II CSKP 119/22

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej wniesionej przez powoda B. S. przeciwko Gminie Miasto B. w sprawie o zapłatę. Sąd Okręgowy w T. zasądził na rzecz powoda część dochodzonej kwoty, a w pozostałym zakresie powództwo oddalił. Sąd Apelacyjny w (…), uwzględniając częściowo apelację powoda, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w zakresie zasądzonej kwoty i kosztów, a w pozostałym zakresie apelacje oddalił. Powód wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego w punkcie dotyczącym oddalenia powództwa ponad określoną kwotę. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę na posiedzeniu niejawnym, postanowił ją odrzucić. Uzasadnienie odrzucenia opiera się na art. 398^4 § 1 k.p.c., który nakłada na skargę kasacyjną wymogi konstrukcyjne, takie jak oznaczenie orzeczenia, przytoczenie podstaw kasacyjnych i wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia. Sąd Najwyższy podkreślił, że brak tych elementów, zwłaszcza precyzyjne określenie zakresu zaskarżenia i wniosku kasacyjnego oraz ich korelacja, stanowi nieusuwalny brak formalny, skutkujący odrzuceniem skargi bez wzywania do jej uzupełnienia. W tej konkretnej sprawie stwierdzono sprzeczność między zakresem zaskarżenia a wnioskiem kasacyjnym, co uniemożliwiło Sądowi Najwyższemu samodzielne określenie zakresu ingerencji.

Skład orzekający