II CSKP 1045/24
POSTANOWIENIE
19 marca 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Łodko (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marcin Trzebiatowski
SSN Mariusz Załucki
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 19 marca 2026 r. w Warszawie
skargi kasacyjnej X. spółki akcyjnej w Y.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Rzeszowie
z 5 kwietnia 2023 r., V Ca 773/22,
w sprawie z wniosku G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
z udziałem X. spółki akcyjnej w Y.
o ustanowienie służebności przesyłu,
1. oddala skargę kasacyjną;
2.
oddala
wniosek
uczestnika
o
zasądzenie
kosztów
postępowania kasacyjnego.
Marcin Trzebiatowski Mariusz Łodko Mariusz Załucki
[wr]
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 23 maja 2022 r. Sąd Rejonowy w Ropczycach bliżej
określone nieruchomościach wnioskodawcy obciążył na rzecz uczestnika
służebnością przesyłu, uprawniającą do korzystania z nieruchomości obciążonych
zgodnie z przeznaczeniem znajdujących się na tych nieruchomościach urządzeń
elektroenergetycznych – napowietrznych linii elektroenergetycznych – w zakresie
niezbędnym do ich prawidłowego i niezakłóconego działania, konserwacji,
II CSKP 1045/24
2
modernizacji i remontów. Zasądził od uczestnika na rzecz wnioskodawcy
335 237 zł tytułem wynagrodzenia w zamian za ustanowienie służebności oraz
orzekł o kosztach procesu.
Postanowieniem z 5 kwietnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie oddalił
apelację uczestnika oraz orzekł o kosztach postępowania.
W zakresie istotnym do rozpoznania skargi kasacyjnej Sąd drugiej instancji
ustalił, że wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości rolnych w G.
Nieruchomości te, wcześniej jako państwowe, wchodziły w skład Zasobu Własności
Rolnej Skarbu Państwa. Wnioskodawca nabywał je od Agencji Własności Rolnej
Skarbu Państw w latach 2003-2011. W latach 60 i 70 XX w., gdy nieruchomości
stanowiły
własność
Skarbu
Państwa,
wybudowano
na
nich
urządzenia
elektroenergetyczne
służące
do
doprowadzania
energii
elektrycznej
– słupy energetyczne linii napowietrznych relacji: […]1.
Z ustaleń faktycznych wynika, że Zarządzeniem Ministra Przemysłu
z 16 stycznia 1989 r. podzielono przedsiębiorstwo państwowe – […] Okręg
Energetyczny w […]2. Z dniem 1 stycznia 1989 r. utworzono m.in. przedsiębiorstwo
państwowe Zakład Energetyczny […] w […] i przydzielono mu składniki mienia
powstałego z podziału przedsiębiorstwa […] Okręg Energetyczny w […]2, w tym
wybudowane na nieruchomościach wnioskodawcy urządzenia elektroenergetyczne.
Zarządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu z 9 lipca 1993 r., z dniem 12 lipca 1993
r. podzielono przedsiębiorstwo państwowe Zakład Energetyczny […] w […] w celu
wniesienia zorganizowanej części mienia tego przedsiębiorstwa do P. spółki
akcyjnej w W. oraz przekształcono przedsiębiorstwo państwowe w jednoosobową
spółkę Skarbu Państwa – […] Zakład Energetyczny spółkę akcyjną w […].
Sąd drugiej instancji wskazał, że uzasadniony był wniosek o obciążenie
nieruchomości wnioskodawcy na rzecz uczestnika służebnością przesyłu (art. 3051
k.c.). Nieruchomości wnioskodawcy, na których znajdują się urządzenia służące do
doprowadzania energii elektrycznej, po likwidacji państwowych gospodarstw
rolnych wchodziły w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Skarb
Państwa stał się ich właścicielem na podstawie dekretu z 6 września 1944 r.
o
przeprowadzeniu
reformy
rolnej.
Poprzednik
prawny
uczestnika
II CSKP 1045/24
3
– przedsiębiorstwo państwowe – nie nabył prawa wieczystego użytkowania
nieruchomości, natomiast 7 stycznia 1991 r. na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy z dnia
20 grudnia 1990 r. o zmianie ustawy o przedsiębiorstwach państwowych nabył
własność znajdujących się na nich urządzeń służących do doprowadzania energii
elektrycznej.
Sąd drugiej instancji wyjaśnił, że w okresie obowiązywania zasady jednolitej
własności państwowej (art. 128 k.c.), Skarb Państwa był właścicielem zarówno
nieruchomości państwowych, jak i mienia, w tym urządzeń przesyłowych
znajdujących się w zarządzie przedsiębiorstw państwowych. Nabycie przez
przedsiębiorstwo
państwowe
prawa
własności
urządzeń
przesyłowych
posadowionych na nieruchomościach Skarbu Państwa na podstawie przepisów
ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r., nie oznaczało uzyskania przez przedsiębiorstwo
państwowe z mocy prawa uprawnienia do korzystania z nieruchomości, na której
urządzenia znajdują się. Od 7 stycznia 1991 r. mógł rozpocząć się jedynie bieg
terminu zasiedzenia służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności
przesyłu. Przed tą datą korzystanie przez poprzednika prawnego uczestnika
– przedsiębiorstwo państwowe – z infrastruktury przesyłowej nie mogło być uznane
za posiadanie samoistne, którego wykonywanie skierowane byłoby przeciwko
Skarbowi Państwa. Poprzednik prawny uczestnika korzystając z infrastruktury
przesyłowej miał świadomość, że nie dysponuje ani administracyjnym, ani
cywilnoprawnym tytułem do korzystania z nieruchomości, na których posadowione
były urządzenia przesyłowe. Jego posiadanie w zakresie odpowiadającym treści
służebności było w złej w złej wierze. Zatem nabycie prawa do korzystania
z nieruchomości rzez zasiedzenie mogło nastąpić po upływie 30 lat, począwszy od
7 stycznia 1991 r. Bieg terminu zasiedzenia został przerwany w 2016 r. wnioskiem
o ustanowienie służebności przesyłu.
Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł uczestnik, zarzucił
naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 172 § 1 w zw. z art. 292 w zw.
z art. 3054 k.c., art. 3052 § 2 k.c. oraz art. 7 k.c. i art. 172 § 1 w zw. z art. 292 zd. 2
w zw. z art. 3054 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
II CSKP 1045/24
4
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Naruszenia
prawa
materialnego
skarżący
upatrywał
w
błędnym
zastosowaniu lub niezastosowaniu powołanych w skardze kasacyjnej przepisów,
skutkujący przyjęciem przez Sąd meriti, że uczestnik nie legitymuje się tytułem
prawnym do korzystania z tych nieruchomości, podczas, gdy począwszy od
7 stycznia 2011 r. nabył przez zasiedzenie służebność przesyłu. W ocenie
skarżącego Sąd Okręgowy błędnie przyjął, że nie upłynął niezbędny okres do
zasiedzenia służebności przesyłu, mimo niezakłóconego wykonywania przez
uczestnika posiadania służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu,
a później służebności przesyłu w dobrej wierze przez 20 lat. Dlatego obciążenie
nieruchomości wnioskodawcy na rzecz uczestnika służebnością przesyłu jest
nieuzasadnione.
W judykaturze Sądu Najwyższego wyjaśniono, że przedsiębiorstwo
państwowe, które na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o zmianie ustawy
o przedsiębiorstwach państwowych nabyło z mocy prawa własność urządzeń
przesyłowych posadowionych na nieruchomości Skarbu Państwa, może być
uznane za posiadacza tej nieruchomości w dobrej wierze w zakresie służebności
o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Posiadając w takim zakresie
nieruchomości państwowe miało usprawiedliwione podstawy do przyjęcia, że nie
narusza prawa własności Skarbu Państwa. Uwłaszczenie przedsiębiorstwa
państwowego z majątku państwowego i nabycie z dniem 7 stycznia 1991 r.
własności urządzeń służących do doprowadzania energii elektrycznej mogło
uzasadniać przekonanie, że następowało to wraz z prawem do korzystania z gruntu
w zakresie koniecznym do korzystania z tych urządzeń. (zob. postanowienie SN
z 9 kwietnia 2019 r. V CSK 51/18). Nabycie z mocy prawa własności urządzeń
przesyłowych bez uprawnienia do korzystania z nieruchomości, na której zostały
posadowione, nie przesądza charakteru posiadania przedsiębiorstwa przesyłowego.
Istotna jest bowiem świadomość posiadacza co do uprawnienia do korzystania
z gruntu Skarbu Państwa. (zob. postanowienie SN z 26 lipca 2018 r. IV CSK 23/17).
Przedsiębiorstwo przesyłowe miało podstawy do przyjęcia, że posiadając w takim
zakresie nieruchomość państwową nie narusza własności Skarbu Państwa. Przed
zmianami własnościowymi zgoda Skarbu Państwa na korzystanie z nieruchomości
II CSKP 1045/24
5
przez odrębną osobę prawną oraz na prowadzenie przez nią działalności za
pomocą urządzeń stanowiących własność Skarbu Państwa nie budziła wątpliwości
(zob. postanowienie SN z 30 października 2018 r. II CSK 264/18). Posiadanie
rozpoczęte 7 stycznia 1991 r. mogło być zatem kwalifikowane jako posiadanie
w dobrej wierze, o czym decydował stan świadomości w chwili nabycia posiadania
(zob. postanowienie SN z dnia 12 lipca 2022 r. II CSKP 393/22 i powołane tam
orzecznictwo).
Powołane wyżej poglądy orzecznicze Sądu Najwyższego dotyczyły sposobu
uregulowania zasad korzystania z urządzeń służących do doprowadzania energii
elektrycznej, nienależących do części składowych nieruchomości, stanowiących
odrębną własność przedsiębiorstw przesyłowych (art. 491 § 1 k.c.), utworzonych na
majątkach
dawnych
przedsiębiorstw
państwowych.
W
judykaturze
Sądu
Najwyższego dopuszczano bowiem nabycie przez przedsiębiorstwo przesyłowe
przez zasiedzenie służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności
przesyłu związanej z korzystaniem z nieruchomości obciążonych w zakresie
koniecznym
do
korzystania
z
tych
urządzeń,
także
przed
ustawowym
uregulowaniem
służebności
przesyłu
na
podstawie
art.
3051–3054
k.c.
(zob. uchwałę SN z 7 października 2008 r., III CZP 89/08). Okres występowania na
nieruchomości stanu faktycznego odpowiadającego treści służebności przesyłu
przed wejściem w życie art. 3051–3054 k.c. mógł być doliczony do czasu posiadania
wymaganego do zasiedzenia tej służebności (zob. uchwałę SN w uchwale
z 22 maja 2013 r., III CZP 18/13, OSNC 2013, nr 12, poz. 139). Dopuszczając
możliwość doliczenia czasu posiadania, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na to, że
konstrukcja służebności przesyłu oraz cel jej wprowadzenia – potwierdzenia
i uporządkowania wcześniejszego orzecznictwa – nie miała na celu wprowadzenie
nowego rodzaju prawa rzeczowego. Możliwość pełnego uwzględnienia stanu
faktycznego istniejącego na nieruchomości przed uregulowaniem służebności
przesyłu, tj. przed 3 sierpnia 2008 r., nie stoi w sprzeczności z celami nowej
regulacji, jak i z gwarancyjnym charakterem norm prawa intertemporalnego.
W uchwale z 15 lutego 2019 r., III CZP 81/18 (OSNC 2020, nr 1, poz. 4), Sąd
Najwyższy wyjaśnił, że przedsiębiorstwo państwowe, które nabyło z mocy prawa
własność urządzeń przesyłowych posadowionych na nieruchomości Skarbu
II CSKP 1045/24
6
Państwa, może być uznane za posiadacza w dobrej wierze służebności o treści
odpowiadającej służebności przesyłu. Okres występowania na nieruchomości stanu
faktycznego odpowiadającego treści służebności przesyłu przed wejściem w życie
art. 3051-3054 k.c. podlega doliczeniu do czasu posiadania wymaganego do
zasiedzenia tej służebności (zob. uchwałę SN z 22.05.2013 r., III CZP 18/13,
OSNC 2013, nr 12, poz. 139).
Wyżej przedstawione poglądy orzecznicze, dopuszczające możliwość
doliczenia czasu posiadania, które miało miejsce pod rządem Kodeksu cywilnego
przed wejściem w życie przepisów o służebności przesyłu i wymaganego do
zasiedzenia służebności przesyłu zostały zakwestionowane w nowszej judykaturze
Sądu Najwyższego. W postanowienie z 14 października 2021 r., (V CSKP 69/21
OSNC 2022, nr 11, poz. 110). Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że doliczenie czasu
posiadania jest możliwe w zakresie prawa, które można nabyć w drodze
zasiedzenia. Posiadanie wykonywane w okresie sprzed wprowadzenia instytucji
służebności przesyłu, mogło natomiast obejmować jedynie posiadanie w zakresie
służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu. W takim zaś
wypadku, należy zweryfikować wystąpienie przesłanek umożliwiających nabycie
takiej służebności na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego o służebnościach
gruntowych oraz oceny tego, czy stan ten trwał i umożliwiał nabycie takiej
służebności gruntowej (nie zaś służebności przesyłu) po dniu wejścia w życie art.
3051-3054 k.c. Stanowisko prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie Sądu
Najwyższego, mimo braku wyraźnej normy ustawowej, zakłada natomiast
możliwość nabycia w drodze zasiedzenia prawa, które nie istniało wówczas, gdy
konieczne było spełnienie przesłanek jego nabycia, a rolą sądów nie jest
zastępowanie ustawodawcy.
W postanowieniu z 24 lutego 2023 r., III CZP 108/22 (OSNC 2023, nr 11,
poz. 108), Sąd Najwyższy przyjął, że przed nowelizacją Kodeksu cywilnego
wprowadzającą służebność przesyłu nie mógł biec termin zasiedzenia prawa
odpowiadającego treściowo tej służebności. Doliczenie czasu posiadania w stanie
prawnym obowiązującym od 1 stycznia 1965 r. do 2 sierpnia 2008 r. do czasu
niezbędnego do zasiedzenia służebności przesyłu narusza zakaz działania prawa
wstecz, wyrażony m.in. w art. 3 k.c. Sąd Najwyższy wskazał, że dominująca linia
II CSKP 1045/24
7
orzecznicza pozostaje w sprzeczności z podstawowymi zasadami prawa
rzeczowego, a formułowane w niej wnioski budzą poważne wątpliwości ich
zgodności z Konstytucją RP oraz Konwencją o Ochronie Praw Człowieka
i Podstawowych Wolności. Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na zasadę numerus
clausus praw rzeczowych, która odnosi się do wszystkich praw o charakterze
bezwzględnym. Przyjęcie istnienia w systemie prawa służebności „o treści
odpowiadającej służebności przesyłu” narusza tę zasadę w szczególności dlatego,
że służebność taka nie mogła i nie może być utożsamiana ze służebnością
gruntową. Derogacja art. 175 Prawa rzeczowego przewidującego możliwość
ustanowienia służebności także na rzecz każdego przedsiębiorstwa, zamiast
właściciela nieruchomości władnącej (art. 285 § 1 k.c.), oraz niepowtórzenie jej
w Kodeksie cywilnym do czasu wprowadzenia służebności przesyłu dowodzi
świadomej decyzji ustawodawcy, który relacje podmiotów prawa związane
z posadowieniem urządzeń przesyłowych regulował normami prawa publicznego.
Uchylony przepis Prawa rzeczowego stanowił podstawę prawną do ustanowienia
służebności,
która
zwiększa
użyteczność
przedsiębiorstwa
przesyłowego.
Natomiast konstrukcja art. 285 k.c. ma na celu obciążenie nieruchomości
służebnością w celu zwiększenia użyteczności nieruchomości władnącej lub jej
oznaczonej
części,
zamiast
zwiększenia
użyteczności
przedsiębiorstwa
przesyłowego.
Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną podziela wyżej
przedstawione nowsze poglądy judykatury Sądu Najwyższego, że przed
nowelizacją Kodeksu cywilnego, wprowadzającą nowy rodzaj służebności
(art. 3051-3054 k.c.), nie mógł też biec termin zasiedzenia prawa odpowiadającego
treściowo tej służebności. Nie jest też możliwe doliczenie czasu posiadania
w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 1965 r. do 2 sierpnia 2008 r. do
czasu niezbędnego do zasiedzenia służebności przesyłu. Chybione są zatem
zarzuty naruszenia prawa materialnego, bowiem nie upłynął czas niezbędny do
nabycia w drodze zasiedzenia służebności przesyłu.
Należy zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 2 grudnia
2025 r. (P 10/16, OTK-A 2026/1) przyjął, że art. 292 w zw. z art. 285 § 1 i 2 ustawy
z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, z późn.
II CSKP 1045/24
8
zm.), rozumiane w ten sposób, że umożliwiają nabycie przez przedsiębiorcę
przesyłowego lub Skarb Państwa, przed wejściem w życie art. 3051-3054 ustawy
– Kodeks cywilny, w drodze zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej
treścią służebności przesyłu, są niezgodne z art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3
w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał
Konstytucyjny zakwestionował taki sposób wykładni powołanych przepisów
Kodeksu cywilnego, utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który umożliwiał
ustanowienie służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu,
a także dopuszczalność nabycia jej w drodze zasiedzenia. Trybunał wyjaśnił, że
wykreowanie nowego prawa wynikało ze społecznej i gospodarczej konieczności
uregulowania
praw
przedsiębiorców
przesyłowych
do
utrzymywania
linii
przesyłowych na cudzych nieruchomościach, z uwagi, że istniejące regulacje
– instytucja służebności gruntowych – były niewystarczające. Wprowadzony
w 2008 r. do Kodeksu cywilnego trzeci rodzaj służebności – obok służebności
gruntowych i osobistych – do którego przepisy o służebnościach gruntowych
stosuje się odpowiednio (art. 3054 k.c.) umożliwia przedsiębiorcom przesyłowych
ustanowienie służebności bez konieczności wiązania jej z nieruchomością
władnącą. Służebność przesyłu jest osobnym normatywnie tworem, bowiem
w innym razie, wyodrębnienie tego prawa obok istniejącej służebności gruntowej
nie miałoby racjonalnego uzasadnienia. W ocenie Trybunału, linia orzecznicza
Sądu Najwyższego kreująca nowy rodzaj służebności gruntowej odpowiadającej
treścią służebności przesyłu i dopuszczająca zasiedzenie takiej służebności, ma
charakter prawotwórczy. Wbrew ograniczeniom do posługiwania się jedynie
konstrukcjami praw rzeczowych ustanowionych przez ustawodawcę (zamknięty
katalog praw rzeczowych) wprowadzono do systemu trzeci rodzaj służebności,
poza dopuszczalną granicą wykładni art. 285 § 2 k.c. Trybunał uznał za
prawotwórczą wykładnię tego przepisu takie jego rozumienie, które dopuszcza
ustanowienie służebności gruntowej bez istnienia nieruchomości władnącej i to
takiej, dla której służebność zwiększałaby jej użyteczność. Ścisła interpretacja
przepisów ograniczających prawo własności, objętego szczególną ochroną (art. 64
ust. 3 Konstytucji RP), oznacza, że ustanowienie służebności gruntowej
odpowiadającej treścią służebności przesyłu nie ma uzasadnienia. Posiadanie
II CSKP 1045/24
9
takiego nieistniejącego prawa również nie było możliwe. W konsekwencji,
niedopuszczalne było zasiedzenie takiej służebności. Trybunał stwierdził, że jeżeli
przed wejściem w życie art. 3051-3054 k.c. służebność przesyłu nie istniała, to
niemożliwe było władanie cudzą nieruchomością (posiadanie) w zakresie tego
prawa przed tą datą. Natomiast do ustawodawcy należy uregulowanie stosunków
prawnych między właścicielami nieruchomości a przedsiębiorstwami przesyłowymi,
istniejącymi przed wejściem w życie przepisów o służebności przesyłu
(art. 3051-3054 k.c.).
Wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 2 grudnia 2025 r., P 10/16,
oznacza też, że w stosunku do daty wydania przez Sąd drugiej instancji
zaskarżonego skarga kasacyjną postanowienia nastąpiła zmiana stanu prawnego,
dotyczącego przedmiotu postępowania, który Sąd Najwyższy rozpoznający skargę
kasacyjną powinien uwzględnić z urzędu (zob. wyrok SN z 26 listopada 2004 r.,
V CK 270/04). Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia oraz jej
podstaw (art. 39813 § 1 k.p.c.), zatem zakres kognicji Sądu Najwyższego wytycza
wiążąco treść podstaw kasacyjnych. Zasada ta nie może jednak znaleźć
zastosowania w sytuacji, kiedy po wydaniu orzeczenia przez sąd drugiej instancji
i po wniesieniu skargi kasacyjnej, Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok dotyczący
podstawy prawnej rozstrzygnięcia i podstaw skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy
w uchwale 7 sędziów – zasadzie prawnej – z 17 grudnia 2009 r., III PZP 2/09,
(OSNC 2010, nr 7-8, poz. 97) przyjął, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego
stwierdzające w sentencji niezgodność z Konstytucją określonej wykładni aktu
normatywnego, które nie powoduje utraty mocy obowiązującej przepisu, nie
stanowi podstawy do wznowienia postępowania przewidzianej w art. 4011 k.p.c.
Przyjęta w sentencji uchwały wykładnia – zasada prawna – jest jednak ograniczona
do podstaw wznowienia postępowania.
Nie ma
więc
zastosowania
do
rozpoznawanych przez Sąd Najwyższy skarg kasacyjnych na podstawie
zmienionego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego stanu prawnego, dotyczącego
przedmiotu postępowania.
Należy też zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 3 grudnia
2025 r., SK 17/18, (OTK-A 2026/14) uznał, że art. 4011 k.p.c., w jakim nie stanowi
podstawy do wznowienia postępowania w przypadku wydania przez Trybunał
II CSKP 1045/24
10
Konstytucyjny wyroku orzekającego o niezgodności z Konstytucją określonego
znaczenia aktu normatywnego, jest niezgodny z art. 190 ust. 4 Konstytucji.
Trybunał wyjaśnił, że każdy wyrok Trybunału, w którym orzeczono o niezgodności
określonego przedmiotu kontroli z określonym wzorcem kontroli objęty jest art. 190
ust. 4 Konstytucji, niezależnie czy dotyczy wyłącznie określonego jego znaczenia.
Trybunał dokonuje wykładni i ustala określone znaczenie przedmiotu kontroli, które
uznaje za niezgodne z aktem normatywnym, hierarchicznie wyższym. W każdym
z tych przypadków, wyrok Trybunału stanowi z mocy art. 190 ust. 4 Konstytucji
podstawę restytucji.
W wyroku z 23 września 2025 r., (P 3/25, OTK-A 2025/97), Trybunał
Konstytucyjny przyjał, że art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy
z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów
prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) rozumiany w ten sposób, że wystąpienie
skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz zaistnienie obowiązku jego
stosowania przez wszystkie organy władzy publicznej aktualizuje się dopiero
z chwilą dokonania czynności technicznej polegającej na ogłoszeniu tego wyroku
w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, jest niezgodny z art. 2 w związku
z art. 10, w związku z art. 173, w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną na
podstawie art. 39814 k.p.c., bowiem zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia
odpowiada prawu.
Marcin Trzebiatowski Mariusz Łodko Mariusz Załucki
[wr]
[r.g.]Pełny tekst orzeczenia
II CSKP 1045/24
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.