II AKzw 170 / 05

Sąd Apelacyjny w Katowicach rozpoznał zażalenie prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach, które udzieliło skazanemu A. M. dalszej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności do dnia 30 czerwca 2005 r. Prokurator zarzucił obrazę prawa materialnego, w szczególności przepisów dotyczących przerwy w karze, twierdząc, że udzielono jej ponad możliwy okres roczny. Sąd Apelacyjny nie zgodził się z tym stanowiskiem. Uzasadnienie opierało się na względach humanitarnych, wskazując na tragiczną sytuację rodzinną skazanego: jego konkubina choruje na epilepsję i depresję, jest w ciąży, a dwoje ich dzieci cierpi na astmę, z czego jedno jest niepełnosprawne. Rodzina utrzymuje się z zasiłków, a skazany dorabia dorywczo. Sąd zinterpretował przepisy art. 153 § 2 kkw w zw. z art. 151 § 3 kkw w sposób liberalny, przyjmując, że czas oczekiwania na kolejne postanowienia sądu w sprawie przerwy, jeśli nie nastąpił z winy skazanego, nie powinien być wliczany do rocznego limitu przerwy. Podkreślono, że przerwa w karze ma na celu pomoc w trudnych sytuacjach życiowych, a skazany wykorzystywał ją zgodnie z przeznaczeniem, dbając o rodzinę i podejmując próby poprawy sytuacji materialnej. Sąd uznał, że dalsza przerwa jest uzasadniona ważnymi względami rodzinnymi i nie sprzeciwiają się jej okoliczności popełnionego czynu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający