II AKa 92/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Apelacyjny w Katowicach rozpoznał apelacje obrońców oskarżonego T.W. od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 8 grudnia 2015 roku, sygn. akt IV K 124/15. Sąd Okręgowy uznał T.W. winnym popełnienia przestępstw z art. 189 § 1 kk, art. 191 § 1 kk (pozbawienie wolności, groźby, zmuszenie do spożywania alkoholu) oraz art. 197 § 3 pkt 1 kk (zgwałcenie), wymierzając mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Obrońcy T.W. zarzucili m.in. błąd w ustaleniach faktycznych, dowolną ocenę materiału dowodowego, obrazę przepisów postępowania (m.in. art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 370 kpk, art. 167 kpk) oraz niezasadne oddalenie wniosków dowodowych dotyczących stanu psychicznego pokrzywdzonej i wpływu leków na jej zeznania. Sąd Apelacyjny uznał obie apelacje za bezzasadne. Podkreślono, że ocena zeznań pokrzywdzonej K.P. dokonana przez Sąd Okręgowy była prawidłowa i oparta na całokształcie materiału dowodowego, w tym opinii biegłego psychologa, która potwierdziła wiarygodność jej depozycji. Sąd Apelacyjny odrzucił argumenty obrońców dotyczące rzekomej manipulacji zeznaniami, wpływu leków czy alkoholu na zeznania, a także zarzuty dotyczące sposobu przesłuchania pokrzywdzonej i oddalenia wniosków dowodowych. Uznano, że Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił zeznania świadków G.P. i funkcjonariuszy policji, a także dowód z opinii sądowo-lekarskiej, który potwierdził obrażenia pokrzywdzonej. Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu Okręgowego co do działania oskarżonych wspólnie i w porozumieniu oraz prawidłowość wymierzonej kary. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, zasądzając od oskarżonych opłaty za postępowanie odwoławcze i obciążając ich wydatkami.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaPotwierdzenie prawidłowości oceny dowodów w sprawach o przestępstwa seksualne i przeciwko wolności, zwłaszcza w kontekście zeznań pokrzywdzonej, opinii biegłych i dowodów medycznych.
Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów w tej sprawie. Nie wprowadza nowych zasad prawnych.
Zagadnienia prawne (4)
Czy ocena zeznań pokrzywdzonej dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa i oparta na całokształcie materiału dowodowego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, ocena zeznań pokrzywdzonej była prawidłowa i oparta na całokształcie materiału dowodowego, w tym opinii biegłego psychologa, która potwierdziła wiarygodność jej depozycji.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny uznał, że zeznania pokrzywdzonej były konsekwentne, a zarzuty obrońców dotyczące manipulacji, wpływu leków czy alkoholu na jej zeznania nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym. Opinia biegłego psychologa wspierała wiarygodność pokrzywdzonej.
Czy Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania, w szczególności poprzez oddalenie wniosków dowodowych dotyczących stanu psychicznego pokrzywdzonej i wpływu leków na jej zeznania?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, Sąd Apelacyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił potrzebę dopuszczenia dowodów z opinii biegłego psychiatry czy dokumentacji medycznej pokrzywdzonej, biorąc pod uwagę opinię biegłego psychologa.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny stwierdził, że brak było podstaw do obligatoryjnego dopuszczenia dowodów z opinii psychiatrycznych czy dokumentacji medycznej, gdyż opinia psychologiczna nie wykazała wątpliwości co do wiarygodności zeznań pokrzywdzonej, które mogłyby być związane z jej stanem psychicznym czy leczeniem.
Czy obrażenia fizyczne pokrzywdzonej mogły powstać w okolicznościach opisywanych przez nią, czy też w wyniku innych zdarzeń, np. dobrowolnego stosunku?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Obrażenia fizyczne pokrzywdzonej mogły powstać w okolicznościach opisywanych przez nią, co potwierdza opinia sądowo-lekarska.
Uzasadnienie
Opinia sądowo-lekarska jednoznacznie wskazała, że obrażenia pokrzywdzonej, w tym charakterystyczne dla rozwierania siłą ud, mogły powstać w wyniku opisywanych przez nią zdarzeń, a nie w wyniku dobrowolnego stosunku.
Czy oskarżony T.W. działał wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu Okręgowego co do wspólnego i porozumiewawczego działania oskarżonych.
Uzasadnienie
Wspólne przebywanie w tym samym pomieszczeniu, obserwacja wzajemnych zachowań i aktywne włączanie się do części czynów przez T.W. zostały uznane za przejaw jego zamiaru popełnienia przestępstw wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. C. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| M. N. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| T. W. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| K. P. | osoba_fizyczna | pokrzywdzona |
| adwokat M. B. (1) | inne | obrońca z urzędu |
| B. B. – Kancelarie Adwokackie | inne | obrońca z urzędu |
| Prokurator Bartłomiej Kowalski | organ_państwowy | prokurator |
Przepisy (22)
Główne
k.k. art. 189 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 190 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 191 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 197 § 3
Kodeks karny
k.k. art. 11 § 3
Kodeks karny
Pomocnicze
k.k. art. 11 § 2
Kodeks karny
k.k. art. 12
Kodeks karny
k.k. art. 64 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 85 § 1 i 2
Kodeks karny
k.k. art. 86 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 63 § 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 627
Kodeks postępowania karnego
u.o.p.k. art. 2
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
u.o.p.k. art. 6
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 410
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 424 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 370 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 167
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 201
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 636 § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawidłowość oceny zeznań pokrzywdzonej przez Sąd I instancji. • Wiarygodność zeznań pokrzywdzonej potwierdzona opinią biegłego psychologa. • Prawidłowość ustaleń faktycznych opartych na całokształcie materiału dowodowego. • Brak podstaw do dopuszczenia dodatkowych dowodów medycznych dotyczących pokrzywdzonej. • Potwierdzenie obrażeń pokrzywdzonej przez opinię sądowo-lekarską. • Wspólne i porozumiewawcze działanie oskarżonych. • Adekwatność wymierzonej kary.
Odrzucone argumenty
Błąd w ustaleniach faktycznych. • Obraza przepisów postępowania (art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 370 kpk, art. 167 kpk). • Dowolna ocena materiału dowodowego. • Pomijanie dowodów korzystnych dla oskarżonego. • Niewłaściwe przeprowadzenie przesłuchania pokrzywdzonej. • Bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych o opinię psychiatryczną i dokumentację medyczną. • Kwestionowanie wiarygodności zeznań pokrzywdzonej z powodu jej leczenia psychiatrycznego i przyjmowania leków. • Kwestionowanie zeznań świadka G.P. • Bagatelizowanie znaczenia opinii sądowo-lekarskiej. • Błędna ocena zeznań świadków policji. • Kwestionowanie spójności zeznań pokrzywdzonej. • Kwestionowanie opinii biegłego psychologa. • Nieuwzględnienie wyjaśnień oskarżonych.
Godne uwagi sformułowania
nie sposób uznać zeznań K. P. za bezpodstawne pomówienie oskarżonego • jako spekulację, nie popartą żadnym dowodem uznać należy stwierdzenie z apelacji obrońcy • nie sposób stwierdzić, jak sugeruje to obrońca, iż uchybienie to mogło mieć wpływ na treść wyroku • nie sposób pominąć wszak tego, że wcześniejsze dwukrotne przesłuchanie pokrzywdzonej wskazywało na jej konsekwencję • nie sposób uznać za uzasadniony zespół twierdzeń o uchybieniach procesowych związanych z postulatami poszerzenia materiału badawczego w zakresie medycznych aspektów oceny zeznań pokrzywdzonej • nie sposób uznać, iż sam fakt leczenia pokrzywdzonej w związku z depresją i zażywania leków antydepresyjnych, obligował Sąd I instancji do aktywności dowodowej w kierunku wskazanym przez obrońcę • nie da się tych wywodów ocenić inaczej jak tylko polemikę, nie przedstawiającą żadnych rzeczowych argumentów • Sąd I instancji dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w żadnej części nie naruszył dyspozycji art. 7 kpk • nie potwierdziło się również twierdzenie o wybiórczym podejściu Sądu I instancji do materiału dowodowego sprawy • nie dopatrzył się w procedowaniu Sądu I instancji braku obiektywizmu • nie naruszono zatem dyspozycji art. 4 kpk • nie było również podstaw do rozważania kwestii nadzwyczajnego złagodzenia kary
Skład orzekający
Bożena Summer-Brason
przewodniczący
Beata Basiura
sędzia
Aleksander Sikora
sędzia-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie prawidłowości oceny dowodów w sprawach o przestępstwa seksualne i przeciwko wolności, zwłaszcza w kontekście zeznań pokrzywdzonej, opinii biegłych i dowodów medycznych."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i oceny dowodów w tej sprawie. Nie wprowadza nowych zasad prawnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy poważnych przestępstw seksualnych i przeciwko wolności, a apelacja obrońców podnosiła szereg istotnych kwestii proceduralnych i dowodowych, w tym dotyczących wiarygodności pokrzywdzonej i wpływu leczenia psychiatrycznego na jej zeznania.
“Sąd Apelacyjny potwierdza wyrok za zgwałcenie i pozbawienie wolności – kluczowa rola opinii biegłego psychologa w ocenie zeznań pokrzywdzonej.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.