Pełny tekst orzeczenia II Ca 1068/25

Sygn. akt II Ca 1068/25 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 15 maja 2025 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy z powództwa (...) sp. z o. o. sp.k. w K. przeciwko (...) S.A. w A. o zapłatę (sygn. akt I C 220/24): I.
oddalił powództwo; II.
zasądził od powoda (...) sp. z o. o. sp.k w K. na rzecz (...) S.A. w A. kwotę 1 250 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; III.
nakazał pobrać od powoda (...) sp. z o. o. sp.k. w K. na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie) kwotę 229,88 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Powyższe rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji oparł na ustalonym stanie faktycznym i rozważaniach przedstawionych w pisemnym uzasadnieniu wyroku na k. 114v – 119 akt sprawy. Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona powodowa, zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1.
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia tj.: a)
przyjęcie, iż poszkodowany naruszył zasadę minimalizacji szkody, bowiem nie skorzystał z „oferty" najmu pojazdu zastępczego od pozwanej, w sytuacji gdy pozwana w toku procesu nie udowodniła, iż najem organizowany za jej pośrednictwem odbywa się na korzystniejszych warunkach, niż przewidywała umowa zawarta między powódką poszkodowanym; b)
przyjęcie, iż to że pozwana akceptuje dobową stawkę czynszu najmu na poziomie 110,00 zł netto jest równoznaczne z tym, iż taką stawkę wynegocjowała ze swoimi asystorami, w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na czynienie takich ustaleń - pozwana nie przedstawiła żadnej umowy potwierdzającej tę okoliczność, brak takiej informacji w wydruku przygotowanym przez pozwaną, a jak wynika z opinii biegłego sądowego sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania stawka wskazywana przez pozwaną nie występowała na rynku lokalnym; 2.
obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 6 k.c. poprzez jego błędną wykładnię zakładającą, iż ciężar wykazania, iż najem, który rzekomo mogła zorganizować pozwana był mniej korzystny niż oferta powódki, obciąża powódkę, w sytuacji gdy z twierdzeń o przedstawieniu propozycji najmu poszkodowanej oraz możliwości zorganizowania wynajmu pojazdu zastępczego po stawce 110,00 zł netto za dobę skutki prawne wywodziła pozwana, zatem to ją obciążał ciężar wykazania tych okoliczności i ciężarowi temu nie sprostała; 3.
obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia tj. art. 233 § 1 KPC poprzez dokonanie oceny dowodów zgromadzonych w sprawie w sposób pobieżny, mało wnikliwy, sprzeczny . z zasadami logicznego rozumowania i w konsekwencji błędne uznanie, iż: a)
pismem z dnia 12 maja 2021 r. pozwana przesłała poszkodowanemu informację o możliwości zorganizowania bezgotówkowego najmu, w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie wskazuje na to, iż pismo z dnia 12 maja 2021 r. zawierało jakikolwiek załącznik, w tym że dołączono do niego wydruk zasady wynajmu pojazdu zastępczego znajdujący się w aktach szkody, nadto iż zostało do kogokolwiek wysłane, jakim kanałem komunikacji i w jakiej dacie, a nadto iż skutecznie dotarło do adresata; b)
powódka uzupełniła braki zgłoszenia szkody, stąd musiała otrzymać wydruk zasady wynajmu pojazdu zastępczego, w sytuacji gdy brak jakiejkolwiek wiadomości e-mail powódki z uzupełnieniem braków, a akta szkodowe wskazują na to, iż notatkę informacyjną pozwana pozyskała samodzielnie od (...) w K. , a dokumentacja zdjęciowa została sporządzona w toku oględzin; c)
poszkodowany wynajmując pojazd zastępczy od powódki za kwotę 200,00 zł netto za dobę zwiększył rozmiar szkody, w sytuacji gdy w aktach sprawy brak jest materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie jakie dobowe stawki najmu pojazdów zastępczych stosują asystorzy pozwanej, jakie warunki najmu pozwana jest w stanie zapewnić i w konsekwencji nie sposób ustalić, czy gdyby poszkodowany skorzystał z najmu pojazdu zastępczego organizowanego przez asystora pozwanej, poniosłaby ona niższe koszty z tego tytułu, a stosownie do treści opinii biegłego sądowego sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy stawka uzgodniona przez poszkodowanego i powódkę była stawką występującą na rynku lokalnym; d)
dla ustalenia odszkodowania za najem pojazdu zastępczego zastosowanie ma stawka 110,00 zł netto za dobę, bowiem jest to stawka, którą pozwana wynegocjowała z swoimi asystorami, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie zawiera żadnego dowodu pozwalającego na ustalenie tego jaką stawkę te podmioty stosują, a stawka przyjęta przez Sąd to stawka akceptowana, choć nie wiadomo z jakich przyczyn przez pozwaną i wynikająca jedynie z jej oświadczeń składanych w toku likwidacji szkody, zatem niepoparta żadnym materiałem dowodowym, w tym biegły sądowy w sporządzonej w toku postępowania opinii nie potwierdził jej występowania na rynku lokalnym; e)
pozwana proponowała poszkodowanemu pełne pokrycie kosztów najmu pojazdu zastępczego u swojego asystora, w sytuacji gdy treść wydruku zasady wynajmu pojazdu zastępczego zawiera jedynie informacji o możliwości bezgotówkowego rozliczenia takiego najmu. Mając na uwadze powyższe, apelujący wniósł o: 1.
rozpoznanie apelacji na rozprawie i przeprowadzenie jej w trybie zdalnym; 2.
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 3.542,40 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od dnia 16 lipca 2021 r. do dnia zapłaty; 3.
zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za postępowanie przed sądem I instancji; 4.
zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za postępowanie przed sądem odwoławczym. W uzasadnieniu apelacji strona pozwana rozwinęła powyższą argumentację. Powód w odpowiedzi na apelację pozwanego wniósł o oddalenie tej apelacji w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za II instancję, według norm przepisanych. Sąd okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda okazała się zasadna. Wstępnie zauważyć należało, że przedmiotową sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, a sąd okręgowy w postępowaniu apelacyjnym nie przeprowadził postępowania dowodowego. Ustawodawca w takiej sytuacji w art. 505 13 § 2 k.p.c. przewidział, że jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem przepisów prawa. Powód powołując się na umowę cesji wierzytelności z dnia 10 czerwca 2021 r. (k. 14), domagał się od pozwanego ubezpieczyciela zapłaty kwoty 3.542,20 zł, tytułem odszkodowana obejmującego nieuiszczone przez ubezpieczyciela koszty najmu pojazdu zastępczego (faktycznie poniesione), jakie powstały przez okres 32 dni, od dnia 10 maja 2021 r. do dnia 11 czerwca 2021 r., przy stawce dobowej 200 zł netto, w związku z uszkodzeniem pojazdu marki K. (...) , o numerze rejestracyjnym (...) w wyniku wypadku drogowego z dnia 9 maja 2021 r. W toku tego postępowania pozwany nie kwestionował swojej odpowiedzialności za szkodę doznaną przez wierzyciela pierwotnego w wyniku zdarzenia mającego miejsce w dniu 9 maja 2021 r. Nie negował też skuteczności zawartej umowy przelewu, na podstawie której powodowej spółce przysługiwała legitymacja czynna w niniejszym postępowaniu. Spór stron ogniskował się wokół kwestii wysokości dobowej stawki czynszu najmu pojazdu zastępczego (oraz długości trwania najmu pojazdu zastępczego). Pomimo tego, że faktycznie poszkodowany wynajmował pojazd zastępczy od dnia 10 maja 2021 r. do dnia 11 czerwca 2021 r. za stawkę 200 zł za dobę, ponosząc koszt 7.872,00 zł brutto (vide umowa najmu z dnia 10 maja 2021 r. na k. 11 – 11v; faktura nr (...) na k. 13), sąd pierwszej instancji oddalił powództwo. Sąd przychylił się tym samym do stanowiska pozwanego ubezpieczyciela, który w toku postępowania likwidacyjnego uznał, że uzasadniony najem to okres 32 dni, ale przy stawce 110 zł netto za dobę, gdyż tylko takie są celowe, uzasadnione oraz pozostają w adekwatnym związku ze zdarzeniem powodującym szkodę podlegającym rekompensacie przez ubezpieczyciela. Taki przynajmniej wniosek należy wysnuć w oparciu o treść decyzji ubezpieczyciela z dnia 23 czerwca 2021 r., którą przyznał poszkodowanemu odszkodowanie z tego tytułu w kwocie 4.329,60 zł. Nie sposób zaś stwierdzić, za jaki pozwany uznaje zasadny najem pojazdu w oparciu o prezentowane w toku postępowania jego stanowiska, w treści samego bowiem sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwany wskazuje za pozostający w adekwatnym związku ze szkodą zarówno 31 dni, jak 25 dni (k. 35). W świetle powyższych sprzecznych stanowisk stron postępowania sąd drugiej instancji zważył, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2214 tj. z późn. zm.), odszkodowanie należne od zakładu ubezpieczeń odpowiadającego w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkodę powstałą w związku z ruchem pojazdów ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej do ustalonej w umowie sumy gwarancyjnej. Zakres akcesoryjnej odpowiedzialności ubezpieczyciela pokrywa się zatem z zakresem odpowiedzialności cywilnoprawnej kierującego pojazdem mechanicznym wynikającym z przepisów kodeksu cywilnego określających zakres odpowiedzialności odszkodowawczej. Istotnym pozostaje, że zgodnie z art. 361 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (§ 1). W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2). W świetle powołanego przepisu odpowiedzialność deliktowa dotyczy normalnych następstw działania lub zaniechania, które można zakwalifikować jako obiektywnie nieprawidłowe. Dla stwierdzenia istnienia związku przyczynowego nie wystarcza jakiekolwiek powiązanie przyczynowe między zachowaniem pozwanego a powstaniem szkody, musi to być także związek adekwatny. Ocena, czy dany skutek jest normalnym następstwem zdarzenia, powinna się opierać na konkretnych okolicznościach faktycznych danej sprawy, przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego. Ogólnie rzecz ujmując, następstwo ma charakter normalny wtedy, gdy w danym układzie stosunków, w zwyczajnym biegu spraw określony skutek można uznać za zwykłe następstwo danego zdarzenia, typowym jest skutek występujący w zwykłym porządku rzeczy, taki, który na podstawie zasad doświadczenia życiowego można uznać za charakterystyczny dla danej przyczyny jako jej normalny rezultat (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2000 r., III CKN 810/98, z dnia 26 stycznia 2006 r., II CK 372/05 i z dnia 19 marca 2008 r., V CSK 491/07). Niewątpliwie w sytuacji uszkodzenia pojazdu normalnym następstwem w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. jest niemożność korzystania z niego i jeżeli poszkodowana poniosła w związku z tym koszty wynajmu pojazdu zastępczego, to uznać należy, że mieszczą się one w granicach skutków szkody podlegających wyrównaniu. Rozważając kwestię tego, w jakim zakresie koszty te podlegałyby rekompensacie mieć należało na uwadze, że zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC obejmuje zasadniczo wyłącznie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego (vide uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r,, III CZP 5/11, nadto uchwały z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 76/13, z dnia 15 lutego 2019 r., III CZP 84/18 oraz z dnia 13 marca 2020 r., III CZP 63/19). Sąd okręgowy miał na względzie, że z uwagi na obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie oraz zmniejszania jej rozmiarów ( art. 354 § 2 k.c. , art. 362 i 826 § 1 k.c. ), obowiązek ubezpieczyciela pokrycia kosztu najmu pojazdu zastępczego należy rozpatrywać także w kontekście obowiązku poszkodowanego podejmowania działań zmierzających do zminimalizowania szkody i brak z jego strony takiego działania nie może zwiększać obowiązku odszkodowawczego ubezpieczyciela (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1997 r., III CZP 14/97 oraz wyroki z dnia 14 lutego 2002, V CKN 745/00, z dnia 26 listopada 2002 r., I CKN 1993/00 z dnia 8 września 2004 r., IV CK 672/03 i dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06). Każdorazowo należy jednak pamiętać, że na ubezpieczycielu ciąży obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji pomiędzy korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika (vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11). Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 sierpnia 2017 r. (III CZP 20/17) trafnie zauważył, że nie mogą być uznane za celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki, które nie są konieczne do wyeliminowania negatywnego następstwa majątkowego w postaci utraty możliwości korzystania z uszkodzonego pojazdu, gdy następstwo to może być wyeliminowane bez uszczerbku dla ochrony interesów poszkodowanego w inny, mniej uciążliwy dla dłużnika sposób. Jeżeli ubezpieczyciel proponuje poszkodowanemu - we współpracy z przedsiębiorcą trudniącym się wynajmem pojazdów - skorzystanie z pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu (zwłaszcza co do klasy i stanu pojazdu), zapewniając pełne pokrycie kosztów jego udostępnienia, a mimo to poszkodowany decyduje się na poniesienie wyższych kosztów najmu innego pojazdu, to koszty te - w zakresie nadwyżki - będą podlegały zwrotowi o ile poszkodowany wykaże szczególne racje, przemawiające za uznaniem ich za celowe i ekonomicznie uzasadnione. Mając na uwadze powyższe rozważania teoretyczne oraz odnosząc ich istotę do realiów rozpatrywanej sprawy sąd okręgowy miał na uwadze, że bezspornie poszkodowany koszty najmu pojazdu zastępczego poniósł, co udokumentowane zostało w fakturze VAT z dnia 14 czerwca 2021 r. (k. 13). Jego szkoda w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego nabrała konkretnego wymiaru i nie mogłaby podlegać rekompensacie w pełnej wysokości wówczas, gdyby koszty te nie stanowiły celowych i ekonomicznie uzasadnionych wydatków pozostających w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą i gdyby pozwany zgodnie z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. wykazał, iż zaoferował poszkodowanemu możliwość najmu pojazdu zastępczego na takich warunkach, jak wynika z umowy najmu, a tej okoliczności pozwany w realiach niniejszej sprawy nie wykazał. W zaistniałej sytuacji poszkodowany był więc uprawniony do zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego na wolnym rynku, co uczynił i poniósł z tego tytułu wydatek. Pozwany wraz ze sprzeciwem od nakazu zapłaty złożył co prawda płytę CD zawierającą akta szkody (k. 22v) – sąd rejonowy w uzasadnieniu skarżonego wyroku wskazał jedynie lakonicznie, że dowodem na przedstawienie poszkodowanym możliwości zawarcia bezgotówkowego najmu są „akta likwidacji szkody płyta CD k. 22v”. Płyta ta zawiera plik z pismem datowanym na 12 maja 2021 r. zaadresowanym do O. U. , właścicielki uszkodzonego pojazdu (a nie ustanowionego dla niej w postępowaniu likwidacyjnym pełnomocnika), w którym poinformowano o otrzymaniu zgłoszenia szkody, a także ogólnikowo o kosztach naprawy i kosztach najmu pojazdu zastępczego. Zawarty na płycie plik PDF nie dostarcza żadnych informacji na temat tego, czy pismo z dnia 12 maja 2021 r. kiedykolwiek zostało skierowane do poszkodowanej i jaka była jego konkretna treść poza pierwszą stroną. Dokumenty na płycie są generowane jednym ciągiem, nie jest wiadomo, w którym miejscu kończy się jeden, a zaczyna kolejny. Nie jest tym samym możliwe stwierdzenie, czy znajdujące się na str. 111-113 informacje co do propozycji najmu pojazdu zastępczego, zawierające zasady tego wynajmu, z wysokościami stawek za dobę akceptowanych przez (...) S.A., były częścią pisma z dnia 12 maja 2021 r., a nawet jeśli, do kogo i w jakiej formie zostały przesłane. Brak potwierdzenia nadania przedmiotowego pisma, choćby drogą mailową. Nieuprawnione jest dowolne, sprzeczne z regułami oceny dowodów z art. 233 k.p.c. , wnioskowanie sądu pierwszej instancji, że skoro powód uzupełnił braki zgłoszenia szkody, to musiała ona otrzymać wskazany wydruk zasadami wynajmu pojazdu zastępczego, szczególnie, że twierdzenie o uzupełnieniu braków zgłoszenia nie znajduje żadnego oparcia w materiale dowodowym. Pełnomocnik powoda na rozprawie apelacyjnej zwrócił uwagę, że zgłoszenie szkody nie zawierało żadnych braków, wszelkie dodatkowe dokumenty pozyskał sam ubezpieczyciel, zaś ani poszkodowany, ani pełnomocnik żadnych braków nie uzupełniali. Raz jeszcze zaakcentować tu trzeba, że w oparciu o materiał dowodowy sprawy nie było możliwe nawet ustalenie integralnej całości pisma. Strona powodowa kategorycznie zakwestionowała, że przedstawiono jej propozycję najmu (k. 40). Zeznający w charakterze świadka D. U. , użytkujący uszkodzony wskutek kolizji pojazd, zawierający następnie umowę najmu pojazdu zastępczego, wprost zeznał, że wraz z O. U. nie otrzymali oferty od ubezpieczyciela, tj. (...) (k. 63). W tej sytuacji niewątpliwie na pozwanym spoczywał ciężar wykazania, że do złożenia takiej propozycji i przekazania jej poszkodowanym doszło, czego jednak w żaden sposób nie wykazał. Wedle sądu odwoławczego ubezpieczyciel, powołując się na okoliczność możliwości zorganizowania pojazdu zastępczego, i to kwestionowaną przez stronę powodową, winien był wykazać w niniejszym postępowaniu (zgodnie z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. ), że poszkodowany miał realną możliwość skorzystania z opcji oferowanego pojazdu zastępczego. Tymczasem ubezpieczyciel żadną miara tej okoliczności nie wykazał. Nie wykazał także, że faktycznie w dacie szkody miał zawarte umowy z podmiotami trudniącymi się najmem pojazdów na wskazanych przez niego warunkach i podmioty te były w stanie udostępnić poszkodowanemu w maju 2021 r. pojazd zastępczy, w stawce 110 zł netto za dobę, na faktycznie uzasadniony skutkami szkody okres, w którym nie było możliwe korzystanie z uszkodzonego pojazdu. Mając na uwadze powyższe sąd drugiej instancji uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy za w pełni celowe, ekonomicznie uzasadnione i pozostające w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę pozostają koszty najmu auta zastępczego w okresie 32 dni, to jest w czasie, w jakim faktycznie trwał, i przyznanym w postępowaniu likwidacyjnym przez ubezpieczyciela, przy stawce dobowej 200 zł netto (246 zł brutto), wynikającej z przedłożonej przez powoda faktury VAT. Sąd odwoławczy miał tu nadto na względzie wnioski z opinii biegłego T. K. , niekwestionowanej przez żadną ze stron (k. 82 - 90). Jak ustalił bowiem na podstawie przeprowadzonej analizy biegły, stawki dobowe – przy 32-dniowym okresie najmu pojazdu odpowiadającego klasie samochodu uszkodzonego marki K. (...) na rynku lokalnym województwa (...) w okresie zaistnienia szkody, przy płatności gotówkowej z uwzględnieniem warunków oferowanych przez powoda – wynosiły średnio 238,29 zł netto (293,09 zł brutto). Przy bezgotówkowym rozliczeniu kosztów najmu średnia wartość stawki dobowej wynosiła zaś 280 zł netto (350,55 zł brutto). Natomiast stawki dla jednej doby przy 32-dniowym najmie pojazdu odpowiadającego klasie samochodu wynajmowanego marki L. (...) , średnio opiewały na kwotę 183,43 zł netto (225,62 zł brutto), przy rozliczeniu bezgotówkowym - 216,43 zł netto, 266,21 zł brutto. Przy uwzględnieniu zatem stawki dobowej czynszu najmu rzeczywiście poniesionej przez poszkodowanego, tj. 246 zł brutto, nie odbiegającej od średniej dobowej stawki najmu pojazdu zastępczego odpowiadającego klasie uszkodzonemu pojazdowi (ani temu wynajmowanemu przez poszkodowanego), powodowi należne było z tego tytułu odszkodowanie w kwocie faktycznie poniesionej – 7.872 zł, stanowiącej iloczyn wskazanej stawki i 32 dni okresu najmu. Zważywszy, że pozwany ubezpieczyciel dotychczas na rzecz strony powodowej z tego tytułu kwotę 4.329,60 zł, do zapłaty pozostawała nadal niepokryta część doznanej szkody w wysokości 3.542,40 zł. W punkcie 1.a) sentencji wyroku zatem, z przyczyn jak w powyższych rozważaniach, sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w całości uwzględnił powództwo, tj. w punkcie I. zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w A. na rzecz powoda (...) spółki z o.o. sp. k. w K. kwotę 3.542,40 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 16 lipca 2021 r. do dnia zapłaty ( art. 386 § 1 k.p.c. ). O odsetkach sąd orzekł, zgodnie z żądaniem pozwu, na podstawie art. 481 § 1 k.c. , w myśl którego jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W myśl zaś art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Jak wynika z przedłożonej wraz z pozwem korespondencji e-mail, pozwany odebrał zgłoszenie szkody w dniu 15 czerwca 2021 r., a zatem 30 dni do zgłoszenia szkody upływało 15 lipca 2021 r. Sąd okręgowy wobec powyższego uznał, że pozwany pozostaje w opóźnieniu w zapłacie kwoty stanowiącej dopłatę do odszkodowania za koszty najmu pojazdu zastępczego od dnia następnego, tj. 16 lipca 2021 r. Konsekwencją powyższej zmiany była konieczność modyfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia w punkcie II., tj. w zakresie kosztów procesu za postępowanie przed sądem pierwszej instancji, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Finalnie to pozwany przegrał postępowanie to w całości, a zatem na rzecz strony powodowej należało zasądzić zwrot poniesionych kosztów, tj. kwotę 1.467 zł z tego tytułu, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W skład tych kosztów weszły: opłata od pozwu w wysokości 200 zł, zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 350 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 900 zł ustalone zgodnie z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie wraz z opłatą skarbową do pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. O powyższej zmianie sąd odwoławczy orzekł jak w punkcie 1.b) sentencji wyroku. W punkcie 1.c) dokonano zmiany w zakresie punktu III., tj. rozstrzygnięcia o kosztach sądowych, tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa, stosownie do wyniku postępowania, zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd okręgowy nakazał pobrać z tego tytułu od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie kwotę 229,88 zł (pozostała część wynagrodzenia biegłego). O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto w punkcie 2. wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Bacząc, że pozwany przegrał postępowanie apelacyjne w całości, to na rzecz strony powodowej należało tytułem zwrotu kosztów tego postępowania zasądzić kwotę 650 zł. Poniesione przez powoda koszty instancji odwoławczej to koszty zastępstwa procesowego ustalone z uwagi na wartości przedmiotu zaskarżenia zgodnie z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (450 zł) oraz opłata od apelacji (200 zł). O odsetkach w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Monika Rabiega (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...)