II CA 722/25

Sygnatura akt II Ca 722/25
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w G. przeciwko Gminie Miasto T. o zapłatę, w dniu 27 lutego 2024 roku wydał wyrok (sygn. akt I C 778/23), w którym:
1. zasądził od pozwanej Gminy Miasto T. na rzecz powódki (...) Spółki Akcyjnej w G. kwotę 6.438,44 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od następujących kwot i terminów:
- od kwoty 500,23 zł - od dnia 30 stycznia 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 25 lutego 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 24 marca 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 21 kwietnia 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 26 maja 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 19 czerwca 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 21 lipca 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 20 sierpnia 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 22 września 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 20 października 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 24 listopada 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 500,23 zł – od dnia 24 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty,
- od kwoty 435,68 zł - od dnia 26 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty,
2. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2.717 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,
3. nakazał pobrać od pozwanej Gminy Miasto T. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie kwotę 1.557,42 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.
Powyższe orzeczenie sąd rejonowy oparł o ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne zawarte w pisemnym uzasadnieniu wyroku znajdującym się na kartach 256-264 akt sprawy.
Apelację od powyższego wyroku złożyła Gmina Miasto T., zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu apelująca zarzuciła:
1. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego poprzez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż przepis ten stanowi odrębną podstawę prawną odpowiedzialności majątkowej gminy za niedostarczenie lokalu socjalnego, w sytuacji gdy przepis ten traktuje wyłącznie o wysokości tej odpowiedzialności i dotyczy odpowiedzialności byłego lokatora, któremu gmina nie zaoferowała lokalu socjalnego, a nie tejże gminy, jak również w sytuacji gdy w sprawie nie udowodniona została zarówno wysokość opłat (w tym czynszu) za sporny lokal ustalanych przez powódkę jako właściciela lokalu jak i wysokość opłat (w tym czynszu) za lokal na poziomie czynszu socjalnego;
2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 6 k.c. poprzez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że powódka wykazała w niniejszej sprawie zaistnienie wszystkich niezbędnych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej gminy, w sytuacji gdy w sprawie nie udowodniona została zarówno wysokość opłat (w tym czynszu) za sporny lokal ustalanych przez powódkę jako właściciela lokalu jak i wysokość opłat (w tym czynszu) za lokal na poziomie czynszu socjalnego - w kontekście przyjęcia podstawy prawnej roszczenia z art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronnie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, jak również nie udowodniony został fakt zaistnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej tj. szkoda, niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie gminy przy wykonywaniu władzy publicznej oraz związek przyczynowy między bezprawnością gminy, a wyrządzoną szkodą - w kontekście przyjęcia podstawy prawnej roszczenia z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego;
3. naruszenie przepisu prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 232 k.p.c. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że powódka wykazała w niniejszej sprawie zaistnienie wszystkich niezbędnych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej gminy, w sytuacji gdy w sprawie nie udowodniona została zarówno wysokość opłat (w tym czynszu) za sporny lokal ustalanych przez powódkę jako właściciela lokalu jak i wysokość opłat (w tym czynszu) za lokal na poziomie czynszu socjalnego - w kontekście przyjęcia podstawy prawnej roszczenia z art. 18 ust. 3 a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, jak również nie udowodniony został fakt zaistnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej tj. szkoda, niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie gminy przy wykonywaniu władzy publicznej oraz związek przyczynowy między bezprawnością gminy, a wyrządzoną szkodą - w kontekście przyjęcia podstawy prawnej roszczenia z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego i w sytuacji gdy ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na właścicielu dochodzącym odszkodowania od gminy tj. na powódce;
4. naruszenie przepisu prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 233 § 1 k.p.c. polegające na dowolnej, a nie swobodnej, ocenie przez Sąd I instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, poprzez uznanie, iż:
- powódka udowodniła zarówno wysokość opłat (w tym czynszu) za sporny lokal ustalanych przez powódkę jako właściciela lokalu jak i wysokość opłat (w tym czynszu) za lokal na poziomie czynszu socjalnego, w sytuacji gdy powódka nie sprostała ciężarowi dowodu w tym zakresie, zaś dowód z opinii biegłego sądowego został przeprowadzony w niniejszej sprawie na okoliczność wartości rynkowej czynszu najmu za lokal, która to wartość różni się od wartości wskazanych powyżej,
- czynsz najmu za lokal mieszkalny znajdujący się w zasobach (...) kształtuje się na poziomie wartości rynkowej czynszu najmu za lokal, w sytuacji gdy te pierwsze wartości odbiegają od wartości rynkowych.
Mając na uwadze powyższe zarzuty pozwana wniosła o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez oddalenie powództwa w całości i
2. zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, za obie instancje, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie do dnia zapłaty.
Ewentualnie, z ostrożności procesowej, w o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie Wydział I Cywilny, jako Sąd I instancji.
W uzasadnieniu apelacji na kartach 267-269 verte akt Gmina Miasto T. rozwinęła wyżej podniesione zarzuty oraz wniosła jak na wstępie.
W odpowiedzi (...) Spółka Akcyjna wniosła o oddalenie apelacji oraz przyznanie kuratorowi wynagrodzenia wg norm przepisanych zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przypisanych z odsetkami od tychże kosztów (karta 287-289 akt).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja pozwanej okazała się zasadna i doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku.
Wstępnie wyjaśnienia wymagało, że sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu przez sąd odwoławczy z zachowaniem przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu uproszczonym ze względu na charakter żądania, które dotyczyło świadczenia oraz wartość przedmiotu sporu, która nie przekraczała dwudziestu tysięcy złotych (art. 505 1 k.p.c.). W postępowaniu uproszczonym, zgodnie z art. 505 9 § 1 1 k.p.c., apelację można oprzeć na zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu uproszczonym sąd drugiej instancji oddala apelację również wtedy, gdy mimo naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania albo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 505 12 § 3 k.p.c.). Natomiast zgodnie z treścią art. 505 13 § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku sądu drugiej instancji, jeżeli sąd ten nie przeprowadził postępowania dowodowego, powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.
Powódka (...) S.A. w G. domagała się zasądzenia od pozwanej Gminy Miasto T. świadczenia za korzystanie z lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego przez osoby co do których sąd powszechny w wyroku eksmisyjnym orzekł prawo do lokalu socjalnego. Jako podstawę prawną dochodzonego roszczenia wskazała przepis art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (dalej u.o.p.l.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu osoby uprawnione do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, uiszczają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać za zajmowany lokal, gdyby lokal ten wchodził w skład mieszkaniowego zasobu gminy, na podstawie umowy najmu socjalnego lokalu. Obowiązek pokrycia właścicielowi różnicy między wysokością odszkodowania, o której mowa w ust. 3, a wysokością odszkodowania uiszczanego przez byłego lokatora, ciąży na gminie (art. 18 ust. 3a). Przepis art. 18 ust. 1 u.o.p.l. kreuje zasadę, że zobowiązane do uiszczania comiesięcznego odszkodowania są osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego. Zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego jest stanem ciągłym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntował się pogląd, że przez wyraźne wskazanie w art. 18 ust. 1 u.o.p.l., że "odszkodowanie" ma być płatne co miesiąc, ustawodawca nadał mu charakter świadczenia okresowego (wyr. SN z 9.11.2012 r., IV CSK 303/12, Legalis; wyr. SN z 18.5.2012 r., IV CSK 490/11, Legalis).
Sąd rejonowy prawidłowo ustalił, że (...) S.A. w G. są właścicielami lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w T.. Bezsporne w niniejszej sprawie było to, że wyrokiem z dnia 6 czerwca 2002 roku wydanym w sprawie C 1018/00 Sąd Rejonowy w Szczecinie nakazał pozwanym J. T., F. T. i P. T., aby opróżnili lokal mieszkalny położony w T. przy ul. (...) i wydali go (...) S.A. (...) – (...) w T. w stanie wolnym od osób i rzeczy. Na obecnym etapie postępowania nie budzi wątpliwości fakt, że w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 27 stycznia 2021 r. J. U. (poprzednio T.), P. J. (poprzednio T.) i F. T. zajmowali przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego.
Zaczynając od pierwszego zarzutu apelacyjnego tj. zarzutu błędnego ustalenia przez sąd I instancji, że podstawą prawną roszczenia powoda w niniejszej sprawie jest art. 18 ust. 3a ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (dalej u.o.p.l.) sąd odwoławczy wskazuje, iż zarzut ten ocenił jako chybiony. Ustawodawca zakreślił w art. 18 ust. 3a u.o.p.l., iż osoby uprawnione do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, uiszczają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać za zajmowany lokal, gdyby lokal ten wchodził w skład mieszkaniowego zasobu gminy, na podstawie umowy najmu socjalnego lokalu. Obowiązkiem pokrycia właścicielowi różnicy między wysokością odszkodowania, o której mowa w ust.3, a wysokością odszkodowania uiszczanego przez byłego lokatora, ustawodawca obciążył wprost gminę. Art. 18 ust. 3a zakreślił zatem wyraźnie wysokości obowiązku odszkodowawczego osoby uprawnionej w wyroku eksmisyjnym do najmu socjalnego, jak również wysokość kwoty, którą w uzupełnieniu różnicy w odszkodowaniu winna uiścić gmina. Jest to odpowiedzialność alternatywna w stosunku do przewidzianej w art. 18 ust. 5 ustawy, a dotyczącej odpowiedzialności gminy w oparciu o przesłanki bezprawności działania.
Za w pełni słuszny sąd odwoławczy uznał jednak zarzut apelacyjny dotyczący naruszenia art. 6 k.c. poprzez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że powódka wykazała w niniejszej sprawie zaistnienie wszystkich niezbędnych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej gminy. Zgodnie z przepisem art. 6 k.c., który znajduje zastosowanie w każdym procesie cywilnym, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Fakt wystąpienia okoliczności powinien być udokumentowany dowodami, chyba że chodzi o okoliczności powszechnie znane (tzw. notoria powszechne, art. 228 § 1 k.c.) albo znane sądowi z urzędu (tzw. notoria sądowe, art. 228 § 2 k.c.). Jednocześnie reguła dotycząca rozkładu ciężaru dowodu nie może być pojmowana w prosty sposób, że ciężar dowodu zawsze spoczywa na powodzie. W zależności od rozstrzyganych w procesie kwestii faktycznych i prawnych, ciężar dowodu co do pewnych faktów będzie spoczywał na powodzie, co do innych z kolei - na pozwanym. Natomiast zgodnie z art. 232 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Kluczowe dla rozstrzygnięcia fakty nie mogą opierać się wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach strony i jej przekonaniu, które nie znajduje oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności muszą zostać udowodnione (tak: Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 20 listopada 2019 r., III AUa 22/19, LEX nr 2764307).
W pierwszej kolejności wskazać należy, że pozew skierowany w niniejszej sprawie, mimo że sporządzony przez zawodowego pełnomocnika, zawierał braki, na których wystąpienie zwrócił zresztą uwagę pełnomocnik pozwanego już w odpowiedzi na pozew. Nie zawierał bowiem w swej treści ani wskazania okresu, za jaki powód dochodzi odszkodowania uzupełniającego, ani nie wskazywał sposobu wyliczenia dochodzonych kwot. Jedynie na podstawie dokumentów dołączonych do pozwu wyinterpretować można było, za jaki okres czasu dochodzona jest należność, jednak nie jest zadaniem sądu ani strony przeciwnej rekonstruowanie treści żądania i jego uzasadnienia na podstawie dokumentów dołączonych do pozwu. Zgodnie z art. 187§1 kpc pozew winien bowiem zawierać dokładnie określone żądanie i wskazanie faktów, na których powód opiera swoje żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu, a obowiązek zawarcia tych elementów w pozwie spoczywa na powodzie. Nawet jednak dokumenty dołączone do pozwu nie dostarczają informacji, w jaki sposób powód wyliczył swoją należność, a pozew nie zawiera żadnych wyjaśnień w tym zakresie, poza odwołaniem się do wystawionych „dokumentów księgowych”. Z dokumentów tych wynika zaś, że naliczono „cenę” 9,35 za „ilość” 53,50, co raz dało kwotę po korekcie (nie wiadomo czego dotyczącej) kwotę 435,68 (k. 46), w pozostałych zaś wypadkach 500,23 (k. 47-59). O ile wielkość „53,50” można przypisać powierzchni lokalu (co potwierdza opinia biegłego, ale już nie umowa najmu k. 25, w której powierzchnia lokalu jest określona na 44,57 m 2 ), o tyle przyjęta do wyliczeń stawka 9,35 (prawdopodobnie złotych) nie wynika z żadnych danych ani dokumentów przedstawionych przez powoda, powód nie wyjaśnił tez na żadnym etapie, w jaki sposób ją wyliczył. Nie odpowiada ona ani stawce jaką powód naliczał lokatorom (k. 39- 10,58 zł za 1 m 2, k. 40, 10,71 zł za 1 m 2), ani stawce, jaka według informacji uzyskanych z Urzędu Miasta odpowiadała stawce minimalnej 1,36 zł za 1 m 2 (k. 45), a jedynie różnicy pomiędzy stawką 10,71 a 1,36.
Podkreślić należy, że ciężar dowodu spoczywa na stronie, która wywodzi z danego faktu skutki prawne (art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c.). Skoro zaś tak, powód winien był wskazać i wykazać w niniejszym postępowaniu, jaką stawkę czynszu jak za lokal socjalny winni płacić lokatorzy, którym gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego, oraz stawkę obliczoną zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy. Powód nie wykazał żadnej z tych kwot, co uniemożliwiało uwzględnienie roszczenia. Słusznie podnosił pełnomocnik pozwanego, że ustalenie czynszu, jaki byłaby obowiązana płacić osoba uprawniona do lokalu socjalnego wymagałoby ustalenia punktacji lokalu zgodnie z załącznikiem nr 3 do Uchwały nr XXII/502/16 Rady Miasta T. z dnia 6 września 2016r. (k. 87-90). Żaden z zaoferowanych przez powoda dowodów do takiego ustalenia nie zmierzał. Powód wniósł wprawdzie o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, jednakże teza dowodowa, jaką sformułował a priori czyniła ten dowód nieprzydatnym do czynienia ustaleń w sprawie. Przypomnieć należy, że dowody przeprowadzane są w postępowaniu cywilnym na okoliczność wykazania faktów. Zgodnie z art. 235 1 kpc we wniosku o przeprowadzenie dowodu strona jest obowiązana oznaczyć dowód w sposób umożliwiający przeprowadzenie go oraz wyszczególnić fakty, które mają zostać wykazane tym dowodem. Tymczasem we wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego w zakresie szacowania nieruchomości powód wniósł o przeprowadzenie go „celem ustalenia wysokości odszkodowania przysługującego powodowi od pozwanej w oparciu o art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, za okres objęty pozwem (tj. w okresie od 1 stycznia 2020r. do 27 stycznia 2021r.). Tak sformułowany wniosek obarczony był brakami, które winny być uzupełnione, a gdyby do tego uzupełnienia nie doszło- wniosek winien był zostać pominięty w trybie art. 235 2§1 pkt 6 kpc. „Ustalenie wysokości odszkodowania” nie jest bowiem faktem podlegającym wykazaniu, a stanowi jedynie wyliczenie roszczenia, którego winien dokonać sąd w oparciu o dane wykazane przez powoda i treść przepisu ustawy. Danymi zaś (faktami), które powód winien był wykazać były zaś wysokość czynszu za lokal wyliczona jak dla lokalu socjalnego oraz wysokość czynszu obliczonego na podstawie art. 18 ust. 3 ustawy. Wnioskowany przez powoda dowód w ogóle nie odnosił się do tych okoliczności faktycznych, co czyniło go nieprzydatnym do czynienia ustaleń w sprawie. Prawidłową tezą dla biegłego w niniejszej sprawie byłoby – stosownie do przesłanek zastosowania regulacji z art. 18 ust. 3a u.o.p.l. – ustalenie wysokości stawki czynszu jak za lokal socjalny na terenie Gminy Miasta T. w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 27 stycznia 2021 r. oraz stawki czynszu za lokal położony w T. przy ul(...) za ten sam okres przy założeniu, że stosunek najmu nie wygasł.
Dalej po lekturze opinii (k. 179-222) sąd okręgowy stwierdza, że biegły wydał opinię niezgodnie z zakreśloną tezą dowodową ustalając stawkę najmu komercyjnego, która jest nieprzydatna dla wyliczenia odszkodowania określonego w art. 8 ust. 3a u.o.p.l. Wartości stosowane w warunkach wolnorynkowych mogłyby być brane pod uwagę jedynie w stosunku do lokatora, który bezumownie korzysta z lokalu nie mając jednocześnie prawa do lokalu zamiennego (sytuacja z art. 18 ust. 2 u.o.p.l). W rozstrzyganym stanie faktycznym lokatorom nieruchomości przy (...) w T. Sąd Rejonowy w Szczecinie Wydział (...) w wyroku eksmisyjnym w sprawie C 1018/00 przyznał prawo do lokalu socjalnego. Zastosowanie znajduje zatem regulacja z ustępu 3a przywołanego wyżej przepisu. Do opinii z dnia 25 września 2024 r. powód nie wniósł zastrzeżeń. W konkluzji należało stwierdzić, że powód nie wykazał dowodem wartości składowych niezbędnych dla sądu do wyliczenia odszkodowania.
Sąd okręgowy dostrzega wprawdzie, że różnica pomiędzy kwotą dochodzoną o kwotą czynszu rynkowego jest znaczna, na co zwrócił również uwagę sąd rejonowy, mimo to jednak, wobec konsekwentnego zaprzeczania wysokości roszczenia powód zobowiązany był wykazać swe roszczenie co do wysokości, czego niewątpliwie nie uczynił. Sąd okręgowy uznał też, że brak podstaw do zastosowania art. 505 6 §3 kpc, zgodnie z którym jeżeli sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Niewątpliwie bowiem ścisłe wykazanie roszczenia było możliwe, szczególnie że dopuszczono dowód z opinii biegłego, który niezbędne do obliczenia odszkodowania wartości bez trudu mógł wyliczyć. Brak wykazania roszczenia nie był zatem spowodowany trudnościami dowodowymi, a nieprawidłowym sformułowaniem wniosków dowodowych.
Mając to na względzie sąd okręgowy uznał, że powód nie wykazał wysokości dochodzonego roszczenia, dlatego też na podstawie art. 386§1 kpc dokonał zmiany zaskarżonego wyroku i powództwo oddalił.
Marginalnie sąd okręgowy wskazuje, że brak było podstaw do zasądzenia dochodzonych kwot w oparciu o art. 18 ust. 5 uopl. Jakkolwiek zgodnie z zasadami iura novit curia oraz da mihi factum dabo tibi ius, możliwe byłoby uwzględnienie roszczenia w oparciu o inny przepis prawa niż przywoływany przez powoda, to jednak powód nie powołał takich okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zastosowanie tego przepisu. Po pierwsze bowiem powód konsekwentnie w toku całego postępowania podkreślał, że roszczenie swe opiera na treści art. 18 ust. 3a uopl, sprzeciwiając się wprost jego rozpoznaniu w oparciu o art. 18 ust. 5 uopl. Po drugie zaś odwołanie w art. 18 ust. 5 u.o.p.l. do regulacji z art. 417 kodeksu cywilnego prowadzi do wniosku, że przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej gminy są: szkoda; niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej oraz związek przyczynowy między bezprawnością a wyrządzoną szkodą. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej powoduje, że roszczenie o zapłatę odszkodowania nie powstaje. Ciężar dowodu powyższych okoliczności, zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 6 k.c., a znajdującą rozwinięcie i potwierdzenie na gruncie przepisów procesowych w art. 232 k.p.c., spoczywa na właścicielu dochodzącym odszkodowania od gminy. Zgodzić należy się ze stanowiskiem pozwanego, że powód nie wykazał w niniejszym postępowaniu, ani istnienia szkody, ani przesłanki bezprawności działań Gminy Miasto T..
Zmiana wyroku poprzez oddalenie powództwa skutkowała koniecznością jednoczesnej modyfikacji rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, o czym orzeczono na podstawie 98 § 1 i 3 k.p.c. bacząc, że pozwana wygrała postępowanie w całości. Na koszty Gminy Miasto T. poniesione w związku z koniecznością podjęcia obrony przed nieuzasadnionym żądaniem pozwu złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika zawodowego w osobie radcy prawnego ustalone w stawce przewidzianej w § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Nadto sąd obciążył powódkę jako stronę przegrywającą postępowanie obowiązkiem uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie obowiązkiem zapłaty nieuiszczonych kosztów sądowych na które złożyło się wynagrodzenie biegłego sądowego wypłacone ponad kwotę uiszczonej przez stronę zaliczki (k. 152).
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. bacząc, że Gmina Miasto T. wygrała postępowanie apelacyjne w całości i w związku z tym w całości należał jej się zwrot kosztów postępowania apelacyjnego. W postępowaniu przed sądem drugiej instancji Gmina Miasto T. poniosła koszty w kwocie 1300 zł, w tym 400 zł opłata od apelacji (k. 274) oraz 900 zł tytułem zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych), dlatego też taką kwotę, tj. 1300 zł, w punkcie II. wyroku zasądzono od powoda (...) S.A. w G. na rzecz pozwanej tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.
(...)
ZARZĄDZENIE
1. (...)
2. (...)
3. (...)