II CA 438/24

Sygn. akt II Ca 438/24 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 lutego 2024r. Sąd Rejonowy oddalił wniosek A. T. o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie działki nr (...) , położnej w Ś. przy Ulicy (...) , dla której Sąd Rejonowy w Ś. prowadzi księgę wieczystą nr (...) . Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne (k. . (...) ), które Sąd Okręgowy przyjął za własne ( art. 387 § 2 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 kpc ). Sąd Okręgowy również za własne przyjął oceny Sądu pierwszej instancji (k. 129 – 130, art. 387 § 2 1 pkt 2 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc ). W apelacji od powyższego postanowienia wnioskodawczyni zarzuciła: 1. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść zaskarżonego postanowienia tj. art. 233 § 1 kpc , poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, 2. będąca wynikiem powyższej wadliwej oceny dowodów, sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, 3. naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 172 § 1 i 2 kc , poprzez jego niezastosowanie w sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty wnioskodawczyni wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez stwierdzenie, że A. T. nabyła przez zasiedzenie własność nieruchomości o nr działki (...) , położnej w Ś. przy ul. (...) , dla której Sąd Rejonowy w Ś. prowadzi księgę wieczystą nr (...) oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania za obie instancje. Sąd Okręgowy rozpoznając apelację zważył co następuje . Apelacja wnioskodawczyni nie jest uzasadniona. Sąd Okręgowy podziela, jak już wskazano, ustalenia faktyczne, ocenę dowodów oraz rozważania prawne uzasadnienia Sądu pierwszej instancji, których zarzuty apelacji tak naruszenia prawa procesowego jak i materialnego w żaden skuteczny sposób nie podważają, stanowiąc z nimi w istocie jedynie pozbawioną podstaw polemikę, a ponadto apelacja przytacza nowe, dotychczas nie podnoszone okoliczności i względy, mające, w ocenie skarżącej, istotny wpływ na wynik sprawy, a o czym w dalszej części rozważań. Wnioskodawczyni, jak wynika z jej twierdzeń i zeznań swoje posiadanie objętej wnioskiem działki nr (...) , stanowiącej część nieruchomości należącej do G. (...) Ś. , objętej księgą wieczystą nr (...) , wywodzi z kontynuacji uprzedniego posiadania ( art. 176 § 1 kc ), jak uważa samoistnego, przez jej poprzedników prawnych od około połowy lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, D. M. i K. M. (1) , od których nabyła własność jednego z dwóch lokali mieszkalnych położnych w budynku na sąsiedniej działce nr (...) wraz z udziałem w gruncie. Własność drugiego z lokali została przez wnioskodawczynię nabyta nieco wcześniej w (...) lub 2018r. (k. (...) ), od B. S. (1) . Zatem kluczowy dla oceny rodzaju posiadania objętej wnioskiem części nieruchomości, jako prowadzącego do zasiedzenia bądź jego braku, a więc samoistnego lub zależnego, był sposób posiadania przedmiotowej w sprawie części nieruchomości, przez poprzedników wnioskodawczyni D. i K. M. (2) . Zasadnicze znaczenie dla powyższej kwestii miała zatem treść korespondencji prowadzonej między tymi poprzednikami prawnymi wnioskodawczyni z jednostką G. zarządzająca nieruchomościami oraz treść zeznań przesłuchanych jako świadków D. M. i K. M. (1) . Skarżąca w ramach zarzutów apelacji naruszenia prawa procesowego jak i materialnego oraz wywodów ich uzasadnienia po pierwsze podnosiła (a czego właśnie nie podnosiła w toku postępowania pierwszoinstancyjnego), że przedmiotem umowy dzierżawy D. M. i K. M. (3) z G. był wyłącznie budynek garażu znajdujący się na działce, nie zaś sama działka, po drugie że umowa ta była zawarta tylko na okres od (...) do (...) , po trzecie że w piśmie skierowanym do U. (...) w Ś. z (...) (k. (...) ), D. M. zwróciła się o sprzedaż zabudowań „znajdujących się na mojej posesji”, co miało wskazywać na samoistność posiadania, po czwarte skarżąca wskazała, że na samoistność posiadania działki przez wnioskodawczynię D. i K. M. (2) wskazywał również fakt, że właściciel drugiego z mieszkań budynku działce nr (...) , płacił co jakiś czas rocznie małżonkom M. pieniądze za korzystanie ze składzika gospodarczego w budynku na działce nr (...) , w którym K. M. (2) dokonywał napraw i wreszcie po piąte małżonkowie M. właśnie prowadzili remonty znajdującego sią na działce budynku gospodarczego, a co także, w ocenie skarżącej, miało wskazywać na ich samoistne posiadanie nieruchomości. Odnosząc się do powyższych kwestii przede wszystkim należy zauważyć, iż z treści zeznań obojga świadków D. M. i K. M. (1) (k. (...) odwr.), w sposób oczywisty i jednoznaczny wynikają okoliczności, których skarżąca nie chce dostrzec, a które nie budzą wątpliwości co do charakteru posiadania przez nich i budynku gospodarczego, i działki nr (...) , i które to posiadanie bez wątpienia, przez cały okres jego trwania, miało charakter posiadania zależnego. Przede wszystkim z zeznań obojga świadków wynika zatem, że byli świadomi, istnienia nie należącej do nich, odrębnej działki, na której znajdował się budynek gospodarczy i określali nawet w tychże zeznaniach właściwie jej numer, jako działkę (...) . Ponadto świadek K. M. (2) w tychże zeznaniach konkretnie powoływał się na to, że podstawą korzystania także właśnie z działki była decyzja U. (...) z (...) , która zezwalała im na korzystanie z tejże działki nr (...) , w tym budynku gospodarczego, poprzez „nieodpłatny wynajem” (a na co wskazywała też w swoich zeznaniach D. M. ), w zamian za wyremontowanie obiektu. Jak wskazał nadto świadek K. M. (2) tą decyzję i inną dokumentację, przy sprzedaży lokalu, przekazał wnioskodawczyni . Świadkowie jako podstawy korzystania z sąsiedniej działki nr (...) oraz znajdującego się na nim budynku upatrywali zatem, jak wskazywali i jak to formułowali w zeznaniach, w decyzji U. (...) oddającej im budynek w nieodpłatny najem w zamian za wyremontowanie tego budynku. W świetle tak jednoznacznych w treści zeznań obojga świadków, w tym samej D. M. , nie przekonuje odwoływanie się przez skarżącą do krótkiego sformułowania zawartego w piśmie D. M. z (...) (k. (...) ), w którym zwracała się ona do U. (...) w Ś. o sprzedaż zabudowań gospodarczych „znajdujących na mojej posesji przy ul. (...) ”, które to pismo, już w świetle powołanych zeznań D. M. , najprawdopodobniej było po prostu sformułowane w sposób nie dość precyzyjny. Ponadto sama działka nr (...) była ściśle funkcjonalnie powiązana ze znajdującym się na niej budynkiem gospodarczym, gdyż przez nią istniał jedyny dostęp do budynku w którym był garaż i inne pomieszczenia gospodarcze i działka ta stanowiła w istocie dojazd do tego budynku. Zatem trudne do zaakceptowania jest stanowisko, które wydaje się forsować skarżąca, że posiadaniem zależnym mógł być objęty sam garaż, ale już działka miałaby znajdować się w posiadaniu samoistnym poprzedników wnioskodawczyni, małżonków M. , a następnie wnioskodawczyni. Przede wszystkim jednak, niezleżenie czy wskazywana przez świadków decyzja czy umowa najmu formalnie dotyczyła tylko budynku na działce nr (...) , czy też tego budynku i działki, to zeznania świadków jednoznacznie wskazują, że w taki sam sposób wykonywali oni posiadanie i budynku, i działki, a zatem nie jak właściciele, a jak posiadacze zależni, gdyż posiadanie i budynku, i działki, która jest funkcjonalnie ściśle związana z budynkiem (o czym już wyżej), wywodzili z powyższej decyzji. Ze wskazanych zatem przyczyn podnoszone przez wnioskodawczynię prowadzenie przez małżonków M. remontów budynku na działce nr (...) nie było przejawem samoistnego posiadania przez nich budynku i działki, a wykonaniem, jak wskazywali świadkowie, decyzji Gminy oddającej część nieruchomości w „nieodpłatny najem”, za wyremontowanie budynku. Przeprowadzone w sprawie dowody nie potwierdziły też twierdzeń wnioskodawczyni o posiadaniu działki nr (...) wyłącznie przez jej poprzedników, a następnie przez nią, z wyłączeniem innych osób, gdyż i z zeznań samej wnioskodawczyni i świadka B. S. (2) wynikało, że przez działkę przemieszczano ciężki sprzęt przeciwpowodziowego sztabu kryzysowego, który „miał tam swoje magazyny” (k. (...) odwr. i (...) odwr.). Również, wbrew stanowisku skarżącej, nie wskazywała na samoistność posiadania działki przez małżonków M. okoliczność przekazywania im co jakiś czas przez właściciela drugiego z lokali B. S. (2) środków pieniężnych za korzystanie ze składzika gospodarczego w budynku na działce nr (...) , skoro, jak wskazał sam świadek B. S. (2) , to K. M. (2) co jakiś czas prowadził naprawy budynku, z czym należałoby wiązać przekazywanie powyższych środków przez świadka, jako ekwiwalent korzystania z rzeczy, którą inny korzystający remontował, nie zaś z posiadaniem samoistnym działki przez małżonków M. . Z tych zatem względów trafnie Sąd pierwszej instancji, wbrew stanowisku skarżącej wnioskodawczyni, ocenił zebrane w sprawie dowody, dochodząc do wniosku, że nie zostało wykazane w sposób ewidentny i nie budzący wątpliwości, aby poprzednicy prawni wnioskodawczyni, jak i sama wnioskodawczyni, dokonali zmiany posiadania zależnego w samoistne, poprzez jednoznaczne i widoczne dla obiektywnego obserwatora zamanifestowanie takiej zmiany, a przeciwnie wyżej powołane dowody przede wszystkim z zeznań świadków D. M. i K. M. (3) , wskazywały wręcz, że nigdy nie podejmowali oni choćby próby takiego zamanifestowania, pozostając niezmiennie posiadaczami zależnymi na podstawie decyzji G. , na której istnienie świadkowie jednoznacznie i jednolicie wskazywali (i którą, co należy powtórzyć, przekazali wnioskodawczyni przy sprzedaży lokalu, jak wynikało z zeznań świadka – k. (...) odwr.), a co w sposób oczywisty wskazuje na ich wolę i realizację posiadania o charakterze zależnym, a nie właścicielskim, np. przez zajęcie i posiadanie wbrew woli właściciela i w jego miejsce. Z przyczyn przytoczonych zatem w powyższych rozważaniach, gdy zarzuty apelacji naruszenia tak prawa procesowego jak i materialnego, dotyczące kwestii wskazanych na wstępie rozważań, nie miały żadnego uzasadnienia, apelacja wnioskodawczyni nie mogła podlegać uwzględnieniu. Bez znaczenia już we wskazanych okolicznościach sprawy i ze wskazanych względów, było podnoszenie przez skarżącą, w ramach zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc , niesłusznego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że zwrócenie się przez posiadacza działki z wnioskiem do właściciela o jej wykup, świadczy o posiadaniu zależnym. Inne bowiem, wyżej wskazane okoliczności wskazywały, na takie posiadanie zależne przede wszystkim poprzedników prawnych wnioskodawczyni, gdyż jej posiadanie, z którego wywodziła żądanie zasiedzenia, miało miejsce dopiero od nabycia od nich lokalu z udziałem w działce nr (...) , w dniu (...) (k. (...) ). Odnosząc się do zarzutów apelacji wnioskodawczyni Sąd Okręgowy zauważa, że z art. 378 § 1 kpc stanowiącego o obowiązku rozpoznania sprawy w granicach apelacji nie wynika konieczność osobnego omówienia przez Sąd w uzasadnieniu wydanego orzeczenia każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem wyroku ( zob. m. in. wyroki Sądu Najwyższego: z 5 października 2018 r., sygn. akt I CSK 608/17, LEX nr 2561619; z 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt III UK 119/17, LEX nr 2542602; z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II PK 20/17, LEX nr 2509624; z 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt V CSK 266/17). Zatem z uwagi na sposób sformułowania powyższych zarzutów apelacji częściowo zostały one omówione łącznie. Ze wskazanych zatem względów, gdy apelacja wnioskodawczyni w żaden sposób nie podważyła trafności stanowiska Sądu pierwszej instancji, nie mogła ona podlegać uwzględnieniu. Z powyższych przyczyn Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 w zw. z art. 13 § 2 kpc , oddalił apelację. Sygn. akt II Ca 438/24 Ś. , dnia 17 kwietnia 2024r. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...)