22
POSTANOWIENIE
30 marca 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dawid Miąsik (przewodniczący)
SSN Roman Trzaskowski (sprawozdawca)
SSN Karol Weitz
na posiedzeniu niejawnym 30 marca 2026 r. w Warszawie
na skutek skargi kasacyjnej Miasta stołecznego Warszawa
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 6 listopada 2020 r., V ACa 580/19,
w sprawie z powództwa M.T., E.T. i A.W.
przeciwko Miastu stołecznemu Warszawa
z udziałem Prokuratora Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga w Warszawie
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
1. Stwierdza, że Sąd Najwyższy jest związany prawomocnym
postanowieniem z dnia 7 listopada 2025 r. oraz że nie zostało ono
wykonane przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego przez
wyznaczenie SSN Dawida Miąsika za jego zgodą do rozpoznania
sprawy II CSKP 1489/22;
2. przedstawia akta sprawy Prezesowi Sądu Najwyższego
kierującemu pracą Izby Cywilnej Sądu Najwyższego celem
wyznaczenia składu Sądu Najwyższego zgodnego z prawem do
rozpoznania niniejszej sprawy.
Roman Trzaskowski Dawid Miąsik Karol Weitz
(K.L.)
II CSKP 1489/22
2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 7 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy: 1. stwierdził, że
w związku z upływem okresu, na który wyznaczono sędziego Sądu Najwyższego
Dawida Miąsika do orzekania w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego bez jego zgody,
skład tego Sądu wyznaczony do rozpoznania sprawy II CSKP 1489/22 nie jest
prawidłowy ze względu na niezgodność art 35 § 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.
o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2021 r. poz. 154 ze zm., dalej - „uSN”) - w zakresie
wyznaczenia sędziego do orzekania w innej izbie bez jego zgody - z art 178 ust. 1
w związku z art. 180 ust 2 oraz z art. 2 Konstytucji RP a także z art. 45 ust. 1
Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie
Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61,
poz. 284 ze zm.); 2. przedstawił akta sprawy Prezesowi Sądu Najwyższego
kierującemu pracą Izby Cywilnej Sądu Najwyższego celem wystąpienia do
Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z wnioskiem o wyznaczenie sędziego
Sądu Najwyższego Dawida Miąsika do rozpoznania sprawy II CSKP 1489/22 za
jego zgodą.
Po wydaniu powyższego postanowienia, Prezes kierująca pracą Izby
Cywilnej Sądu Najwyższego, nawiązując do stanowiska Pierwszego Prezesa Sądu
Najwyższego wyrażonego w piśmie skierowanym do sędziego Sądu Najwyższego
Dawida Miąsika z 30 grudnia 2025 r., w którym wskazano na brak potrzeby
ponownego wyznaczenia tego sędziego do spraw uprzednio przydzielonych
- wobec jasnego i niebudzącego wątpliwości znaczeniowych brzmienia art 35 § 3
in fine uSN, według którego po upływie okresu wyznaczenia sędziego do orzekania
w innej Izbie, sędzia podejmuje czynności w sprawach przydzielonych mu w tej
Izbie do ich zakończenia, zarządziła 9 stycznia 2026 r. przedstawienie akt sprawy
II CSKP 1489/22 sędziemu sprawozdawcy celem wyznaczenia terminu jej
rozpoznania w pierwszym kwartale 2026 r.
II CSKP 1489/22
3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony
i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy
administracji publicznej. Organami władzy publicznej w rozumieniu powołanego
przepisu są nie tylko organy władzy wykonawczej, lecz także władzy sądowniczej,
w tym Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego i Prezesi kierującymi pracami izb tego
Sądu. Oznacza to, że organy te są związane stanowiskiem wyrażonym w sentencji
wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Sądu Najwyższego z 25 listopada
2025 r., według którego skład orzekający wyznaczony do rozpoznania niniejszej
sprawy jest nieprawidłowy ze względu na udział w nim sędziego Sądu Najwyższego
Dawida Miąsika zajmującego stanowisko sędziowskie w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych Sądu Najwyższego w powiązaniu z niezgodnością art. 35 § 3 uSN
– w zakresie wyznaczenia sędziego Sądu Najwyższego bez jego zgody do
orzekania w innej izbie Sądu Najwyższego aniżeli izba, w której sędzia zajmuje
stanowisko – z art. 178 ust. 1 w związku z art. 180 ust. 2 oraz art. 2 i art. 31 ust. 3
Konstytucji RP, a także art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz
art. 6 ust. 1 EKPCz. Żaden z tych organów nie może uchylać się od skutków
obowiązywania tej prawomocności przez podejmowanie jakichkolwiek działań
administracyjnych względnie dyscyplinarnych względem sędziów, którzy jako Sąd
Najwyższy wydali prawomocne postanowienie. Co więcej każdy z wymienionych
organów ma prawny obowiązek przestrzegania i wykonywania prawomocnych
postanowień Sądu Najwyższego, których mocą wiążącą jest objęty. Działania
sprzeczne z takimi postanowieniami – i podżeganie do nich - stanowią rażące
naruszenie prawa i przekroczenie uprawnień oraz uchybiają godności urzędu
Sędziego Sądu Najwyższego, zarówno wtedy, gdy są podejmowane przez sądy,
jak i wtedy, gdy podejmują je ww. organy.
Ponadto zarządzenie z 9 stycznia 2026 r. narusza niezawisłość sędziowską
sędziego sprawozdawcy, do którego wyłącznej kompetencji należy ocena, czy
sprawa dojrzała do rozstrzygnięcia i tym samym wyznaczenie terminu jej
załatwienia. Podstawą do jego wydania nie mogło być stanowisko Pierwszego
Prezesa Sądu Najwyższego o braku potrzeby wyznaczenia sędziego Sądu
Najwyższego Dawida Miąsika do rozpoznania niniejszej sprawy za jego zgodą,
II CSKP 1489/22
4
gdyż Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, pozostając również związany
postanowieniem z 7 listopada 2025 r., nie był uprawniony do zajęcia takiego
stanowiska. Kierowanie w drodze administracyjnej pism do członków składu
orzekającego Sądu Najwyższego kwestionujących ocenę prawną dokonaną
w prawomocnym orzeczeniu Sądu Najwyższego wydanym przez ten skład
orzekający nie może w związku z tym stanowić podstawy do zmiany stanowiska
Sądu Najwyższego wyrażonego w prawomocnym orzeczeniu.
W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że nie doszło do wyznaczenia
sędziego Sądu Najwyższego Dawida Miąsika przez Pierwszego Prezesa Sądu
Najwyższego za jego zgodą do rozpoznania niniejszej sprawy, należało
przedstawić akta sprawy Prezesowi Sądu Najwyższego kierującemu pracą Izby
Cywilnej celem wyznaczenia składu Sądu Najwyższego zgodnego z prawem do
rozpoznania niniejszej sprawy.
Z tych względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Roman Trzaskowski Dawid Miąsik Karol Weitz
(K.L.)
[r.g.]Pełny tekst orzeczenia
II CSKP 1489/22
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.