II CA 91/18

Sygn. akt II Ca 91/18 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2018 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Jarosław Gołębiowski Sędziowie: SSA w SO Arkadiusz Lisiecki SSO Dariusz Mizera (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Gosławska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2018 roku sprawy z wniosku Z. P. z udziałem A. R. , M. M. (1) , A. M. , R. S. , J. P. (1) i G. C. o zasiedzenie na skutek apelacji uczestniczki G. C. od postanowienia Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 6 grudnia 2016 roku, sygn. akt I Ns 975/15 postanawia: 1. oddalić apelację; 2. zasądzić od uczestniczki G. C. na rzecz wnioskodawczyni Z. P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za instancję odwoławczą. SSO Jarosław Gołębiowski SSA w SO Arkadiusz Lisiecki SSO Dariusz Mizera Sygn. akt II Ca 91/18 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Opocznie po rozpoznaniu sprawy z wniosku Z. P. z udziałem R. S. , J. P. (1) , D. R. i G. C. o zasiedzenie stwierdził, że Z. P. z domu S. córka E. i W. urodzona (...) oraz jej mąż J. P. (1) syn W. i K. urodzony (...) w K. nabyli przez zasiedzenie na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej z dniem 1 stycznia 2005 roku własność nieruchomości położonej w M. , obręb (...) , gmina Ż. oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki (...) o powierzchni (...) ha, przedstawionej na mapie sporządzonej przez Starostwo Powiatowe w O. , dla której w Sądzie Rejonowym w Opocznie urządzona jest księga wieczysta Kw (...) ; stwierdził, że każdy z uczestników ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły przytoczone poniżej ustalenia i zarazem rozważania Sądu Rejonowego: Działki gruntu nr (...) (sprzed podziału ewidencyjnego) położone w M. wchodziły m.in. w skład gospodarstwa rolnego (...) małżonków P. . W. i J. małżonkowie P. mieli czworo dzieci: M. Ś. (1) (matkę G. C. ), W. S. (1) (matkę Z. P. ), A. P. (1) i J. P. (2) . W latach 60 ubiegłego wieku W. i J. małżonkowie P. dokonali nieformalnego podziału gospodarstwa rolnego. (...) położone w M. zostały przekazane W. S. (1) i M. Ś. (1) , które miały spłacić pozostałych braci. M. Ś. (1) wraz zez swoim mężem w 1965 roku wybudowała dom na przekazanej przez ojca działce. Obok od strony zachodniej na działce zamieszkała W. S. (1) z mężem. E. S. i jego żona W. S. (1) w dniu 21 sierpnia 1974 r. otrzymali akt własności ziemi Nr (...) na nieruchomość położoną w M. oznaczoną w ewidencji gruntów numerami działek (...) o łącznej powierzchni (...) ha. Natomiast na działkę nr (...) o powierzchni (...) ha w dniu 20 sierpnia 1974 roku akt własności ziemi Nr (...) otrzymali A. i M. małżonkowie Ś. . W czasie pomiarów geodezyjnych do uwłaszczeń w 1974 roku okazało się, że A. i M. małżonkowie Ś. pobudowali dom mieszkalny na części działki (...) . Po uwłaszczeniu A. i M. małżonkowie Ś. dali „ kawałek działki z tyłu za swoim siedliskiem, dla W. i E. małżonków S. . Najpierw działkę użytkowali małżonkowie S. a potem użytkowali Z. i J. małżonkowie P. . Geodeta uprawniony R. B. w dniu 5 września 1989 r. dokonał podziału działki nr (...) na działki nr (...) . Mapa podziału została zaewidencjonowana w Urzędzie (...) w P. w dniu 19 września 1989 r. za Nr (...) . E. S. zmarł w dniu (...) r. Spadek po nim, w tym wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne, na mocy ustawy nabyli: żona W. S. (2) z domu P. oraz dzieci D. R. z domu S. , Z. P. z domu S. i R. S. po ¼ części każde z nich. W. S. (1) zmarła w dniu (...) r. Spadek po niej na podstawie ustawy nabyły dzieci R. S. , Z. P. z domu S. i D. R. z domu S. po 1/3 części każde z nich. Na mocy umowy darowizny sporządzonej w dniu 1 lutego 1993 r. w formie aktu notarialnego przed notariuszem A. P. (2) w Kancelarii Notarialnej w O. Rep. (...) A. i M. małżonkowie Ś. darowali swoim dzieciom: G. C. , J. Ś. , A. Ś. (1) , M. Ś. (2) i M. P. po 1/5 części każdemu z nich nieruchomość rolną położoną w M. oznaczoną w ewidencji gruntów numerem działki (...) o powierzchni (...) ha. W dniu 17 września 1993 r. w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym Starostwa Powiatowego w O. został zaewidencjonowany za numerem (...) operat techniczny z podziału działki nr (...) wraz z mapą projektu podziału sporządzoną przez Przedsiębiorstwo Usług (...) R. B. , M. S. , w wyniku którego powstały działki nr (...) położone w M. . W wyniku postępowania w sprawie o zniesienie współwłasności Sąd Rejonowy w Opocznie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2007 r. wydanym w sprawie sygn. akt I Ns 343/07 przyznał nieruchomość położoną w M. oznaczoną w ewidencji gruntów numerem działki (...) o powierzchni (...) ha oraz (...) o powierzchni (...) ha na wyłączną własność G. C. . Działka nr (...) w części południowej włączona jest w skład siedliska, które od strony południowej odgrodzone jest płotem betonowym, a od strony działki uczestniczki G. C. odgrodzone jest płotem z siatki na podmurówce o długości 40 m. Następnie od strony północnej odgrodzona jest także płotem z siatki na podmurówce. Za tym płotem znajduje się pole, które na szerokości 4,20 m porośnięte jest trawą. W dalszej części jest grunt uprawny, przy czym na szerokości 3,15 m od strony wschodniej na całej długości działki znajduje się pas porośnięty trawą. Za gruntem ornym w dalszej części znajduje się zagajnik sosnowo – brzozowy. Za zagajnikiem znajduje się działka córki wnioskodawczyni Wnioskiem z dnia 22 lutego 2006 roku G. C. wniosła o przyznanie tytułu własności w drodze zasiedzenia nieruchomości położonej w miejscowości M. oznaczonej nr ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha. W uzasadnieniu wskazała, że w 1965 roku jej rodzice A. i M. małżonkowie Ś. w drodze zamiany umownej z E. i W. małżonkami S. objęli w posiadanie przedmiotową nieruchomość, na której wybudowali dom z oborą. W zamian ciotka i wujek S. od tego czasu użytkowali działkę wzdłuż granicy poza zabudowaniami o nr ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha. W 1974 roku jej rodzice mieli nadany akt własności na działkę (...) , a ciotka i wujek na działkę (...) . Postanowieniem z dnia 27 września 2006 roku, w sprawie sygn. akt I Ns 115/06 Sąd Rejonowy w Opocznie stwierdził, że A. Ś. (2) i jego żona M. Ś. (3) nabyli przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 roku na prawach ustawowej wspólności małżeńskiej własność nieruchomości położonej w M. , gmina Ż. oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki (...) o powierzchni (...) ha. Od czasu uwłaszczeń część działki nr (...) (obecnie działka nr (...) ) była użytkowana przez A. i M. małżonków Ś. , a część działki nr (...) (obecnie (...) ) użytkowana była przez W. i E. małżonków S. . Małżonkowie S. w części południowej działki (...) i części działki (...) , od drogi przez wieś mieli urządzone siedlisko. Cześć siedliskowa była porośnięta trawą. Za częścią siedliskową położona była cześć orna nieruchomości, która wykorzystywana była do uprawy. Od 1990 roku z małżonkami S. zamieszkała Z. P. wraz z mężem J. i dziećmi. Z. i J. małżonkowie P. objęli w posiadanie gospodarstwo rodziców Z. P. , które zostało im przekazane przez E. i W. małżonków S. . Po dokonaniu podziału działki (...) w 1993 roku na działki (...) E. P. postawił płot pomiędzy działkami (...) a działką (...) . Na części działki (...) włączonej do siedliska została urządzona pasieka i ogródek warzywny. Za siedliskiem na pozostałej części działki (...) oraz na dalszej części działki (...) było pole orne, które było uprawniane zgodnie z linią płotu. Około 2005 - 2006 roku J. P. (1) posadził zagajnik sosnowo - brzozowy na środkowej części działki (...) , zostawiając około 3,50 m. odległości od działki sąsiedniej należącej do A. i M. małżonków Ś. . Obecnie pozostawiony grunt stanowi pasek szerokości około 3,15 m i jest porośnięty trawą. Od czasu posadzenia lasu pozostawiony pasek gruntu nie jest wykorzystywany przez wnioskodawców do uprawy. Stanowi swoistego rodzaju dojazd do posadzonego zagajnika. Obok działka (...) stanowi własność G. C. . Działka (...) i pozostałe działki nr (...) były uprawiane rolniczo przez A. i M. małżonków Ś. do czasu śmierci A. Ś. (2) w 1997 roku. Od kilku lat działka (...) nie była użytkowana rolniczo. Około 4 lata temu działka (...) , która była porośnięta trawą została przeorana i jest użytkowana rolniczo przez G. C. . Podatki od nieruchomości tj. od działki (...) opłacali E. i W. małżonkowie S. , a od działki nr (...) A. i M. małżonkowie Ś. . Taki stan trwał do zakończenia w 2006 roku postępowania o zasiedzenie działki nr (...) na rzecz A. i M. małżonków Ś. . Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dokumentów, wypisów z ewidencji gruntów, aktów notarialnych, aktu własności ziemi, protokołu z oględzin nieruchomości, mapy podziału nieruchomości, zaświadczenia ze Starostwa Powiatowego w O. , akt sprawy I Ns 115/06, zeznań stron i świadków: J. M. , H. G. , W. S. (3) , S. K. (1) i R. B. . Odnosząc się do zeznań stron to uznać należy, że zeznania uczestniczki G. C. w części w których twierdziła, że działka (...) stanowi taką szeroką granicę w związku z taką nieformalną zamianą (k.31) nie polegają na prawdzie, z wyjątkiem tej części, że doszło do zamiany działek pomiędzy siostrami W. S. (1) , a M. Ś. (1) . Skoro doszło do zamiany, a więc wymiany jednej działki za drugą, to trudno przyjąć, że W. i E. małżonkowie S. odstąpili działkę (...) nie otrzymując nic w zamian. Bo przecież zdaniem uczestniczki G. C. działka (...) stanowiła tylko taką szeroką granicę. W ocenie Sądu zeznania G. C. składane w niniejszej sprawie stanowią próbę uzyskania dla siebie korzystnego rozstrzygnięcia. Należy bowiem wskazać, że w sprawie I Ns 115/06 uczestniczka G. C. twierdziła, że doszło do zamiany działek, jej matka z ojcem użytkowała działkę (...) o powierzchni (...) ha, a W. i E. małżonkowie S. użytkowali działkę (...) o powierzchni (...) ha. Dlatego też zeznania uczestniczki G. C. uznać należy za niewiarygodne. Wnioskodawczyni Z. P. i uczestnicy J. P. (1) i D. R. zgodnie twierdzili, że doszło do zamiany działek pomiędzy siostrami. Zeznania te polegają na prawdzie i pozostają zbieżne z zeznaniami świadka R. B. – geodety dokonującego podziału działki (...) . R. B. zeznał, że została wydzielona działka (...) , która miała być do zamiany za działkę (...) (k.76v). Należy wskazać, że działka (...) swoją powierzchnią tj. (...) ha odpowiada powierzchni działki (...) tj. (...) ha. Okoliczność ta przemawia za tym, że działka (...) była działką, którą M. i A. małżonkowie Ś. odstąpili W. i E. małżonkom S. , w zamian za działkę nr (...) . Działka nr (...) stała się przedmiotem zasiedzenia na rzecz M. i A. małżonków Ś. . Taki stan rzeczy wynika wprost z zeznań świadka M. Ś. (1) ( osoby bezpośrednio uczestniczącej w decyzjach co do zamiany działek) złożonych w sprawie I Ns 115/16. M. Ś. (1) zeznała, że po uwłaszczeniu dała „ kawałek działki z tyłu za siedliskiem. Do zeszłego roku to P. jeszcze użytkował i sprzątał z tego kawałka. 1/3 części to nawet ogrodzili, tam gdzie miał ogród. Najpierw działkę użytkowali S. a potem dali to P. ”. (k. 79 v. akt I Ns 115/06). Nadto wskazać należy, że działka (...) po uwłaszczeniach, od około 1975 roku była użytkowana przez W. i E. małżonków S. . Wynika to wprost z zeznań M. Ś. (1) . Faktycznie część południowa działki (...) została włączona do siedliska, a za siedliskiem było pole orne. Tak było użytkowane do około 2005 roku, kiedy to następnie J. P. (1) posadził las na części działki (...) i pozostawił przy granicy z działką uczestniczki G. C. pasek gruntu o szerokości powyżej 3 m. Nie była to „taka szeroka granica” - jak twierdzi uczestniczka G. C. . Jej matka M. Ś. (1) przesłuchana w 2006 roku wskazywała, że „do zeszłego roku to P. jeszcze użytkował i sprzątał z tego kawałka. 1/3 części to nawet ogrodzili”. Z zeznań świadka W. S. (3) wynika, że jej teściowie użytkowali pole na szerokości łąki (k.100), która przecież była włączona do siedliska. Zeznania świadka W. S. (3) polegają na prawdzie i są zbieżne z zeznaniami S. K. (2) , który zeznał, że w latach 80 pomagał S. , granica była tak jak stoi płot. Ja orałem po granicy, tak jak stoi płot, który postawił P. (k.76). Z zeznań świadka H. G. wynika, iż jak 3-4 lata wstecz wykonywał prace na polu, to uczestniczka G. C. kazała mu zostawić taki pasek około 3 m. Natomiast świadek J. M. zeznał, „ że jak robił agregatem ze 3-4 lata temu, to nigdzie nie skręcałem, wzdłuż jechałem” (k.99v). Zatem zeznania świadków prowadzą do wniosku, że uczestniczka G. C. nie użytkowała rolniczo działki (...) . Sąd Rejonowy zważył w tych okolicznościach, iż wniosek jest zasadny. Przesłanką nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia jest nieprzerwane posiadanie nieruchomości przez określony czas jako posiadacz samoistny ( art. 172 k.c. ). Stan posiadania tworzą element władania rzeczą ( corpus ) i zamiar władania nią dla siebie ( animus rem sibi habendi ). Zasiedzenie jest sposobem nabycia prawa własności związanym z upływem czasu. Upływ odpowiedniego czasu zróżnicowany jest od dobrej lub złej woli posiadacza danej rzeczy. Posiadacz samoistny, który uzyskał posiadanie w złej wierze nabywa nieruchomość przez zasiedzenie, jeżeli posiada ją nieprzerwanie przez lat trzydzieści. Natomiast posiadacz samoistny, który uzyskał posiadanie w dobrej wierze nabywa nieruchomość przez zasiedzenie, jeżeli posiada ją nieprzerwanie przez lat dwadzieścia. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni Z. P. wystąpiła o zasiedzenie działki nr (...) o powierzchni (...) ha na swoją rzecz oraz męża. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że pomiędzy W. i E. małżonkami S. , a M. i A. małżonkami Ś. doszło do zamiany działek. Zamiana ta miała miejsce po uwłaszczeniach w 1975 roku. O tym, że poprzednicy prawni stron dokonali zamiany przemawia również okoliczność, iż powierzchnie działek są zbliżone, żeby nie powiedzieć takie same ( (...) ha i (...) ha). Faktem jest, że rodzice W. S. (1) i M. Ś. (1) we wcześniejszych latach dokonali podziału swojego gospodarstwa rolnego na córki, jednakże nie były wtedy dokonywane pomiary geodezyjne działek. Taki podział został dokonany dopiero podczas uwłaszczeń. Okazało się wtedy, że M. i A. małżonkowie Ś. pobudowali dom na działce, którą W. i J. małżonkowie P. przekazali W. S. (1) . Wtedy też M. i A. małżonkowie Ś. po uwłaszczeniu dali „ kawałek działki z tyłu za siedliskiem. Do zeszłego roku to P. jeszcze użytkował i sprzątał z tego kawałka. 1/3 części to nawet ogrodzili, tam gdzie miał ogród”. Dlatego też w ocenie Sądu od tego czasu należy przyjąć, iż W. i E. małżonkowie S. objęli w posiadanie samoistne kawałek działki za siedliskiem M. Ś. (1) , który w 1993 roku został geodezyjnie wydzielony jako działka (...) . Należy wskazać, że część działki (...) została włączona do siedliska poprzedników prawnych wnioskodawczyni. Pozostała część od strony północnej stanowiła grunt orny, który był uprawiany do około 2005 roku, kiedy to J. P. (1) posadził las i pozostawił od strony sąsiadów pas gruntu o szerokości ponad 3 m, aby odsunąć się od granicy żeby gałęzie z posadzonego lasu nie wchodziły w pole sąsiadów. Wszystkie te okoliczności pozwalają przyjąć, iż W. i E. małżonkowie S. byli samoistnymi posiadaczami działki (...) . Samoistnym posiadaczem nieruchomości jest bowiem ten, kto nią włada jak właściciel ( art. 366 k.c. ), korzystając z niej z wyłączeniem innych osób, pobiera pożytki i dochody, a także uważa się za uprawnionego do rozporządzenia nią ( art. 140 k.c. ). Odnośnie zaś zobowiązań podatkowych to wskazać należy, że do czasu uzyskania zasiedzenia na działkę (...) przez M. i A. małżonków Ś. , podatek od nieruchomości płacony był przez te osoby na które widniał akt własności ziemi. Za działkę (...) płacili M. i A. małżonkowie Ś. , a za działkę (...) płacili W. i E. małżonkowie S. . Nie ulega zatem wątpliwości, że bieg zasiedzenia rozpoczął się po uwłaszczeniach, z początkiem roku 1975. Przeprowadzone rozważania prowadzą do następujących konkluzji. Działka oznaczona numerem (...) , o powierzchni (...) ha uregulowana w Kw (...) , będąca własnością G. C. znajdowała się w nieprzerwanym posiadaniu W. i E. małżonków S. od 1975 roku. Posiadanie to jest posiadaniem samoistnym i zostało uzyskane w złej wierze. Zgodnie z art. 176 § 1 k.c. jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego przednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi co najmniej lat trzydzieści. W niniejszej sprawie miało miejsce w 1990 roku przeniesienie posiadania przez W. i E. małżonków S. na rzecz Z. i J. małżonków P. . Dlatego też, Sąd stwierdził, iż własność opisanej działki nabyli przez zasiedzenie w dniu 1 stycznia 2005 roku Z. P. i jej mąż J. P. (1) na prawach ustawowej wspólności majątkowej, przy zaliczeniu okresu posiadania W. i E. małżonków S. i orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. Apelację od powyższego postanowienia wniosła uczestniczka zaskarżając je w całości, zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia a tj. a/ art. 233 § 1 k.p.c. polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zeznań uczestniczki G. C. , które sąd uznał za niewiarygodne w zakresie przekraczającym ustalenie, iż doszło do zamiany działek: b/ art. 233 § 1 k.p.c. polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków H. G. oraz J. M. , poprzez uznanie, iż udzielane przez uczestniczkę G. C. dyspozycje co do działki (...) prowadzą do wniosku, iż wnioskodawczym nie użytkowała rolniczo tej działki: które to naruszenia w konsekwencji doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, iż działka (...) pozostawała w samoistnym posiadaniu wnioskodawczym i jej męża, a uczestniczka nie posiadała jej co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia; c/ art. 232 k.p.c. w zw. art. 6 k.c. poprzez uznanie za udowodnioną daty objęcia w samoistne posiadanie działki gruntu (...) przez E. i W. S. (1) , podczas gdy na okoliczność tą wnioskodawczym nie przedstawiła innego dowodu oprócz własnych zeznań, co doprowadziło do przyjęcia przez Sąd. iż objęcie samoistnym posiadaniem w/w nieruchomości nastąpiło z dniem 1 stycznia 1975 r. Powołując się na powyższe zarzuty apelująca wnosiła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie wniosku w całości oraz zasądzenie na rzecz uczestniczki G. C. od wnioskodawczyni zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja uczestniczki jest bezzasadna. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i przyjmuje je za własne czyniąc je podstawą swojego rozstrzygnięcia. Apelacja skarżącej zbudowana jest w oparciu o zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 233 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. Skarżąca w tym środku zaskarżenia przedstawia własną ocenę dowodów w szczególności zeznań uczestniczki jak i świadków H. G. i J. M. które rzekomo miałyby wskazywać na samoistne posiadanie uczestniczki postępowania. Jak niejednokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy w uzasadnieniach swych orzeczeń - ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego, przy możliwej do skontrolowania poprawności rozumowania. Zdaniem Sądu Okręgowego, ocena dowodów oraz ich rozważenie dokonane przez Sąd I instancji spełnia wskazane wyżej wymogi, dlatego też nie można przypisać temu działaniu cech dowolności. Twierdzenia apelacji w zasadzie mają charakter polemiki z ustaleniami Sądu I instancji. W orzecznictwie przyjmuje się, że polemika z ustaleniami sądu pierwszej instancji i przedstawianie własnej wersji wydarzeń nie stanowi wystarczającej podstawy uwzględnienia apelacji. Dla skutecznego podniesienia zarzutu obrazy przepisu art. 233 § 1 k.p.c. konieczne jest wykazanie, rażącego naruszenia dyrektyw oceny dowodów i wyprowadzania wniosków. Ocena dowodów, należy do istoty sędziowskiego wymiaru sprawiedliwości realizowanego przez sąd pierwszej instancji, ingerencja sądu drugiej instancji możliwa jest tylko wówczas gdy skarżący wykaże, iż sąd pierwszej instancji rażąco uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego oraz brak jest wszechstronnej oceny wszystkich istotnych dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 1998 r., sygn. akt II UKN 151/98 - OSNAPiUS rok 1999, nr 15, poz. 492; z 4 lutego 1999 r., sygn. akt II UKN 459/98 - OSNAPiUS rok 2000, nr 6, poz. 252). Skarżąca wytyka Sądowi, iż niewłaściwie ocenił zeznania zarówno jej jako uczestniczki jak i świadków H. G. i J. M. . Tymczasem trudno w tym zakresie cokolwiek zarzucić Sądowi. Motywy zaskarżonego orzeczenia zawierają niezbędną analizę dowodów w świetle całokształtu okoliczności sprawy. Wnikliwa analiza materiału dowodowego m.in. zgromadzonego w sprawie I Ns 115/06 Sądu Rejonowego w Opocznie zdaje się wskazywać, iż G. C. co prawda w niniejszej sprawie wskazuje, iż nieruchomość poprzednią zasiedzianą przez jej poprzedników prawnych a figurującą na wnioskodawczynię i jej męża darowali jej dziadkowie w 1963r. Zapomina jak się wydaje, że w podpisanym przez nią wniosku o zasiedzenie sama wskazywała, iż doszło do zamiany w wyniku której jej poprzednicy prawni stali się posiadaczami samoistnymi działki nr (...) którą następie nabyli przez zasiedzenie w sprawie I Ns 115/06 SR w Opocznie. W tymże postępowaniu sama uczestniczka wskazywała, iż jej rodzince A. i M. Ś. (1) w drodze zamiany z E. i W. S. (1) objęli w posiadanie działkę o nr (...) na której uprzednio wybudowali dom z oborą. W toku niniejszego postępowania uczestniczka twierdzi jednak odmiennie. Nie sposób w tych okolicznościach uwzględnić zarzutu uczestniczki jakoby działka o nr (...) miała stanowić taką szeroką granicę. Ocena Sądu Rejonowego który w tym zakresie odmówił wiarygodności uczestniczce zasługuje na pełną aprobatę. Już tylko na marginesie należy wskazać, iż skarżąca dużą wagę zdaje się przywiązywać do zeznań świadków H. G. i J. M. . Tymczasem świadkowie ci zeznawali o okresie 2013-2014r. natomiast Sąd stwierdził zasiedzenie z dniem 1 stycznia 2005r. zatem okres o którym zeznawali świadkowie jest zupełnie obojętny dla rozstrzygnięcia. Nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącej jakoby ustalenie co do wejścia w posiadanie działki nr (...) dokonane zostało jedynie na podstawie zeznań wnioskodawczyni. Z zeznań M. Ś. (1) poprzedniczki prawnej uczestniczki ( a prywatnie jej matki) złożonych na potrzeby postępowania w sprawie I Ns 115/06 Sądu Rejonowego w Opocznie – co słusznie zaakcentował Sąd Rejonowy - wynika bezspornie iż „po uwłaszczeniach to my daliśmy kawałek działki w tyłu za siedliskiem” / por. protokół z rozprawy k. 79 odw. akt I Ns 115/06 Sądu Rejonowego w Opocznie. / Załączone do akt akty własności ziemi wskazują, iż do pomiarów i uwłaszczeń doszło w 1974r. dlatego też przyjęta przez Sąd data 1 stycznia 1975r. jest jak najbardziej adekwatna w okolicznościach sprawy i wskazuje datę pewną co do której nie budzi wątpliwości, iż poprzednicy prawni wnioskodawczyni weszli w jej posiadanie. Przyjęcie zatem w okolicznościach sprawy daty 1 stycznia 1975r. jako daty wejścia w posiadanie przez poprzedników prawnych wnioskodawczyni jest jak najbardziej prawidłowe. Reasumując Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela zarówno ustalenia faktyczne jak i rozważania Sądu Rejonowego co sprawia ze złożona apelacja jest bezzasadna i na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13§ 2 k.p.c. , należało orzec jak w pkt 1 postanowienia. Mając na uwadze, iż interesy wnioskodawczyni jak i skarżącej uczestniczki były sprzeczne na podstawie art. 520§ 3 k.p.c. należało orzec jak w pkt 2 postanowienia. SSA w SO Arkadiusz Lisiecki SSO Dariusz Mizera SSO Jarosław Gołębiowski