II CNP 33/17

Sygn. akt II CNP 33/17
POSTANOWIENIE
Dnia 31 października 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 31 października 2017 r.,
skargi J.M.
‎
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w K.
z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II Ca (…)
‎
wydanego w sprawie z powództwa Powiatu
[…]
- Powiatowy Urząd
Pracy w O.
‎
przeciwko J.M.  oraz Z.M.
‎
o zapłatę
odrzuca skargę oraz oddala wniosek strony powodowej          o zasądzenie kosztów postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Skarga J.M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 kwietnia 2015 r. podlegała odrzuceniu z powodu niespełnienia wymagania określonego w art. 424
5
§ 1 pkt 5 k.p.c.
Zgodnie z art. 424
5
§ 1 pkt 5 k.p.c. przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżącego obciąża zatem obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie było niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że wykazanie, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na wykazaniu jej istnienia  przez sporządzenie przekonującego uzasadnienia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 140).
Tego wymagania autorka skargi kasacyjnej nie spełniła, ponieważ twierdzenia, że w niniejszej sprawie wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe w żaden sposób nie uzasadniła. W skardze nie przeprowadzono analizy prawnej możliwości skorzystania ze środków prawnych pozwalających na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służących pozbawieniu lub ograniczeniu jego wykonalności.
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 424
8
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania skargowego należało oddalić, ponieważ odpowiedź na skargę została wniesiona po terminie.
N
ie stanowi odpowiedzi na skargę tak nazwane pismo procesowe, wniesione po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W konsekwencji, nie wywołuje ono skutków w zakresie zawartego w nim wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu skargowym, obejmujących sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę (art. 167 k.p.c. w zw. z art. 424
12
k.p.c. i art. 398
7
§ 1 k.p.c.).
jw