II CNP 29/12

Sygn. akt II CNP 29/12 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 8 sierpnia 2012 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Henryk Pietrzkowski 
 
 
 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 8 sierpnia 2012r., 
skargi J. T. i G. A. 
o stwierdzenie niezgodności z prawem  
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 16 grudnia 2009r., wydanego  
w sprawie z powództwa Miasta P. i Skarbu Państwa - Marszałka Województwa X. 
przeciwko J. T. i G. A. 
o ustalenie, 
 
 
 
 
1. odrzuca skargę 
2. oddala wniosek Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej 
Skarbu 
Państwa 
o 
zasądzenie 
kosztów 
postępowania 
wywołanego wniesieniem skargi. 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
 
2 
 
Skarga   J.  T. i G. A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 grudnia 2009 r. podlegała odrzuceniu z 
następujących powodów. 
Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących 
jej środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze 
innych przysługujących stronie środków prawnych, można żądać stwierdzenia 
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji 
kończącego postępowanie w sprawie. Dopuszczalność skargi w takim przypadku 
uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia 
wyjątkowego      wypadku      oraz      występowania      niezgodności    z     prawem 
o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad 
porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. 
Obie te okoliczności należy w skardze skonkretyzować i uprawdopodobnić, przy 
czym  w   orzecznictwie   wskazuje się, że za wypadek wyjątkowy, o którym mowa 
w art.  4241  §  2  k.p.c., można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez stronę 
z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, 
klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (por. 
postanowienie SN z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/2006, OSNC 2006, nr 6, poz. 
113). 
Skarżące wskazały w skardze, że z wywiedzenia apelacji od zaskarżonego 
wyroku zrezygnowały z uwagi na treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 
2004 r., III CZP 34/04 (OSNC 2005, nr 7-8, poz. 124). Subiektywne przekonanie 
strony, że przysługujący jej środek zaskarżenia nie odniósłby zamierzonego skutku 
nie stanowi jednak wyjątkowego wypadku, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. 
(por. postanowienie SN z dnia 21 lutego 2007 r., I CNP 5/07, nie publ.).  
W związku z nadesłanymi przez pełnomocnika skarżących prywatnymi 
ekspertyzami sporządzonymi na zlecenie skarżących podnieść należy, że 
ekspertyzy (opinie) takie nie mają waloru dowodu, mogą być jedynie kwalifikowane 
jako   wyjaśnienie   (stanowisko)   prezentowane w sprawie przez stronę. Wniosek 
o „przeprowadzenie dowodu” z takich opinii należało potraktować w kategorii 
nieporozumienia także ze względu na ustawowe wyłączenie możliwości 

 
 
3 
przeprowadzania dowodów przez Sąd Najwyższy (art.39813 § 2 w zw. z art.42412 
k.p.c.).  
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy 
orzekł jak w sentencji. 
Powód Skarb Państwa – Marszałek Województwa X. zastępowany przez 
Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa nie złożył odpowiedzi na skargę w 
przepisanym prawem terminie (art. 3987 § 1 w zw. z art. 42412 k.p.c), nie   było 
zatem podstaw do zasądzenia kosztów postępowania żądanych w piśmie z dnia 14 
lutego 2012 r.