UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 63/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w P. z (...) r. (...) 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Apelacja obrońcy oskarżonego Z. C. 1. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a co za tym idzie na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności: - art. 6 k.p.k. w związku z art. 117 § 2 KPK polegająca na pozbawieniu Oskarżonego prawa do rzeczywistej i skutecznej obrony poprzez prowadzenie czynności procesowych pod nieobecność Oskarżonego wywołaną jego chorobą, bądź też w sytuacji, w której stan zdrowia Oskarżonego uniemożliwiał mu realne podejmowanie czynności służących obronie przed stawianymi mu zarzutami; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut o wymowie iluzorycznej, mający stwarzać pozory zaistnienia w sposób realny okoliczności, mających wskazywać, że naruszono prawo do ,,podejmowanie czynności służących obronie” z uwagi na stan zdrowia oskarżonego. Stan zdrowia oskarżonego jest poważny ale z pewnością nie był on w takim stanie, który sam w sobie wykluczał jego udział w procesie, o czym świadczy opinia biegłych lekarzy, którą uzyskano jako wykonanie postanowienia Sądu z 7 września 2016 r. [k. 4467]. Uzyskano opinię biegłych lekarzy z Zakładu Medycyny Sądowej w S. , który w opinii z (...) r. [k. 4488] wskazali, że oskarżony może brać udział w procesie, a czynności z jego udziałem powinny trwać niedużej niż 1- 2 godziny dziennie, w pozycji siedzącej, z możliwością przerwy na oddanie moczu, a ograniczenie to ma być stosowane przez okres trzech miesięcy [k. 4509], jednocześnie może odbywać podróże ze S. do P. i z powrotem [k. 5422]. Kolejna opinia (...) w S. z (...) r. [k. 5230], która wpłynęła do Sądu (...) r. wskazała, tak jak w poprzedniej opinii oraz jej uzupełnienie z (...) r., że oskarżony może brać udział w procesie i odbywać podróż pomiędzy P. a S. i z powrotem [k. 5235, 5249]. Kolejna opinia (...) w S. z (...) r. [ (...) ], która wpłynęła do Sądu (...) r., wskazał, tak jak w poprzedniej opinii, że oskarżony może brać udział w procesie i odbywać podróż pomiędzy P. a S. [i odwrotnie] [k. 5235, 5249]. Z tych dokumentów wynika, że badający wiedzieli, że oskarżony zamieszkuje w S. , a proces toczyć się będzie poza tym miastem, uwzględnili wszelkie jego dolegliwości zdrowotne co znalazło swój wyraz we wnioskach, wskazujących na określone warunki do prowadzenia czynności procesowych z jego udziałem. Na marginesie, zachowanie oskarżonego poprzedzające rozprawę odwoławczą, podjęte wspólnie z ustanowionym obrońcą z wyboru, zmierzające do obstrukcji procesowej, przy stworzeniu pozorów złego stanu zdrowia tego oskarżonego, dodatkowo wykazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że kwestia zdrowia tego oskarżonego jest traktowana przez niego instrumentalnie i jest niczym innym jak środkiem do przewlekania procesu, a finalnie zmierzało to do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Oskarżony wiedząc, jaki jest jego stan zdrowia, co jest oczywistością oraz znając realia z tego wynikające [vide: powyższa opinia biegłych lekarzy], powinien uwzględniać to w swojej postawie w toku procesu, tym bardziej, że żadna z czynności Sądowych w czasie jego trwania nie była dla niego żadnym zaskoczeniem, a więc pod względem logistyczny i organizacyjnym powinien to uwzględniać, skoro był zainteresowany w czynnym uczestnictwie w procesie, co łączyło się choćby z wcześniejszym przyjazdem do P. . Jeżeli tak oskarżony nie postępował, to trudno za to obarczać Sąd, a na tej podstawie doszukiwać się realnego uchybienia procesowego. Niemniej, trzeba zauważyć, że w przedmiotowej sprawie akt oskarżenia do Sądu Okręgowego w P. wpłynął (...) r., po tej dacie mając na względzie przesądzenie czy oskarżony może brać udział w czynnościach Sądowych uzyskano wspomnianą opinię [później była ona uaktualniana], a więc Sąd I instancji do tej kwestii nie podszedł w sposób arbitralny ani powierzchowny. Miedzy innymi z tego względu przewód Sądowy w sprawie otwarto po, w zasadzie, równo roku, od wpłynięcia aktu oskarżenia, co jest bardzo długim okresem, nawet uwzględniając nieco ponad przeciętny poziom zawiłości tej sprawy pod względem przedmiotowym, podmiotowym oraz dowodowym. W okresie od wniesienia aktu oskarżenia do właściwego Sądu, co miało miejsce (...) r., do otwarcia przewodu Sądowego, które nastąpiło (...) r. oskarżony, jak i jego obrońca, nie sygnalizowali w żaden sposób, że po stronie oskarżonego mogą zajść trudności co do udziału tego oskarżonego w procesie z uwagi na jego zły stan zdrowia. Już to zaniechanie świadczy, że oskarżony chciał swoim stanem zdrowia szachować Sąd i wpływać nim na przebieg postępowania Sądowego. Niemniej należy wskazać, że w toku tergo procesu, miały miejsce rozprawy [w tym merytoryczne]: (...) przy czym w wielu z nich brał udział obrońca oskarżonego, a więc, po pierwsze, był on należycie reprezentowany, a po drugie, obrońca oskarżonego po konsultacji z nim, mógł wykazywać aktywność procesową na tożsamym poziomie co oskarżony gdyby on sam brał w nich udział, jednocześnie były wypadkach, że ze strony ze strony oskarżonego lub jego obrońcy nie było żadnej sugestii, wskazującej, że nie chcą aby odbyła się dana rozprawa i wnosili o jej odroczenie. W toku pierwszej rozprawy [k. 4122] oskarżony brał udział nie złożył wyjaśnień wskazując, że jest to efektem jego stanu zdrowia, ale nie obrazując tego w żaden sposób, przy czym rozprawa trwała od (...) , a więc nie było żadnych przeciwskazań aby jednak złożył wyjaśnienia albo co najmniej odniósł się do wyjaśnień, które złożył w toku postępowania przygotowawczego. Ten oskarżony nie stawił się na rozprawie (...) r. [k. 4152], przy czym przedłożono zwolnienie [zaświadczenie] lekarskie wydane na potrzeby ZUS, z którego wynikało, że nie może on świadczyć pracy od (...) r., ze wskazaniem lekarskim, że może chodzić. Finalnie oskarżony mógł brać udział w tej rozprawie, jeżeli tego nie uczynił była to jego decyzja. Po tej rozprawie oskarżony uzyskał (...) r. zaświadczenie wydane przez lekarza uprawnionego do wydawania zaświadczeń o niezdolności udziału w czynnościach procesowych, w którym potwierdzono jego niezdolność w powyższym okresie wskazując, na dolegliwości o symbolu G 54 [k. 4158]– a więc chodziło o zaburzenia korzeni nerwów rdzeniowych szyjnych niesklasyfikowanych gdzie indziej, zaburzenia korzeni nerwów rdzeniowych piersiowych niesklasyfikowanych gdzie indziej, a także zaburzenia korzeni nerwów rdzeniowych lędźwiowo-krzyżowych niesklasyfikowanych gdzie indziej. Na dzień powyższej rozprawy oskarżony niewłaściwe usprawiedliwiał swoją nieobecność, a uzyskanie wspomnianego zaświadczenia po tym fakcie nie konwalidowało tego braku, tym samym już zaszła okoliczność wskazującą na utrudnianie przez niego procesu. Oskarżony nie stawił się na rozprawie (...) r. [k. 4168], przy czym przedłożono zwolnienie lekarskie [zaświadczenie] wydane na potrzeby ZUS, z którego wynika, że nie może on świadczyć pracy od (...) r., ze wskazaniem lekarskim, że powinien leżeć. Po tej rozprawie oskarżony uzyskał (...) r. zaświadczenie wydane przez lekarza uprawnionego do wydawania zaświadczeń o niezdolności udziału w czynnościach procesowych, w którym potwierdzono jego niezdolność w powyższym okresie [k. 4179] wskazując, że nie badano oskarżonego, bowiem [lekarz uprawiony do wydania tego zaświadczenia] ,,nie jestem specjalistą w tej dziedzinie medycyny”. O sytuacji oskarżony o swoim stanie zdrowia poinformował lekarza telefonicznie i przedłożono zwolnienie wydane na potrzeby ZUS i karty choroby z (...) r., z których wynika, że ma dolegliwość o symbolu J00 [ostre zapalenie nosa i gardła (przeziębienie)- przypis Sądu]. Ów lekarz, w powyższej sytuacji, nie powinien wydać takiego zaświadczenia, przekroczył swoje uprawienia, nie wskazał, jaką konkretną dolegliwość ma oskarżony, a więc ponownie oskarżony utrudnił proces, a z pewnością ostre zapalenie nosa i gardła (przeziębienie) nie były dolegliwościami uniemożliwiającymi mu stawienie się w Sądzie. Oskarżony stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4189] i nie uskarżał się na jakiekolwiek dolegliwości, przy czym na rozprawę nie stawił się oskarżony M. K. (1) przedłożono zaświadczenie na recepcie, z którego wynikało że oskarżony uskarżał się on na bule brzucha. Oskarżony stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4209] i nie uskarżał się na jakiekolwiek dolegliwości, przy czym na rozprawę nie stawił się oskarżony M. K. (1) przedłożono zaświadczenie, z którego wynika, że ten oskarżony ma ostrą infekcję dróg oddechowych, przy czym jego obrońca wskazał, że jego klient dojeżdża ze S. i wniósł o późniejsze wyznaczenie godziny rozpoczęcia kolejnego terminu na godz. (...) Oskarżony stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4223], wtedy jego obrońca wskazał, że u oskarżonego zdiagnozowano nowotwór złośliwy prostaty i wniósł o umożliwienie oskarżonemu opuszczenie S. rozpraw po złożeniu wyjaśnień i oskarżony nie będzie on odpowiadać na pytania, przy czym tej informacji w żaden sposób nie zobrazowano i nie potwierdzono, rozprawa trwała od (...) , a Sądząc po objętości protokołu, oskarżony opuścił salę Sądową w jej połowie. Dopiero (...) r. [k. 4265] obrońca tego oskarżonego przedłożył (...) z rozpoznaniem ,,nowotworu złośliwego gruczołu krokowego”. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4296], przy czym nie stawili się pozostali oskarżeni, oskarżony W. K. (1) miał przebywać w Wojewódzkim Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych (...) w G. . Z tych nieobecności tych osób wyraźnie wynika, że oskarżeni informują się, że z uwagi na nieobecność jednego z nich z powodu pobytu w szpitalu żadne czynności dowodowe nie zostaną przeprowadzone. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4311], przy czym nie stawili się pozostali oskarżeni, oskarżony W. K. (1) przedłożył zaświadczenie od lekarza uprawnionego do wydawania stosownych zaświadczeń, a nadto obrońca oskarżonego przedłożył zaświadczenie od lekarza [k. 4316], w którym wskazano na dolegliwość zdrowotną pod symbolem C 61 [nowotwór złośliwy gruczołu krokowego- przypis Sądu]. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4332], stawił się jego obrońca, a wniosek o odwołanie rozprawy, z uwagi na konieczność wzięcia udziału przez oskarżonego w badaniach (...) r. w C. , poprzedzających operację wyznaczoną na (...) r. [k. 4328] nie został uwzględniony albowiem nie przedłożono zaświadczenia wydanego przez uprawnionego lekarza wskazującego na niemożność stawiennictwa na rozprawie z uwagi na zły stan zdrowia oskarżonego. Godne odnotowania jest, że o powyższym badaniu oskarżony został poinformowany przez stronę czeską (...) r. [k. 4329], a więc poinformowanie Sądu o tych badaniach dopiero (...) r. było zabiegiem celowym zmierzającym do zaskoczenia Sądu i do storpedowania czynności Sądowych i utrudnienia postępowania. Rozprawa wyznaczona na (...) r. została odwołana z uwagi na przedłożenie zaświadczenia wydanego przez uprawionego lekarza [k. 4462], z którego wynika, że oskarżony nie może wziąć udziału w tej rozprawie z uwagi na dolegliwości zdrowotne o symbolu C 61 61 [nowotwór złośliwy gruczołu krokowego- przypis Sądu]. Jako wykonanie postanowienia Sądu z (...) r. [k. 4467] uzyskano opinię z Zakładu Medycyny Sądowej w S. , który w opinii z (...) r. [k. 4488] wskazał, że oskarżony może brać udział w procesie, czynności z jego udziałem powinny trwać niedużej niż 1- 2 godziny dziennie, w pozycji siedzącej, z możliwością przerwy na oddanie moczu, a ograniczenie to ma być stosowane przez okres trzech miesięcy [k. 4509], jednocześnie może odbywać podróże ze S. do P. i z powrotem [k. 5422]. Ewidentnym przejawem torpedowania czynności Sądowych była nieudolna próba odroczenia rozprawy (...) r. [k. 4526], w której uczestniczył obrońca tego oskarżonego, powołując się na pogorszenie stanu zdrowi oskarżonego, co zobrazowano zaświadczeniem wydanym przez uprawnionego lekarza [k. 4525] w sytuacji kiedy uzyskano powyższą opinię (...) w S. , a w zaświadczeniu powołano się na dolegliwość o symbolu C 61 i F 32 [epizod depresyjny]. Oskarżony stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4590], też stawił się jego obrońca, rozprawa trwała od godz. (...) , przy czym oskarżony nie sygnalizował konieczności zarządzenia przerwy, jednocześnie przychylono się do wniosku, że kolejne terminy rozpraw rozpoczną się od godz. (...) z uwagi na konieczność dojazdu oskarżonego ze S. . Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4639], stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4657], stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4666], nie stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4855], stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4891], stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy, przy czym przedłożono zaświadczenie wydane przez lekarza uprawionego, z którego wynika, że oskarżony nie może wziąć udziału w tej rozprawie z uwagi na dolegliwości zdrowotne o symbolu C61 i M 70 [uraz tkanek miękkich]. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 4955], stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy, nie wykonano czynności dowodowych, z uwagi na nieobecność oskarżonego W. K. (1) . Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 5004], stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 5044], stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 5068], nie stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 5167], stawił się jego obrońca, złożono wniosek o odroczenie rozprawy z uwagi na zły stan zdrowia, przy czym przedłożono zaświadczenie wydane przez lekarza uprawionego, z którego wynika, że oskarżony nie może wziąć udziału w tej rozprawie z uwagi na dolegliwości zdrowotne [rak prostaty, leczenie operacyjne] oraz zwrócono się do (...) w S. o wydanie opinii dotyczącej ustalenia czy oskarżony może brać udział w procesie. Powyższa opinia (...) w S. z (...) r. [k. 5230], która wpłynęła do Sądu (...) r. wskazał, tak jak w poprzedniej opinii oraz w jej uzupełnieniu z (...) r., że oskarżony może odbywać podróż pomiędzy P. a S. i z powrotem [k. 5235, 5249]. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 5242], nie stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Po rozprawie przedłożono zaświadczenie wydane przez lekarza uprawionego, z którego wynika, że oskarżony nie może wziąć udziału w tej rozprawie z uwagi na dolegliwości zdrowotne [rak prostaty, leczenie operacyjne] [k. 5253]. Oskarżony stawił się na rozprawę (...) r. [k. 5277], stawił się jego obrońca [spóźnił się] zobowiązano go do przedłożenia zaświadczenia o konieczności odbycia chemoterapii przez oskarżonego (...) r Mimo tego zobowiązania dopiero (...) r. obrońca oskarżonego przedłożył kolejne zaświadczenie wydane przez lekarza uprawionego, z którego wynika, że oskarżony nie może wziąć udziału w tej rozprawie z uwagi na dolegliwości zdrowotne [rak prostaty, leczenie operacyjne] [k. 5289]. Kolejna opinia (...) w S. z (...) r. [ (...) ], która wpłynęła do Sądu (...) r., wskazał, tak jak w poprzedniej opinii, że oskarżony może odbywać podróż pomiędzy P. a S. [i odwrotnie] [k. 5235, 5249]. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 5351], nie stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy, przy czym przed rozprawą wpłynął wniosek o odroczenie rozporowy, przedkładając zaświadczenie wydane przez lekarza uprawionego, z którego wynika, że oskarżony nie może wziąć udziału w tej rozprawie z uwagi na dolegliwości zdrowotne [rak prostaty, leczenie operacyjne] [k. 5345]. Oskarżony nie stawił się na rozprawę (...) r. [k. 5378], stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy, przy czym przed rozprawą wpłynął wniosek o odroczenie rozporowy, przedkładając zaświadczenie wydane przez lekarza uprawionego, z którego wynika, że oskarżony nie może wziąć udziału w tej rozprawie z uwagi na dolegliwości zdrowotne [rak prostaty, leczenie operacyjne] [k. 5374]. Oskarżony stawił się na rozprawę (...) r. [k. 5386], stawił się jego obrońca. Rozprawa (...) r. [k. 5421] oskarżony stawił się i jego obrońca, oskarżony złożył dodatkowe wyjaśnienia. Rozprawa (...) r. [k. 5456] oskarżony stawił się i jego obrońca, oskarżony oświadczył, że nie chce złożyć dodatkowych wyjaśnień. Rozprawa (...) r. [k. 5497] oskarżony stawił się i jego obrońca. Rozprawa (...) r. [k. 5557] nie stawił się oskarżony, stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Rozprawa (...) r. [k. 5651] oskarżony nie stawił się i stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Rozprawa (...) r. [k. 5762] oskarżony stawił się, stawił się jego obrońca, oskarżony zadawał pytania świadkom, złożył dodatkowe wyjaśnia. Rozprawa (...) r. [k. 5885] oskarżony nie stawił się, stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Rozprawa (...) r. [k. 5893] oskarżony nie stawił się, nie stawił się jego obrońca, na tej rozprawie miało dojść do wydania wyroku, przy czym otwarto przewód sądowy na nowo. Rozprawa (...) r. [k. 5903] oskarżony nie stawił się, nie stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Rozprawa (...) r. [k. 6020] oskarżony nie stawił się, nie stawił się jego obrońca, nie złożono wniosku o odroczenie rozprawy. Rozprawa (...) r. [k. 6051] nie oskarżony stawił się, stawił się jego obrońca. Reasumując powyższe informacje, składanie zaświadczeń nawet wydanych przez uprawnionego lekarza do ich wydawania, wskazujących na dolegliwości wcześniej stwierdzone u oskarżonego w przypadku posiadania przez Sąd aktualnych opinii (...) w S. , z których wynikało, że mimo ich istnienia może oskarżony brać udział w postępowaniu karnym [procesie] było niczym innym jak nieudolną próbą torpedowania jego przebiegu. Analizując przebieg poszczególnych rozpraw, trzeba zauważyć, że po pierwsze, obrońca był aktywny skoro zadawał pytania świadkom [np. rozprawa (...) r., składał wnioski dowodowe np. rozprawa (...) r., składał dodatkowe wyjaśnienia – rozprawa (...) r.], albo nie widział potrzeby ich zadawania [rozprawa z (...) r.], albo żaden z nich nie stawił się na rozprawę [np. rozprawa (...) r.], po drugie, w toku procesu oraz pomiędzy tymi rozprawami oskarżony ani jego obrońca nie sygnalizowali w żaden sposób, że mają zastrzeżenia do tak prowadzonego procesu, wskazując na jakąś realną i możliwą do spełnienia sugestię w tym zakresie. W efekcie zarzut wręcz nielojalny skoro został wskazany dopiero w apelacji, co nie zostało poprzedzone określoną postawą procesową oskarżonego lub jego obrońcy, a zmierzał on do stworzenia fałszywego przeświadczenia o brakach w postępowaniu Sądowym w tym zakresie, mających niby godzić w prawo oskarżonego do obrony. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.2. 1. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a co za tym idzie na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności: - art. 7 KPK poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, a w szczególności przyjęcie że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przypisanie Oskarżonemu Z. C. zarzucanego mu czynu z art. 54 §1 k.k. s w zw. z art. 7 §2 k.k.s. w zw. z art. 38§2 pkt 1 k.k.s. , podczas gdy brak jest wiarygodnych dowodów świadczących o wiedzy Oskarżonego na temat zmiany przeznaczenia produktu ropopochodnego o nazwie handlowej A. 200; - art. 7 KPK poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, a w szczególności przyjęcie że Oskarżony Z. C. w sposób umyślny — z zamiarem bezpośrednim dokonał zarzuconych mu czynów z art. 299 KK oraz art. 54 §1 k.k. s w zw. z art. 7 §2 k.k.s. w zw. z art. 38§2 pkt 1 k.k.s. ; 2. w konsekwencji obrazy wymienionych przepisów postępowania, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę Wyroku - polegający na nieuwzględnieniu wszystkich faktów wynikających z przeprowadzonych dowodów oraz wyciągnięciu wniosków sprzecznych z zebranymi dowodami tj. bezpodstawnym przyjęciu, że: - Oskarżony Z. C. brał udział — a wręcz organizował - proceder zmiany przeznaczenia produktu ropopochodnego A. 200, podczas gdy istniejące okoliczności świadczą o nieobejmowaniu przez Oskarżonego swą świadomością faktu dalszej sprzedaży (przez kontrahentów spółek, których pełnomocnikiem był Oskarżony) przedmiotowego produktu jako oleju napędowego; - Oskarżony Z. C. dokonał zarzucanych mu czynów w sposób umyślny — z zamiarem bezpośrednim; w sytuacji gdy prawidłowe ustalenie w tym zakresie przesadzałyby o braku odpowiedzialności Oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Te zarzuty należy rozpatrzyć łącznie skoro w praktyce sprowadzają się one do tożsamej kwestii w postaci braku po stronie oskarżonego umyślności, bowiem brak ,,jest wiarygodnych dowodów świadczących o wiedzy oskarżonego na temat przeznaczenia produktu ropopochodnego o nazwie handlowej A. 200” , co miało być skutkiem błędów proceduralnych [naruszenie art. 7 k.p.k. ], prowadzących w efekcie do niewłaściwych ustaleń faktycznych i zastosowania niewłaściwego procesu subsumpcji poprzez zastosowanie art. 299 k.k. , art. 54§1 k.k.s. w zw. z art. 7§2 k.k.s. w zw. z art. 38§2 pkt 1 k.k.s. Zarzuty te świadczą, że apelujący podchodzi do zebranego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, a poprzez tę selektywność wyciąga niewłaściwe i subiektywne wnioski błędnie korzystne dla oskarżonego. Znaczący jest pogląd Sądu Najwyższego co do kontroli oceny dowodów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. I tak, Sąd Najwyższy stwierdził, że zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie odwoławczym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (SN II KR 114/74, OSNKW 1975, nr 2, poz. 28). Nadto sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom zaskarżonego wyroku odmiennego poglądu nie uzasadnia tezy, iż Sąd wyrokujący popełnił błąd w ustaleniach faktycznych, póki nie wykaże się, jakim zasadom rozumowania Sąd ten uchybił i których konkretnych ustaleń to dotyczy (vide: wyrok SA w Krakowie z 19 lutego 2003 r., II AKa 241/02, KZS 2003/3/53). Ujawnienie przez Sąd I instancji w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy, szczegółowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, rozważenie wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, dokonanie ich oceny w pisemnych motywach wyroku w sposób wyczerpujący i logiczny z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi Sąd II instancji do wniosku, iż ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. i w żadnej mierze nie stanowi naruszenia dyrektywy w tym przepisie zawartej. Reprezentujący oskarżonych nie wskazali w żadnym punkcie poszczególnych apelacji na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd normy art. 7 k.p.k. Bez wykazania między innymi, iż ocena dowodów wyrażona przez Sąd I instancji jest sprzeczną z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, żadna ze stron procesowych nie uzyskuje uprawnienia do podważania stanowiska Sądu, tym bardziej czyni bezzasadne zarzuty skarżących, poza wyjątkami wzmiankowanymi na wstępie. Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, należy zauważyć, że błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów ( art. 7 k.p.k. ) np. błąd logiczny, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonywającym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, czy oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych- vide wyrok SA we Wrocławiu z 6 lutego 2013 r. (II AKa 395/12, LEX nr 1289604). Zarzuty te okazały się niezasadne, mające jedynie charakter polemiczny, wskazujące na własną subiektywną ocenę materiału dowodowego, zwłaszcza opierającą się na eksponowaniu nieświadomości udziału oskarżonych w przestępczym procederze oraz nieprzyznawaniu się części oskarżonych do stawianych im zarzutów i przedstawianiu własnej wersji zdarzeń, w oderwaniu od innych obciążających dowodów, przeinaczającej właściwy i obiektywny bieg zdarzeń lub pomniejszającej zdecydowanie intensywność własnej działalności. Aby wykazać niezasadność tych powiązanych zarzutów w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na pewne fakty, które obrazują rzeczywistą rolę oskarżonego Z. C. w zdarzeniach i funkcjonowaniu podmiotów gospodarczych, z którymi był bezpośrednio powiązany oraz uwypuklić brak racjonalności ekonomicznej, jak i gospodarczej, co do pewnych działań, które jednak miały określony intencjonalny ładunek i zmierzały do kamuflowania rzeczywistości zwłaszcza w celu niwelowania ryzyka ujawnienia prawdziwej roli tego oskarżonego. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony w tych relacjach z pozostałymi oskarżonymi miał pozycje dominującą. To on załatwiał pierwotne kontrakty z czeskim przedsiębiorstwem, które wytwarzało produkt (...) [chodzi o przedsiębiorstwo (...) a.s.], których przedmiotem był zakup wspomnianego produktu ropopochodnego. Oskarżony nawiązał relacje z przedsiębiorstwem oskarżonych M. K. (1) i W. O. [ (...) sp. o.o.]. Przypomnijmy, uprzednio M. K. (2) powierzył prowadzenie sprawami spółki (...) s.r.o. oskarżonemu i (...) r. udzielił pełnego pełnomocnictwa do występowania we wszelkich sprawach H. s.r.o. Po zbyciu udziałów przez M. K. udziałów w H. s.r.o. obywatelowi U. M. H. , w dalszym ciągu oskarżony zajmował się sprawami tego przedsiębiorstwa. O fikcyjnej roli M. H. świadczy fakt braku prowadzenia przez niego spraw tej spółki, po nabyciu udziałów w niej, z zachowaniem pozycji prezesa zarządu przez M. K. (2) . W tej sytuacji należy uznać, że zbycie udziałów przez M. K. (2) nie miało żadnego gospodarczego i racjonalnego uzasadnienia, choć prawnie było dopuszczalne. Mało tego bo przy takich roszadach finansowych, organizacyjnych (...) r. M. K. (2) działając jako prezes zarządu H. s.r.o. udzielił Z. C. pełnomocnictwa do zawierania wszelkich umów, kontroli dokumentów finansowych, zwoływania zgromadzenia wspólników i uczestniczenia w nich, zbywania udziałów na warunkach przez siebie określonych [dowód: pełnomocnictwo k. 2602], a potwierdzeniem pozycji oskarżonego w tym podmiocie było udzielenie przez M. H. oskarżonemu Z. C. szerokiego pełnomocnictwa, (...) r., do działania w jego imieniu w charakterze pełnomocnika, a więc jedynego udziałowca spółki (...) s.r.o., w tym także do odwoływania zarządu i zmiany firmy. Dalsze działania wskazują również na fikcyjną pozycje udziałowca M. H. albowiem (...) r. Z. C. korzystając z udzielonego mu przez M. H. pełnomocnictwa zmienił adres siedziby Spółki na ul. (...) w B. - to jest miejsce gdzie znajdowało się biuro (...) , który na podstawie ustnej umowy zawartej ze Z. C. zgodził się prowadzić rozliczenia podatkowe H. s.r.o. Znamienne, że J. Š. nigdy nie miał osobistego kontaktu z M. H. , a wszystkie dokumenty niezbędne do rozliczeń podatkowych na terytorium R. dostarczał mu pocztą lub osobiście właśnie Z. C. . Doświadczenie życiowe [bardziej definiowane jako zdrowy rozsądek] wskazują jednoznacznie, że gdyby M. H. nie był w praktyce figurantem, miałby kontakt z osobą, która zajmuje się kwestiami finansowymi [w tym podatkowymi] podmiotu gospodarczego, którego ma być w rzeczywistości właścicielem. Czyniłby tak z prostego powodu, aby mieć pełną i jasną wiedzę czy na tym przedsięwzięciu gospodarczym zarabia, co jest naturalnym zamierzeniem i cechą takiego projektu, a jednocześnie kontrolowałby osoby, które działają w jego imieniu. Jeżeli oskarżony Z. C. miał być li tylko pełnomocnikiem, wykonującym decyzje jedynego udziałowca, dysponowałby dokumentami świadczącymi, że właśnie podejmowane przez niego różnorodne decyzje są realizacją dyspozycji mocodawcy. Oczywiście oskarżony nie musiał przedkładać takich dokumentów, ale w toku prowadzonego postępowania karnego nie zabezpieczono takich dokumentów, bo po prostu ich nie było bowiem M. H. dał jedynie swoje nazwisko aby figurować jako jedyny udziałowiec tego podmiotu i aby kreować pozory, że on odpowiada za funkcjonowanie tej spółki, a oskarżony tylko wykonuje jego polecenia, przez co miałby skutecznie oddalać od siebie widmo ewentualnej odpowiedzialności prawnej. Innymi słowy były to działania mające w rzeczywistości zakłócać rzeczywisty obraz zdarzeń i roli poszczególnych osób, a zwłaszcza tego oskarżonego. Po zarejestrowaniu i formalnym przejęciu kontroli w H. s.r.o., Z. C. w pierwszej połowie (...) r., za pośrednictwem poczty elektronicznej nawiązał kontakt z zarządem A. a.s. z siedzibą w L. . Następnie M. K. (2) występując jako członek zarządu H. s.r.o. podpisał w dniu (...) r. umowę o współpracy, której przedmiotem miało być wytwarzanie „środka separacyjnego A. (...) ”. W sprawach umowy jako osoba uprawniona do prowadzenia rozmów za H. s.r.o. wskazany został Z. C. . Miesięczna produkcja szacowana była na około 300 ton. Produkt ten miał być komponowany według receptury zamawiającego i z komponentów dostarczanych przez zleceniodawcę. W umowie zawarta była m.in. klauzula o przeznaczeniu produktu (...) wyłącznie do innych celów niż napęd silników spalinowych, a wiec miał być wykorzystanie zasadniczo jako środek separacyjny. W tym zakresie podjętych działań nie ma udziału M. H. , ani nie ma żadnych dokumentów, które wskazywałyby, że miał na te działania jakikolwiek wpływ, był informowany o określonych działaniach, a zwłaszcza, że był finansowym beneficjentem tej działalności gospodarczej, której miał być niby moderatorem. Znamienne jest także, że we wrześniu 2008 r. oskarżony Z. C. podjął działania zmierzające do utworzenia na terytorium W. B. kolejnego podmiotu gospodarczego, który miał być wykorzystywany do pozorowania legalności transakcji związanych z wprowadzaniem na polski obszar celny produktu ropopochodnego (...) jako pełnowartościowego oleju napędowego. Trzeba zwrócić uwagę, że na ten moment nie było żadnego uzasadnienia gospodarczego i ekonomicznego aby tworzyć kolejny podmiot, który w praktyce miał robić to samo co podmiot gospodarczy w postaci H. s.r.o., a więc zamawiać od czeskiego kontrahenta ten sam produkt .. (...) tak w dniu (...) r. Z. C. drogą internetową, korzystając z adresu mailowego (...) , przesłał M. G. (1) prowadzącemu w L. biuro księgowe, w ramach którego oferował on usługę rejestracji spółek w brytyjskim odpowiedniku Krajowego Rejestru Sądowego ( C. of (...) ) oraz usługi księgowe i rozliczenia podatkowe, dla zarejestrowanych za jego pośrednictwem podmiotów, wniosek o zarejestrowanie spółki prawa handlowego o nazwie (...) Company Ltd . z siedzibą w L. . Przedmiotem działalności Spółki miało być prowadzenie hurtowego handlu materiałami budowlanymi. Jako siedzibę spółki wskazano adres biura (...) , który następnie prowadził rozliczenia podatkowe (...) Company Ltd . Dokumenty rejestracyjne przygotowane przez M. G. (1) przed przesłaniem ich do urzędu rejestrowego za pomocą specjalnej aplikacji internetowej nie musiały być podpisywane lub autoryzowane przez Z. C. lub M. H. . Jednocześnie ani statut ani umowa spółki nie wymagały żadnych odręcznych podpisów. Znamienne, że zgodnie z treścią dokumentów statutowych - jedynym udziałowcem (...) Company Ltd . stała się czeska spółka (...) s.r.o., a jako dyrektora (...) Company Ltd . wskazano M. H. z adresem zamieszkania w P. przy ul. (...) (pod adresem tym mieści się tzw. wirtualne biuro - czyli pomieszczenia biurowe wynajmowane np. na okres kilku godzin. Trzeba zwrócić uwagę, że oskarżony tworzy kolejny podmiot gospodarczy, co nie ma uzasadnienia gospodarczego ani ekonomicznego, ale ów podmiot tworzy poprzez podmiot gospodarczy, którym w praktyce zawiaduje. Następnie w dniu (...) r. M. H. udzielił Z. C. pełnomocnictwa do reprezentowania jego osoby w zakresie dysponowania rachunkami bankowymi, dysponowania środkami pieniężnymi na rachunkach bankowych, zawierania umów o bankowości elektronicznej. Kolejno w dniu (...) r. M. H. udzielił Z. C. pełnomocnictwa do reprezentowania spółki (...) Ltd . w pełnym zakresie i bez ograniczeń i wykonywania w jego imieniu wszelkich czynności prawnych poza tymi, które wymagają pełnomocnictwa szczególnego na podstawie ustawy. Oceniając ten wątek brytyjski trzeba wskazać, że o fikcyjnej pozycji M. H. świadczy nie tylko to, że bez uzasadnienia gospodarczego i finansowego założono kolejny podmiot gospodarczy, na którego funkcjonowanie nie miał on żadnego realnego wpływu, nawet na poziomie bycia beneficjentem finansowym tego przedsięwzięcia, skoro oddał temu oskarżonemu władanie rachunkami bankowymi i środkami pieniężnymi przechodzącymi przez te rachunki. Także należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią dokumentów statutowych - jedynym udziałowcem (...) Company Ltd . stała się czeska spółka (...) s.r.o., a jako dyrektora (...) Company Ltd . wskazano M. H. z adresem zamieszkania w P. przy ul. (...) (pod adresem tym mieści się tzw. wirtualne biuro - czyli pomieszczenia biurowe wynajmowane np. na okres kilku godzin). Te okoliczności dodatkowo wskazują, że jedyny udziałowiec H. s.r.o., tworzącej później podmiot brytyjski, był tylko figurantem. Po dopełnieniu formalności związanych z rejestracją spółki (...) Ltd . następnie w dniu (...) r. sporządzona została umowa o współpracy (...) pomiędzy A. a.s. z siedzibą w L. , a (...) Company Ltd . Z ramienia (...) Company Ltd . umowę podpisywał M. H. przed notariuszem w B. , który w dniu (...) r. dokonał notarialnego poświadczenia jego podpisu, ale aneks do tej umowy dnia (...) r. podpisał natomiast w imieniu (...) Company Ltd . Z. C. działając na podstawie udzielonego mu przez M. H. pełnomocnictwa. W dalszym ciągu można zastanawiać się po co do współpracy ze stroną czeską zaangażowano nowy podmiot, skoro dotychczasowy podmiot realizował to samo. Wyjątkiem jest fizyczne [realne] pojawienie się M. H. przy podpisywaniu z czeskim przedsiębiorstwem, kolejnej umowy na mocy, której zamówiono (...) . Jednak to okazjonalne pojawienie tej osoby nie wpłynęło na urealnienie jego pozycji w działaniach (...) Company Ltd , a jedynie miało wykazywać, wbrew rzeczywistości, że nie jest on figurantem. Jednocześnie w celu upozorowania legalności sprowadzania na polski obszar celny zakupionego w R. C. przez (...) Company Ltd . produktu ropopochodnego w dniu (...) r. M. K. (1) działający w imieniu (...) sp. z o.o. zawarł z M. H. działającym w imieniu (...) Company Ltd . dla pozoru umowę (pod)dzierżawy zbiornika nr 8 w bazie paliw w K. . Następnie to oskarżony Z. C. planując sprzedaż (...) jako oleju napędowego na terenie P. podjął niezbędne kroki mające na celu zbudowanie własnej sieci dystrybucji tego produktu, względnie znalezienia firm i osób z branży obrotu paliwami, mających już własną sieć klientów, które zainteresowane byłyby dystrybucją pozyskiwanego z terenu R. impregnatu ropopochodnego jako oleju napędowego i stąd oskarżony nawiązał wówczas kontakt z oskarżonymi M. K. (1) i W. O. , którzy prowadzili działalność gospodarczą w ramach (...) Sp. z o. o. z siedzibę w L. , której przedmiotem było pośrednictwo w handlu paliwami. M. K. (1) pełnił funkcję prezesa zarządu, a W. O. wiceprezesa zarządu Spółki, co umożliwiało dystrybucję tego środka jako olej napędowy. O wysokiej, wręcz dominującej pozycji oskarżonego Z. C. świadczy także, że kiedy przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. , zawiadywane przez oskarżonych M. K. (1) i W. O. , zaczęło bezpośrednio kupować ten środek od (...) s.a. to oskarżony Z. C. występował jako pełnomocnik nabywcy podpisując umowę z producentem tego środka. Co miało swoją wymowę i zmierzało do zapewnienia oskarżonemu w dalszym ciągu wpływu na przebieg zdarzeń i wiedzę jaka ilość tego produktu będzie przedmiotem dystrybucji jako olej napędowy i jakie zyski będą z tego tytułu osiągane, w których ma przecież uczestniczyć, bowiem jego działalność nie miało charakteru pro bono. Ilość i jakość [doniosłość] tych powyżej przytoczonych zdarzeń jednoznacznie wskazuje, że modus operandi był zasadniczo oparty na oskarżonym Z. C. , ale trzeba zauważyć, że Sąd I instancji nie przypisał temu oskarżonemu roli kierowniczej. Nie bez przyczyny oskarżony Z. C. występował zawsze w roli pełnomocnika tych zagranicznych podmiotów gospodarczych. Było to działanie zamierzone i miało ono na celu stworzenie fałszywego obrazu mającego mylnie wskazywać, że to nie oskarżony bezpośrednio kreuje rzeczywistość, a on jest jedynie realizuje wolę innej osoby. Już ten sposób podjętych działań sam w sobie wskazuje, że podjęto je w celu ukrycia rzeczywistych intencji i w celu minimalizowania ryzyka ujawnienia procederu i ustalenia rzeczywistego sprawcy [sprawców]. Nadto, zaskakujące, że przy takiej skali importu środka ropopochodnego, chodzi przecież aż o 1.929.650 litrów tego środka, oskarżony nie wykonał żadnych czynności mających wskazywać, że realnie zmierzał on do ustalenia, jakie będzie rzeczywiste przeznaczenie tego środka, a więc kim mają być finalni odbiorcy tego specyficznego produktu, zwłaszcza mając na względzie jego doświadczenie zawodowe, życiowe, wskazujące, że ten importowany środek w przypadku zmiany jego przeznaczenia [do czego doszło] implikuje wiele różnorodnych konsekwencji, o charakterze prawnym, finansowym, podatkowym. Tym bardziej tak należy wskazać albowiem czeski producent będąc świadomym, że zmiana przeznaczenia tego środka implikuje wiele różnorodnych konsekwencji, skoro w umowie z (...) r. o współpracy, której przedmiotem miało być wytwarzanie „środka separacyjnego (...) , wyraźnie wskazano, że przeznaczenie tego produktu ma być wyłącznie do innych celów niż napęd silników spalinowych, a oskarżony miał wpływ na treść tego kontraktu, a więc wiedział o specyfice tego produktu. Dbałość o własny interes wskazuje, że takie czynności sprawdzające, jego jako importera, podjąłby przy racjonalnej postawie chcąc zachować swoje bezpieczeństwo finansowe oraz prawne. Jak wiadomo takich czynności nie wykonał. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, że (...) sp. z o.o. , podmiot gospodarczy zawiadywany przez oskarżonego M. K. (1) i oskarżonego W. O. , kiedy zaczął też bezpośrednio kupować produkt (...) , aby wykazać sprzedaż tego produktu, który w rzeczywistości ,,wychodził” z tego przedsiębiorstwa jako olej napędowy, sprzedawał ów produkt [za czym nie szło wydanie produktu, a więc nie miała ona miejsca] podmiotowi (...) Company Ltd , wystawiając faktury w okresie od (...) r. do (...) r., mających obrazować sprzedaż tego produktu w ilości 263.190 kg, a więc w ilości wcześniej kupionej od czeskiego producenta. Ten odtworzony mechanizm dopiero wskazuje, że założenie tej brytyjskiej spółki, służyło także ,,legendowaniu” [wykazywaniu] brak produktu (...) w zbiornikach (...) sp. z o.o. , który w rzeczywistości został sprzedany, przez ten ostatni podmiot gospodarczy, jako olej napędowy. Wręcz to świadczy zuchwałości w podjętych działaniach przez oskarżonych Z. C. , M. K. (1) i W. O. , skoro (...) Sp. z o. o. celem wykazania rozchodu zakupionego w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia z R. i zaewidencjonowanego przez ten podmiot produktu ropopochodnego (...) , na podstawie faktur zakupowych wystawionych przez H. s.r.o. z siedzibą w B. i A. a.s. z siedzibą w L. w łącznej ilości 263.190 kg, w okresie od dnia (...) r. wystawiła na rzecz (...) Company Ltd . nierzetelne faktury sprzedaży impregnatu ropopochodnego (...) właśnie w łącznej ilości 263.096 kg. Innymi słowy, często środek ropopochodny (...) kupiony od C. , poprzez spółkę (...) s.r.o., w praktyce należącą do oskarżonego Z. C. , następnie zostaje sprzedany przedsiębiorstwu (...) sp. o.o., należącą do oskarżonych M. K. (1) i W. O. , aby oni następnie sprzedali ten środek przedsiębiorstwu (...) Ltd. [jedynym udziałowcem jest H. s.r.o.], a więc ów produkt wrócił z powrotem do oskarżonego Z. C. , w efekcie ,,notatka służbowa” z datą (...) r. [k. 5200] podpisana przez S. Ł. , J. W. oraz R. G. (1) jest niewiarygodna, była ona nieudolnym środkiem mającym wykazywać coś co nie miało miejsca, a nie bez przyczyny, wskazano daty tego fikcyjnego wywozu od (...) r., a więc po zdarzeniach objętych aktem oskarżenia, bowiem było to już nieweryfikowalne przez organy ścigania, a owa ,,notatka służbowa” na potrzeby procesu pojawia się (...) r. [k. 5199]. Szerzej o niej przy omawianiu apelacji obrońcy oskarżonego A. M. . Ten opisany mechanizm działania tych oskarżonych jednoznacznie i klarownie pokazuje, że brytyjski podmiot gospodarczy, wykreowany przez tego oskarżonego, był stworzony także nie po to aby prowadzić rzeczywistą działalność gospodarczą, a po to aby ten podmiot był ogniwem pozwalającym też na faktyczne wyprowadzenie produktu (...) z (...) sp. z o.o. , a więc miało to kreować uzasadnienie dlaczego to przedsiębiorstwo nie ma już tego produktu w posiadaniu. Ten niejako powrót tego produktu do wspomnianego brytyjskiego podmiotu gospodarczego, bez żadnego uzasadnienia gospodarczego oraz finansowego, świadczy, że oskarżeni byli przekonani, że będą bezkarni, a patologiczny [przestępczy] proceder nie zostanie ujawniony. Połączenie tych wszystkich powyżej opisanych mechanizmów, w których uczestniczył oskarżony Z. C. , uwzględniając jego kluczową rolę oraz jego świadomość specyfiki kupowanego produktu w postaci (...) , następnie jego wtórny zakup w oparciu o nierzetelne faktury przez przedsiębiorstwo, którym faktycznie zawiadywał, także doskonale wykazuje, logicznie i jasno, że ten oskarżony wiedział, że ów produkt, który nie miał być sprzedawany jako olej napędowy [albo jego komponent], w którego imporcie uczestniczył, jest sprzedawany w rzeczywistości właśnie jako produkt o zmienionym przeznaczeniu, a więc jako nośnik energetyczny [jako paliwo silnikowe]. Nie można zapominać również o zbieżnych działaniach podjętych przez oskarżonego Z. C. z działaniami oskarżonych M. K. (1) i W. O. , którzy legalizowali wpływ produktu (...) , który następnie był wyprowadzany [sprzedawany] jako olej napędowy, a podstawą do wykonania tych czynności było uzyskanie fikcyjnych faktur zakupu paliwa. Ten zbieżny mechanizm podejmowanych działań nie mógł być przypadkowy, a służył przeprowadzeniu całego mechanizmu, w którym uczestniczyły podmioty gospodarce, którymi faktycznie zawiadywali ci oskarżeni. Nie można też zapominać o kwestii całego pakietu faktur [pustych, które nie obrazowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w postaci uprzedniego zakupu oleju napędowego] pochodzących od oskarżonego W. K. (1) [reprezentującego (...) sp. z o.o. ], które według intencji wystawcy i odbiorców tych faktur, ,,wykazywały” na rzecz (...) sp. z o.o. podstawy [źródło] do rzeczywistej sprzedaży tego produktu separacyjnego ale już jako oleju napędowego, co było zbieżne pod względem czasowym i ilościowym, o czym szerzej będzie mowa przy omawianiu apelacji oskarżonych powiązanych z tymi podmiotami gospodarczymi, przy czym ta korelacja nie ma przypadkowego charakteru, a była ona niezbędnym elementem [środkiem] pozwalającym na rzeczywisty handel tym produktem. W całym paśmie zdarzeń, które zmierzały do wprowadzenia do obrotu produktu (...) , faktycznie jako olej napędowy, niemniej istotne były czynności zmierzające do wykazania, że (...) sp. z o.o. , dysponował wcześniej zakupionym olejem napędowym, co miały obrazować nierzetelne faktury pochodzące od oskarżonego W. K. (1) , który był powiązany z (...) sp. z o.o. , a ten ostatni podmiot miał kupować wcześniej olej napędowy od innych podmiotów. Do tych podmiotów należały: (...) Sp. z o. o. , (...) Sp. z o .o. , (...) Sp. z o.o. , H. M. G. (2) . Mając na względzie powyższe uwagi trzeba wskazać, że oskarżony miał pełną świadomość, że bierze udział w zatajaniu rzeczywistego przedmiotu opodatkowania, co wpływało na zniekształcenie podstawy opodatkowania, poprzez zmiany przeznaczenia produktu, który z mocy ustawy nie został objęty akcyzą i opłatą paliwową, a mając na względzie jego właściwości, gdyby nie to uregulowanie, byłby uznany za wyrób akcyzowy, posłużył się nierzetelnymi fakturami, a świadomie dokonywane przez niego transfery finansowe były niczym innym jak efektem obrotu tym wyrobem. Transfery te najpierw odnosiły się do jego pierwotnego zakup wspomnianego produktu, a następnie odnosiły się do uzyskaniu pieniędzy po jego sprzedaży, po uprzedniej zmianie przeznaczenia tego produktu. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.3. 1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a co za tym idzie na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności: - art. 410 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie kluczowego dla prawidłowego wyjaśnienia sprawy dowodu tj. przesłuchania prezesa zarządu oraz jedynego wspólnika zaangażowanych w proces handlu produktem ropopochodnym spółek - (...) ; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Przepis art. 410 k.p.k. jasno stanowi, że podstawą wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. W związku z tym podstawą orzeczenia mogą stanowić tylko te dowody, które zostały przeprowadzone na rozprawie, jak i dowody przeprowadzonego w postępowaniu przygotowawczym., ketów we właściwym trybie zostały ujawnione w toku rozprawy. Skoro więc podstawowe wyroku stanowić mogą tylko okoliczności ujawnione na rozprawie zgodnie z obowiązującymi regułami w tym względzie, to przedmiotem oceny Sądu I jak i II instancji nie mogą być zeznania świadków, opinie biegłych, protokoły różnych czynności procesowych i dokumenty, które nie zostają ujawnione w toku postępowania pierwszoinstancyjnego w trybie przewidzianym w kodeksie postępowania karnego (vide: wyrok SN z 21 maja 1984 r, I KR 92/04, OSNPG 1984, nr 12, poz. 114). Pominiecie więc istotnych dla sprawy okoliczności, które mogą wiec wpływ na rozstrzygnięcie w kwestii winy stanowią oczywista obrazę przepisu art. 410 k.p.k. , która ma wpływ na treść zaskarżonego wyroku (wyrok SN z 16 lutego 1977 r., IN KR 320/76, OSNPG 1977, nr 7-8, poz. 62). Przenosząc to na realia sprawy, odnośnie braku przesłuchania M. H. zarzut niezasadny. Już wcześniej wykazano, że ta osoba była figurantem, nie miał realnego wpływu na przebieg zdarzeń, a jego osobiste uczestnictwo w nielicznych zdarzeniach nie zmienia jego roli. Nie jest przypadkowe, że oskarżony Z. C. posłużył się osobą innej narodowości [ukraińskiej], co zmierzało do stworzenia realnych problemów aby do tej osoby dotrzeć w przypadku ujawienia procederu i jednocześnie aby móc kreować poczucie, że ta osoba odpowiada za wszystko co się wydarzyło w ramach obrotu produktem (...) , przez to dawało to podstawy do przeinaczania rzeczywistości. Niemniej tego, Sąd I instancji podejmował w toku procesu starania zmierzające do przesłuchania tej osoby w charakterze świadka, co było utrudnione, bowiem nie dało się ustalić jego miejsca zamieszkania na ternie P. , U. , C. oraz W. B. . Sąd I instancji (...) r., jako realizacja zarządzenia z (...) r. [k. 4723], zwrócił się do uprawnionego organu brytyjskiego [Brytyjskiego Organu Centralnego] o umożliwienie przeprowadzenia wideokonferencji z tym świadkiem, co nie zostało skutecznie zrealizowane, albowiem policji brytyjskiej udało się ustalić, że ów świadek przebywa na terenie C. [k. 4774, 4880]. Sąd I instancji, jako realizacja zarządzenia z (...) r. [k. 4723], zwrócił się do uprawnionego organu czeskiego [ M. S. v P. , k. 5074] o umożliwienie przeprowadzenia wideokonferencji z tym świadkiem, co nie zostało skutecznie zrealizowane, albowiem ów świadek nie przebywa pod wskazanym adresem na terenie C. [k. 5075]. W ramach tych czynności zwrócono się do policji o przeprowadzenie stosownych wywiadów w miejscach, w których mogła przebywać owa osoba, zwrócono się do strony ukraińskiej aby ustalić miejsce zamieszkania tej osoby, wysłać stosowne wezwanie i przesłuchać, co także okazało się bezskuteczne, na co wskazuje informacja z (...) r. [k. 4265], w której wskazano adres tej osoby: M. P. (...) , (...) , a adres do doręczeń 590 K. R. L. (...) , wraz z oświadczeniem podpisanym jego imieniem i nazwiskiem, co niczego nie zmiana, bo wskazuje, że do jego przesłuchania nie mogło w praktyce dojść nie z winy Sądu I instancji. Z ustalonego stanu faktycznego, opartego na przeprowadzonych dowodach, wynika jaka była rzeczywista rola M. H. , który bezpośrednio uczestniczył jedynie w poniższych zdarzeniach. W dniu (...) r. M. K. (2) przed notariuszem w B. sprzedał 100% udziałów w H. s.r.o. obywatelowi U. M. H. , jednocześnie zachował formalnie funkcję prezesa zarządu Spółki. W dniu (...) r. M. H. przed notariuszem w B. udzielił Z. C. szerokiego pełnomocnictwa do działania w jego imieniu w charakterze pełnomocnika jedynego udziałowca spółki (...) s.r.o., w tym także do odwoływania zarządu i zmiany firmy. W dniu (...) r. M. H. udzielił Z. C. pełnomocnictwa do reprezentowania jego osoby w zakresie dysponowania rachunkami bankowymi, dysponowania środkami pieniężnymi na rachunkach bankowych, zawierania umów o bankowości elektronicznej. W dniu (...) r. M. H. udzielił Z. C. pełnomocnictwa do reprezentowania spółki (...) Ltd . w pełnym zakresie i bez ograniczeń i wykonywania w jego imieniu wszelkich czynności prawnych poza tymi, które wymagają pełnomocnictwa szczególnego na podstawie ustawy. Po dopełnieniu formalności związanych z rejestracją spółki (...) Ltd . w dniu (...) sporządzona została umowa o współpracy (...) pomiędzy A. a.s. z siedzibą w L. , a (...) Company Ltd .. i z ramienia (...) Company Ltd . umowę podpisywał M. H. przed notariuszem w B. , który w dniu (...) r. dokonał notarialnego poświadczenia jego podpisu. M. K. (1) działający w imieniu (...) sp. z o.o. zawarł z M. H. działającym w imieniu (...) Company Ltd . dla pozoru umowę (pod)dzierżawy zbiornika nr 8 w bazie paliw w K. . Zabezpieczony w biurze (...) egzemplarz umowy dzierżawy zbiorników na paliwa oraz faktura za ich dzierżawę wystawiona na rzecz (...) Company Ltd . przez P. A. M. z siedzibą w G. podpisane są nazwiskiem M. H. . Opis tych zdarzeń, z udziałem M. H. , wskazuje, że oddał on w praktyce władzę nad podmiotami gospodarczymi, których rzekomo był właścicielem, nie gwarantując sobie w żaden sposób zabezpieczenia swoich interesów finansowych, jednocześnie nie ma żadnych dowodów [dokumentów], które wskazywałyby, że rzeczywiście oddziaływał permanentnie na funkcjonowanie tych podmiotów, choćby po to aby zabezpieczyć swoje interesy finansowe i czerpać zysk oraz kontrolować funkcjonowanie tych podmiotów. Te zaniechania ze strony M. H. oraz ze strony oskarżonego Z. C. , odwołując się do doświadczenia życiowego, jednoznacznie wskazują, że ten pierwszy był figurantem. Dopatrywanie się konieczności dotarcia do tej osoby i przesłuchania jej w charakterze świadka, było zbiegiem intencjonalnym, bowiem zmierzało do przedłużenia postępowania karnego oraz jednocześnie wytworzenie przeświadczenia, że to postępowanie ma w konsekwencji kluczowe luki dowodowe, co nie jest prawdą. Nie można wykluczyć, że M. H. powinien zasiąść na ławie oskarżonych, ale na tym etapie przedmiotowego postępowania karnego jest to wtórna sprawa, tym bardziej, że rola oskarżonego Z. C. została prawidłowo ustalona przez Sąd I instancji, w konsekwencji brak przesłuchania M. H. nie zubaża postępowania, a tym bardziej, nie implikuje wątpliwości co do roli tego oskarżonego. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.4. 1. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a co za tym idzie na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności: - art. 7 kpk poprzez wyprowadzenie z zebranego materiału dowodowego sprzecznych wewnętrznie oraz sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wniosków tj. uznanie iż Oskarżony odpowiadał za organizację przestępczego procederu, podczas gdy był on jedynie pełnomocnikiem powołanym przez prezesa zarządu współpracujących gospodarczo spółek (...) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut ten w praktyce łączy się z poprzednim zarzutem i wcześniejsze uwagi odnoszące się do niego są w pełni aktualne. Zarzut ten będzie więc zasadny zarówno wtedy, gdy Sąd ustalił stan faktyczny w oderwaniu od zgromadzonych dowodów (tzw. błąd braku), jak i wtedy, gdy podstawą ustaleń faktycznych uczyniono wprawdzie wszystkie ujawnione w toku rozprawy dowody, lecz dokonano ich nieprawidłowej oceny z punktu widzenia zasad logiki, wskazań wiedzy czy doświadczenia życiowego (tzw. błąd dowolności). Już na pierwszy rzut oka widać, iż zarzut ten jest z istoty rzeczy powiązany z zarzutem naruszenia przepisów postępowania, poczynając od zasady określonej w art. 7 k.p.k. , art. 410 k.p.k. , a na dalszych przepisach procesowych ją konkretyzujących kończąc. Z pewnością oskarżony Z. C. nie był ,,wyłącznie” pomocnikiem M. H. . Ujawnienie przez Sąd I instancji w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy, szczegółowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, rozważenie w zasadzie wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, dokonanie ich oceny w pisemnych motywach wyroku w sposób wyczerpujący i zasadniczo logiczny z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi Sąd II instancji do wniosku, iż ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. i w żadnej mierze nie stanowi naruszenia dyrektywy w tym przepisie zawartej. Reprezentujący oskarżonych ich obrońcy nie wskazali w żadnym punkcie apelacji na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd normy art. 7 k.p.k. Bez wykazania między innymi, iż ocena dowodów wyrażona przez Sąd I instancji jest sprzeczną z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, w praktyce żadna ze stron procesowych nie uzyskuje uprawnienia do podważania stanowiska Sądu, tym bardziej czyni bezzasadny zarzuty skarżących zwłaszcza w odniesieniu do kwestionowania poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, co miało faktycznie poprzedzać błędy w ocenie zebranego materiału dowodowego. Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc, na forsowaniu własnego poglądu na tę kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów Sąd I instancji, a nie ograniczać się do przedstawienia własnej wersji nawet opierającej się na materiale dowodowym, który w mniemaniu apelującego powinien zasługiwać na wiarygodność. Z pewnością argumentem mającym przemawiać za uznaniem poczynienia błędów w ustaleniach faktycznych przez Sąd I instancji, mających w rzeczywistości polegać na przypisaniu sprawstwa tym oskarżonym co do poszczególnych zarzucanych im czynów, nie może być postulowanie wiarygodności wyjaśnień oskarżonych, w tym oskarżonego Z. C. . Błąd w ustaleniach faktycznych ( error facti ) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów ( art. 7 k.p.k. ), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonywującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych. Konsekwentność wyjaśnień tych oskarżonych, których wyjaśnienia stoją w zasadniczej opozycji do materiału dowodowego obciążającego ich, nie jest skuteczną przesłanka do obalenia wiarygodności materiału dowodowego, na którym oparł się Sąd I instancji. Jednocześnie trzeba wskazać, że Sąd meriti prawidłowo wykazał na jakich licznych przesłankach uznał wiarygodność tego materiału dowodowego w rezultacie sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Z kolei obdarzenie wiarą w całości lub w części jednych dowodów oraz odmówienie tej wiary innym, jest prawem Sądu, który zetknął się z tymi dowodami bezpośrednio i pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. , jeżeli tylko zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 5 czerwca 2014 r., II AKa 113/14, LEX nr 1488651). Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.5. 1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a co za tym idzie na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności: - art. 5 § 2 k.p.k. poprzez wydanie wyroku skazującego, podczas gdy w sprawie istnieją nie dające się usunąć wątpliwości, które powinny skutkować uniewinnieniem Oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. , podnosząc wątpliwości strony, co do treści ustaleń faktycznych. Dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec nie usunięcia ich w toku postępowania dowodowego, ale nie wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Zwłaszcza za taką wątpliwość nie może uchodzić kwestia braku przesłuchania M. H. . Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.6. 3. Niezależnie od opisanych powyżej naruszeń przepisów postępowania, przedmiotowemu orzeczeniu zarzucam również naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie Oskarżonego winnym przestępstwa z art. 54 § 1 k.k.s. tj. nie ujawnienia przedmiotu lub podstawy opodatkowania - a więc przestępstwa, którego dokonać może wyłącznie podmiot obciążony obowiązkiem podatkowym, podczas gdy: - Osobą, na której ciążył obowiązek podatkowy' (jako na organie spółki) był jej Prezes Zarządu - M. H. ; - Oskarżony pełnił jedynie funkcję pełnomocnika spółki, a w zakres przedmiotowego pełnomocnictwa nie wchodziły czynności związane ze sporządzaniem i składaniem deklaracji podatkowych; - Obowiązek podatkowy powstał dopiero z momentem zmiany przeznaczenia preparatu ropopochodnego — co leżało poza sferą działania Oskarżonego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Przedmiotem kontroli instancyjnej jest analiza toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził go do przekonania o winie bądź niewinności danego oskarżonego. Sąd odwoławczy co do zasady ogranicza swoją działalność do weryfikacji racjonalności rozumowania sądu orzekającego, przedstawionego w zaskarżonym wyroku. Skoro skarżący je podważa, to konieczne jest bądź to wykazanie słuszności podniesionych przez niego argumentów, bądź też wykazanie Sądowi a quo , że nie ma racji i dlaczego. Uczynić to można tylko przez konkretną argumentację, z przywołaniem– w zależności od zaistniałej sytuacji- określonych dowodów przeprowadzonych w danej sprawie, poglądów prawnych, albo argumentów powołujących się na racje natury logicznej (por. m.in.: wyrok SN z dnia 1 marca 2007 roku, WA 8/07, Lex nr 446355, wyrok SN z dnia 3 kwietnia 2007 roku, II KK 81/06, Lex nr 448000), czego w praktyce zabrakło w analizowanym środku odwoławczym, którego słuszność jego autor zasadniczo upatruje w naruszeniach wskazanych w nim przepisów proceduralnych o różnorodnym charakterze oraz faktycznie błędu w ustaleniach faktycznych. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji oparto na właściwych dowodach, które poprawnie zostały przeprowadzone oraz wnikliwie i właściwe zostały ocenione przez Sąd Okręgowy. Ów zarzut został błędnie skonstruowany skoro jednocześnie kwestionuje ustalenia faktyczne oraz w praktyce uznano, że błędnie zastosowano prawo materialne. Zarzut o charakterze ogólnym i polemicznym, nie wykazano na czym miał polegał błąd w ustaleniach faktycznych, skoro nie ma błędu braku albo błędu dowolności. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, które generalnie odpowiada wymogom formalnym i umożliwia pełną kontrolę odwoławczą, pozwala na stwierdzenie, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, która pozwoliła na poczynienie jednoznacznych ustaleń faktycznych, zapewniających pełną realizację zasady prawdy materialnej określonej w art. 2§2 k.p.k. , podczas gdy obrona poza odmienną i niezasadną interpretacją zebranych dowodów oraz ich oceną, nie wykazała na jakiej podstawie Sąd Okręgowy, w tym zakresie popełnił błąd w ustaleniach faktycznych albo w odniesieniu do naruszenia prawa materialnego. Jednocześnie trzeba wskazać, ze obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego, a także w sytuacji niezastosowania określonego przepisu, gdy jego zastosowanie było obowiązkowe. Natomiast nie zachodzi taka obraza, kiedy wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów prawa procesowego. W konsekwencji, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może być uznany za trafny jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże, iż rozstrzygnięcie Sądu nie uwzględnia całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, bądź, że ocena poszczególnych dowodów sprzeczna jest z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego, czy też wskazaniami wiedzy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może jednak sprowadzać się tylko do polemiki ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i prezentowania odmiennej subiektywnej oceny dowodów. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (vide: wyrok SN z 11 kwietnia 2017 r., Prok. i Pr.- wkł. 2017/6/21) Apelujący obrońca zupełnie zapomina o unormowaniu zawartym w art. 9§3 k.k.s. , co jest zabiegiem niewłaściwym i zmierza do błędnego wykazywania, że oskarżony Z. C. jest poza rażeniem przepisów skarbowych. Przed przystąpieniem do omówienia podstaw przypisanej temu oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane jemu czyny wskazać należy, że podmiotem odpowiedzialności karnej skarbowej może być wyłącznie osoba fizyczna. Ustawodawca zapobiegł jednak sytuacji, w której czyny popełnione przez osoby prawne lub jednostki niemające osobowości prawnej pozostawałyby bezkarne. Rozwiązanie tej kwestii stanowi regulacja przewidziana w art. 9 § 3 k.k.s. , który stanowi, że za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną. Innymi słowy oskarżony Z. C. faktycznie ale też w oparciu o udzielone pełnomocnictwo przez jedynego udziałowca zawiadywał wspomnianymi podmiotami gospodarczymi, a tym samym on odpowiadał za podejmowane działania, decyzje, za którymi on stał, a nie jego mocodawca, które wypełniały znamiona określonych przestępstw karnoskarbowych. Te słusznie zauważa Sąd I instancji. Tym samym sugerowane w apelacji, że za zobowiązania podatkowe jako prezes zarządu tych podmiotów gospodarczych zawiadywanych w praktyce przez oskarżonego, jest zabiegiem sztuczny, skoro znamy rolę oskarżonego Z. C. . Co do roli tego oskarżonego Z. C. odniesiono się wcześniej i uwagi te są aktualne. Ten oskarżony z pełną premedytacją stworzył określony mechanizm, w którym posiłkował się figurantem, aby właśnie mieć podstawy do przeinaczania rzeczywistych zdarzeń jeżeli zostaną one jednak ujawnione przez organa ścigania. Kwestia składania albo nieskładania określonych dokumentów na potrzeby postępowań skarbowych, w tym kto był do tego zobowiązany lub umocowany ma w tym wypadku zupełnie wtórne znaczenie. Istotą sprawy jest obrót produktem, który nie miał służyć jako nośnik energetyczny, a służył bo to dawało duże korzyści majątkowe osobom, które w tym procederze w sposób świadomy uczestniczyły. Także co do wiedzy tego oskarżonego co działo się ze środkiem ropopochodnym (...) wypowiedziano się wcześniej i pozostaje to aktualne. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.7. 4. rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec Oskarżonego w stosunku do jego stopnia winy - polegającą na wymierzeniu mu kary 3 (trzech) lat bezwarunkowego pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 35.000 zł (700 stawek dziennych grzywny w wysokości 50 zł każda), podczas gdy właściwości i warunki osobiste Oskarżonego, a także względy indywidualno-prewencyjne uzasadniają zastosowanie wobec Oskarżonego kary łagodniejszego rodzaju; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie sposób przyjąć, że kara wobec określonej osoby jest karą niewspółmiernie surową w sytuacji, gdy sąd wymierzając ją uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru, czyli wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego nie zostały przekroczone (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 9 lipca 2014 r., II AKa 134/14, LEX nr 1509042). Innymi słowy represja karna zastosowana wobec oskarżonego Z. C. co do kierunku i jej intensywności jest prawidłowo ukształtowana, w zakresie wymierzonych jednostkowych kar zasadniczych oraz kary łącznej pozbawienia wolności. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji w tym zakresie jest lapidarne ale w zasadzie prawidłowe, skoro odwołał się on do dyrektyw wymiaru kary z art. 53§7 k.k.s. , którym wyraźnie wskazano, że przy ocenie stopienia społecznej szkodliwości bierze się pod uwagę rodzaj i charakter zagrożonego lub naruszonego dobra, wagę naruszonego przez sprawcę obowiązku finansowego, wysokość uszczupleń podatkowych, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy. Sąd I instancji wziął pod uwagę zasadniczo powyższe dyrektywy wymiaru kary. Nadto uwzględniono zasadniczo dyrektywy wymiaru kary definiowane w art. 53 k.k. , co do przypisanego oskarżanemu przestępstwa kwalifikowanego w oparciu o k.k. Odnosząc to do analizowanego środka odwoławczego, trzeba wskazać, że apelujący podkreśla, że nie uwzględniono przy wymiarze kary stanu zdrowia oskarżonego, jego aktualnej sytuacji życiowej, faktu, że zdarzenia miały miejsce kilkanaście lat temu, nie jest on [oskarżony] zdemoralizowany, ma ograniczone możliwości zarobkowe. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony występował we wszystkich konfiguracjach przedmiotowych i podmiotowych odnoszących się do obrotu produktem (...) . Pojawiał się w relacjach z przedsiębiorstwami prowadzonymi przez oskarżonych M. K. (1) oraz W. O. , jak i oskarżonego A. M. , co było rozłożone w czasie. W efekcie świadczy to o jego uporze i chęci osiągnięcia jak największego zysku, działał przez to najdłużej, w sposób różnorodny, skoro aby osiągnąć cel, w postaci uzyskania pieniędzy ze sprzedaży tego produktu, jako oleju napędowego albo jako jego komponent, podejmował wiele różnorakich działań, wykorzystując patologicznie swoją wiedzę i doświadczenie, doprowadzając do bardzo poważnych uszczupleń podatkowych. Te powyższe kwestie stawiają ocenę stopienia społecznej szkodliwości przypisanych jemu przestępstw na bardzo wysokim poziomie. W efekcie, to że przedmiotowe zdarzenia miały miejsce ponad 12 lat temu, a aktualnie oskarżony ma pewne dolegliwości zdrowotne [z pewnością najpoważniejsze mają charakter onkologiczny], co ogranicza jego aktywność zawodową, nie był dotychczas karany nie mogły wpłynąć na zastosowaną represję karną poprzez jej złagodzenie. Orzeczone kary pozbawienia wolności, jak i grzywny nie rażą swoją surowością, mając na względzie ilość podjętych działań przez oskarżonego, wartość uszczupleń podatkowych, przemyślany, wyrafinowany i zaplanowany sposób jego działań, instrumentalne wykorzystanie innej osoby, tym bardziej, że nie zostały one wymierzone w górnych granicach ustawowego zagrożenia, ani nie przekroczono tej granicy w przypadku przypisanego jemu przestępstwa skarbowego do czego uprawniał art. 38§2 pkt 1 k.k.s. , a wymierzono kara łączna pozbawienia wolności słusznie nie została oparta o zasadę kumulacji, choć godzono w różne dobra chronione prawem. Z racji wieku, wykształcenia oraz doświadczenia zawodowego oskarżony funkcjonuje w określonym środowisku i w tej sytuacji, mając na względzie prewencję ogólną, jest absolutnie pożądane aby oskarżony odbył karę pozbawienia wolności, mimo, że w przedmiotowej sprawie przez kilka miesięcy był stosowany wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Takie rozwiązanie uświadomi osobom, które zetkną się ze sprawą oskarżonego, choćby w oparciu o jego relacje, że podatkowe nadużycia, na dodatek dokonane na dużą skalę, nie są bezkarne. Wniosek O zmianę i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o wymierzenie łagodniejszej kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutów, nie mogła prowadzić do zmiany i uniewinnienia oskarżonego. 3.8. Apelacja obrońcy oskarżonego A. M. 1. Obraza prawa procesowego mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia - tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na całkowicie dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oraz wskazaniami wiedzy oceny dowodów w postaci zeznań świadków: R. G. (1) , S. Ł. i J. W. złożonych w postępowaniu przygotowawczym czego konsekwencją było uznanie, że produkt o handlowej nazwie A. 200 magazynowany w zbiorniku numer 7 na terenie bazy paliw P. (1) przy użyciu autocystern był przepompowywany do innych zbiorników zawierających olej napędowy i po zmieszaniu z innymi produktami ropopochodnymi, w tym olejem napędowym, był rozwożony do klientów firmy PW (...) , w sytuacji gdy żaden ze świadków nie potwierdził aby dochodziło do procederu mieszania produktu o handlowej nazwie A. 200 z paliwami, a świadkowie przesłuchanie przed Sądem kategorycznie zaprzeczyli aby dochodziło do procederu mieszania A. z paliwami ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Jak już wcześniej wskazano, przepis art. 410 k.p.k. jasno stanowi, że podstawą wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. W związku z tym podstawą orzeczenia mogą stanowić tylko te dowody, które zostały przeprowadzone na rozprawie, jak i dowody przeprowadzonego w postępowaniu przygotowawczym., ketów we właściwym trybie zostały ujawnione w toku rozprawy. Skoro więc podstawowe wyroku stanowić mogą tylko okoliczności ujawnione na rozprawie zgodnie z obowiązującymi regułami w tym względzie, to przedmiotem oceny Sądu I jak i II instancji nie mogą być zeznania świadków, opinie biegłych, protokoły różnych czynności procesowych i dokumenty, które nie zostają ujawnione w toku postępowania pierwszoinstancyjnego w trybie przewidzianym w kodeksie postępowania karnego (vide: wyrok SN z 21 maja 1984 r, I KR 92/04, OSNPG 1984, nr 12, poz. 114). Pominiecie więc istotnych dla sprawy okoliczności, które mogą wiec wpływ na rozstrzygnięcie w kwestii winy stanowią oczywista obrazę przepisu art. 410 k.p.k. , która ma wpływ na treść zaskarżonego wyroku (wyrok SN z 16 lutego 1977 r., IN KR 320/76, OSNPG 1977, nr 7-8, poz. 62). Przenosząc te uwagi na realia przedmiotowej sprawy trzeba wskazać, że w sposób prawidłowy Sąd I instancji dokonał analizy i oceny zeznań R. G. (1) , S. Ł. i J. W. , co zaprezentowano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Analiza ta jest obszerna i wszechstronna, albowiem odnosi się ona do wszystkich supozycji zaprezentowanych przez te osoby w toku całego postępowania karnego, poprawnie argumentując, którym zeznaniom dano wiarę i dlaczego, co odbyło się w granicach swobodnej ocenie dowodów, normowanej w art. 7 k.p.k. Tym samym ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. i w żadnej mierze nie stanowi naruszenia dyrektywy w tym przepisie zawartej. Reprezentujący oskarżonego obrońca [apelujący] nie wskazał w żadnym punkcie apelacji na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd normy art. 7 k.p.k. Bez wykazania między innymi, iż ocena dowodów wyrażona przez Sąd I instancji jest sprzeczną z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, w praktyce żadna ze stron procesowych nie uzyskuje uprawnienia do podważania stanowiska Sądu, tym bardziej czyni bezzasadny zarzuty skarżących zwłaszcza w odniesieniu do kwestionowania poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, co miało faktycznie poprzedzać błędy w ocenie zebranego materiału dowodowego. Konkludując ten wątek należy przesądzić, co słusznie uczynił Sąd I instancji, w poczynionych ustaleniach faktycznych, że na terenie bazy paliwowej przedsiębiorstwa (...) , zawiadywanego przez oskarżonego A. M. , dochodziło do mieszania produktu (...) z innymi produktami ropopochodnymi, w tym z olejem napędowym, następnie taki finalny produkt był wywożony z terenu przedsiębiorstwa (...) w celu dalszej dystrybucji [sprzedaży]. Znamienne jest, że obrona bezpodstawnie forsuje wersję, że (...) wcześniej przywożony cysternami, na czeskich numerach rejestracyjnych, był następnie wywożony [odbierany] przez środki transportu [w cysternach albo w tzw. mauzerach] skierowane przez przedsiębiorstwo (...) Ltd . [a więc przez oskarżonego Z. C. ], przy czym ten następczy wywóz tego produktu odbywał się bez jakichkolwiek pokwitowań, czego nie konwaliduje ,,notatka służbowa” z datą (...) r. [k. 5200] podpisana przez S. Ł. , J. W. oraz R. G. (1) mająca wykazywać, że taki wywóz tego produktu miał miejsce, a nie bez przyczyny, wskazano daty tego fikcyjnego wywozu od (...) r., a więc po zdarzeniach objętych aktem oskarżenia, bowiem było to już nieweryfikowalne przez organy ścigania, a owa ,,notatka służbowa” na potrzeby procesu pojawia się (...) r. [k. 5199]. Ta ,,notatka służbowa” jest niewiarygodna, była ona nieudolnym elementem mającym wykazywać coś co nie miało miejsca. Przyczyny braku wydania na bieżąco takich pokwitowań, co najmniej uprawdopodabniających rozgospodarowania [wywiezienia] tego produktu z terenu magazynów przedsiębiorstwa (...) są nadto jasne. Takiego wywożenia tego produktu [w pierwotnej postaci] z terenu tego przedsiębiorstwa przez wspomniane przedsiębiorstwo po prostu nie było. Jak wskazuje doświadczenie życiowe [a lepiej trzeba odwołać się do zdrowego rozsądku] takie zaniechanie mogłoby być jednorazowym zdarzeniem, odosobnionym, w sumie przypadkowym, w granicach dopuszczalnego ludzkiego błędu, ale nie mogło mieć długotrwałego [wielomiesięcznego] charakteru, dotyczącego ponad 600.000 litrów tego pierwotnego produktu, z czym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Oskarżony A. M. jest dojrzałym człowiekiem, z odpowiednim wykształceniem, a co najważniejsze jest zbyć doświadczoną osobą w prowadzeniu specjalistycznej dzielności gospodarczej, aby pozwolił sobie na taką nierzetelność oraz niefrasobliwość, narażając się na zarzut kradzieży tego produktu ze strony zlecającego przechowanie, w przypadku jego niepamięci, a nawet jego nieuczciwości. Przypomnijmy, że przyjmowanie produktu (...) , przywożonego z C. , odbywało się w odpowiedniej procedurze technicznej, organizacyjnej, co było obrazowane odpowiednimi czynnościami i dokumentami, w tej sytuacji zdrowy rozsądek podpowiada, że w przypadku wydawania tego produktu byłoby to dokumentowane, choćby po to aby mieć dowód, że wywóz rzeczywiście odbył się, kto to zlecił, co i jaka ilość była przedmiotem takich czynności. W efekcie trudno skutecznie przeforsować wersję, jako wiarygodną, że ten produkt był odbierany następnie przez podmiot zlecający jego przechowanie. Zdenerwowanie R. G. (1) w toku pierwszych przesłuchań przeprowadzonych w toku postępowania przygotowawczego, nie zaskakuje. Był on kierownikiem, a więc też osobą decyzyjną, wiedział, co działo się z produktem, który pochodził z C. , wiedział, że mieszanie go jest nielegalne, co narusza prawo, a ten produkt fizycznie zmienia swoje przeznaczenie i w konsekwencji staje się produktem akcyzowym. Tolerowanie takiego stanu rzeczy obciążało także R. G. (2) i w zasadzie powinno go to postawić w stan oskarżenia. Sprawą organów ścigania jest to, że tak się nie stało, co jawi się jako oportunizm z ich strony, przecząc zasadzie legalizmu. Reasumując, w przypadku rzeczywistego wywozu produktu (...) , w pierwotnej formie, z terenu przedsiębiorstwa (...) zawiadywanego oskarżonego A. M. przez transport zorganizowany przez oskarżonego Z. C. , który w praktyce zawiadywał przedsiębiorstwem (...) Ltd ., takie dokumenty zostałyby sporządzone i zafunkcjonowałyby w przedmiotowej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że ci świadkowie [ R. G. (1) , S. Ł. i J. W. ],na etapie postępowania sądowego, po prostu chcieli pomóc swojemu pracodawcy oskarżonemu A. M. , stąd zmiana treści ich zeznań w toku procesu i jest to typowe zachowanie mające pomóc osobie, która miała wpływ na ich los zawodowy i życiowy, a które swoją wcześniejszą szczerością zaszkodziły, bowiem wykazały, że oskarżony brał udział w przestępczym procederze, w efekcie ,,notatka służbowa” z datą (...) r. [k. 5200] podpisana przez S. Ł. , J. W. oraz R. G. (1) jest niewiarygodna, była nieudolnym elementem mającym wykazywać coś co nie miało miejsc, a nie bez przyczyny, wskazano daty tego fikcyjnego wywozu od (...) r., a więc po zdarzeniach objętych aktem oskarżenia, bowiem było to już nieweryfikowalne przez organy ścigania, a owa ,,notatka służbowa” na potrzeby procesu pojawia się (...) r. [k. 5199]. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.9. obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia - tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na całkowicie dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oraz wskazaniami wiedzy oceny dowodów i uznaniu za niewiarygodne zeznań świadków A. S. i W. F. , w zakresie w jakim opisywali oni proces pobierania mauzerów przez Z. C. , podczas gdy, wbrew twierdzeniom Sądu, nie pozostają one w sprzeczności z zeznaniami R. G. (1) , S. Ł. i J. W. ; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd I instancji właściwie oceniono zeznania A. S. i W. F. , co poprawnie umotywowano. Relacje tych osób, z których miało wynikać, że produkt (...) był wywożony z terenu przedsiębiorstwa (...) , przez transport aranżowany przez Z. C. , skoro wydawano dla niego tzw. mauzery nie jest wiarygodny, na co słusznie powołał się sąd I instancji i prawidłowo wykazał. Oskarżony Z. C. w swoich wyjaśnieniach wskazał, że nie wiedział co się faktycznie działo z dostarczonym do P. (1) produktem (...) (k. 615), a także, że nie wiedział czy i gdzie (...) Company Ltd . sprzedawała ten produkt (k. 1353), a taką wiedzę miał mieć M. H. . Nie jest możliwe, żeby w toku przesłuchania Z. C. zapominał o wywiezieniu ponad 600.000 litrów tego produktu. Gdyby takie wywożenie tego produktu było czynnością jednorazową, to na siłę można byłoby przyjąć wersję, że zapomniał on o tej czynności. W przypadku gdy to miał być proces długotrwały, obejmujący konieczność wykonania wiele czynności, poprzedzających sam wywóz tego produktu z danego miejsca, to racjonalność nie pozwala przyjąć, że zapominało się o takich zdarzeniach. Przed wywozem należało zorganizować środki transportu, na dodatek o charakterze specjalistycznym, ustalić datę odbioru tego produktu, należało znaleźć miejsce dokąd ten produkt trzeba przewieź, które wymagało specjalnych warunków, przecież wywóz tego produktu nie miał być przeprowadzony dla samego wywiezienia, bo przy takim założeniu, takie czynności mają absurdalny charakter i obrażają inteligencję tych, którzy mieliby w to uwierzyć. Pozostają aktualne uwagi co do kwestii wiarygodności wspomnianej ,,notatki służbowej” mającej obrazować wywóz tego produktu przez wspomnianą brytyjską spółkę. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.10. obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia - tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na całkowicie dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oraz wskazaniami wiedzy oceny dowodów, w szczególności wyjaśnień oskarżonego A. M. , zaświadczenia z dnia 31 maja 2019 roku wystawionego przez Zakład (...) . j. (k. 5480- 5481) oraz zeznań G. Z. (k. 5763v-5765v), której konsekwencją było przyjęcie, iż A. 200 był mieszany z olejem napędowym, a mieszanina ta jako pełnowartościowy olej napędowy dostarczana była (poza ewidencją) do odbiorców hurtowych jakimi były m. in. inne stacje paliw, jak również stancje paliw należące do A. M. (było ich 10); ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Rację ma obrońca, że gdyby sprzedaż produktu (...) miałaby być realizowana na stacji paliw w N. i to po zmieszaniu go z pełnowartościowym olejem napędowym, to z uwagi na jego ilość, a także wdrożony system do automatycznej obsługi stacji paliw byłoby to niemożliwe. Pamiętać jednakże należy, że oskarżony A. M. poza sprzedażą detaliczną prowadził hurtową sprzedaż paliw, a z materiału dowodowego omówione we wcześniejszej części uzasadnienie, wskazanego powyżej wynika, iż (...) był mieszany z olejem napędowym, a mieszanina ta jako pełnowartościowy olej napędowy dostarczana była do odbiorców hurtowych jakimi były m. in. inne stacje paliw, jak również stancje paliw należące do A. M. (było ich 10), a co za tym idzie w odniesieniu do tego produktu nie może być w ogóle mowy o sprzedaży detalicznej. Również drugi z argumentów podnoszonych przez obrońcę nie mógł skutecznie podważyć wiarygodności materiału dowodowego stanowiącego podstawę poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych. Trzeba odwoła się do tego co ustalił Sąd I instancji, w świetle przedłożonych przez obronę dokumentów tj. zaświadczenia z dnia (...) r. wystawionego przez Zakład (...) . j. z/s w O. W. . (k. 5480-5481), a także zeznań G. Z. (k.5763v-5765v) nie budziło wątpliwości Sądu, że w PW (...) A. M. wdrożony został (...) Stacjami Paliw, który uniemożliwiał nieewidencjonowaną sprzedaż produktów. Wskazać jednakże należy, że działający w ramach systemu program (...) pozwalał na w pełni zautomatyzowaną sprzedaż paliw w dystrybutorów oraz obsługę sprzedaży detalicznej towarów i usług oferowanych na stacjach paliw, natomiast program humansoft C. / H. (...) umożliwiał zarządzanie całością procesów zachodzących na stacjach paliw umożliwiając m. in. prowadzenie gospodarki magazynowej, rejestrację faktur zakupu, prowadzenie i rozliczenie kasy. Tym samym system ten odnosił się wyłącznie do sprzedaży detalicznej na stacjach paliw, a nie obejmował sprzedaży hurtowej prowadzonej w ramach bazy paliw, gdzie gospodarka magazynowa prowadzona była w oparciu o dokumenty WZ i PZ, a którą to okoliczność potwierdził A. M. (k. 5422v-5423), jak i G. Z. . Tym samym, wbrew twierdzeniom obrońcy możliwe było zlanie do zbiornika impregnatu ropopochodnego, kolejno pobranie jego części i zlanie do innego zbiornika, a następnie ponowne pobranie powstałej mieszaniny, co mogło się odbyć całkowicie poza ewidencją magazynową, albowiem ograniczenia takie wprowadzone zostały wyłącznie w przypadku sprzedaży detalicznej, gdzie paliwo wydawane było poprzez dystrybutor. Nadto, pamiętać należy, że gospodarka magazynowa w bazie paliw – na co wskazywał również A. M. dotyczyła jedynie zbiorników, w których znajdowało się paliwo będące własnością P. (1) , a zatem substancje w zbiornikach rzekomo dzierżawionych nie mogły być uwzględniane w stanach magazynowych P. (1) , a co za tym idzie mogły być sprzedawane poza ewidencją magazynową. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.11. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na niezasadnym przyjęciu, że A. M. dokonał nieewidencjonowanej sprzedaży oleju napędowego, w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających aby do takiego procederu dochodziło, w szczególności nie ustalono rzekomych nabywców tego oleju napędowego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Przyjęcie przez Sąd I instancji, że doszło do nieewidencjonowanej sprzedaży oleju napędowego, którego istotnym komponentem był produkt (...) , znajduje swoje uzasadnienie zwłaszcza w dowodach w postaci zeznań R. G. (1) , S. Ł. i J. W. , oczywiście w częściach wiarygodnych dla Sądu I instancji, co omówiono wcześniej, jak i zabezpieczonej dokumentacji obrazującej skalę procederu. Jest rzeczą oczywistą, że nie udało się ustalić odbiorców tego produktu, albowiem zamykałoby to cały łańcuch obrotu tym produktem, a to nie było w interesie ani oskarżonego A. M. oraz oskarżonego Z. C. . Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.12. obrazę prawa materialnego mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia - tj. art. 73a § 1 k.k.s. poprzez jego błędną wykładnię, której skutkiem było przyjęcie, iż przedmiotem wykonawczym przestępstwa skarbowego z art. 73a § 1 k.k. może być wyrób, który nie został uznany za wyrób akcyzowy, czego konsekwencji było uznanie, że oskarżony A. M. popełnił przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Należy wskazać, że wyrób (...) na terenie kraju gdzie został wytworzony nie został uznany za wyrób akcyzowy. Przy czym nie został on tam uznany za wyrób akcyzowy nie dlatego, że nie spełnia określonych norm fizycznych, chemicznych oraz technicznych, ale determinowało to pierwotne przeznaczenie tego produktu, który nie miał być używany jako nośnik energetyczny [jako paliwo]. Jeżeli chodzi o polski porządek prawny ów wyrób nie znajduje się na liście wyrobów akcyzowych będącej załącznikiem do ustawy o podatku akcyzowym , bowiem na tej liście nie odwołano się do konkretnych nazw danego produktu, a odwołano się do pojęcia wyrobu energetycznego [ art. 2 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym ], która to ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących aktów prawnych: 1) dyrektywy Rady 83/183/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnienia od podatku stosowanych do przywozu na stałe z Państw Członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych (Dz. Urz. WE L 105 z 23.04.1983, str. 64, ze. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 117, ze. zm.); 2) dyrektywy Rady 83/182/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych Środków transportu czasowo wwożonych do jednego Państwa Członkowskiego z innego Państwa Członkowskiego (Dz. Urz. WE L 105 z 23.04.1983, str. 59, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 112, ze zm.); 3) dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. Urz. WE L 76 z 23.03.1992, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 179, ze zm.); 4) dyrektywy Rady 92/79/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od papierosów (Dz. Urz. WE L 316 z 31.10.1992, str. 8, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 13, str. 202, ze zm.); 5) dyrektywy Rady 92/80/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od wyrobów tytoniowych innych ni˝ papierosy (Dz. Urz. WE L 316 z 31.10.1992, str. 10, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 13, str. 204, ze zm.); 6) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz. Urz. WE L 316 z 31.10.1992, str. 21, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 206); 7) dyrektywy Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych (Dz. Urz. WE L 316 z 31.10.1992, str. 29; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 213); 8) dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych ni˝ podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz. Urz. WE L 291 z 06.12.1995, str. 40, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 283, ze zm.); 9) dyrektywy Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty (Dz. Urz. WE L 291 z 06.12.1995, str. 46; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 289); 10) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 283 z 31.10.2003, str. 51, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 405, ze zm.); 11) dyrektywy Rady 2004/74/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektyw´ (...) w zakresie możliwości stosowania przez określone Państwa Członkowskie czasowych zwolnień lub obniżek poziomu opodatkowania na produkty energetyczne i energię elektryczną (Dz. Urz. UE L 157 z 30.04.2004, str. 87; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 2, str. 16); 12) dyrektywy Rady 2006/79/WE z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym (Dz. Urz. UE L 286 z 17.10.2006, str. 15); 13) dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy (Dz. Urz. UE L 346 z 29.12.2007, str. 6). Nie nazwa decyduje czy mamy do czynienia z wyrobem akcyzowym, a jego właściwości fizyczne i chemiczne wskazujące, że mamy do czynienia z wyrobem energetycznym oraz wykorzystanie tego wyroku jako nośnika energetycznego. Odmienne ujęcie tej kwestii, na co powołuje się apelujący, odwołujący się do poglądu doktryny, z którym nie można zgodzić się, prowadziłoby do kreowania patologicznej sytuacji, którą na dodatek należałoby uznać za ambiwalentną w stosunku do unormowań zawartych w ustawie z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym oraz ustawie karnoskarbowej, implikującą konieczność uniewinnienie osób, które omijają system podatkowy w sposób oczywisty. Z koncepcji apelującego wynika, że skoro rzeczywisty produkt o określonej nazwie mający cechy [właściwości] wyrobu akcyzowego [wyrobu energetycznego] nie został umieszczony w załączniku określającym wyroby akcyzowe, to w konsekwencji obrót takim produktem i wykorzystanie go jako nośnik energii, jest poza normą zawartą w art. 73a§1 k.k.s. Innymi słowy, dzięki temu można nim [faktycznie wyrobem energetycznym] handlować jak wyrobem akcyzowym, a ewentualne zapłacenie koniecznych i wszelkich należności publicznoprawnych, dotyczących tego produktu, wynikających z jego pierwotnego przeznaczenia, które wyklucza [umownie] użycie tego produktu jako nośnika energii, mimo, że faktycznie ów produkt wykorzystano jako nośnik energii, w zasadzie zwalnia z określonych obowiązków formalnych oraz uwalnia od rygorów prawnych, w tym fiskalnych oraz karnoskarbowych. Zaakceptowanie takiego stanu doprowadziłoby do patologii, której nie można byłoby opanować, co gorsza godzącej w interesy fiskalne państwa. Tak należy wnioskować, skoro dochodziłoby do sprzedaży produktu (...) , faktycznie jako olej napędowy, a z racji braku tego produktu w wykazie wyrobów akcyzowych, nie zachodziłaby konieczność naliczenia i uiszczenia podatku akcyzowego i opłaty paliwowej. W sposób rażący i oczywisty rzuca się w oczy, nawet dla przeciętnego człowieka, że takie zachowania [mechanizm] są niepożądane i są sprzeczne z prawem, a nawet ze zdrowym rozsądkiem i przyzwoitością. Należy na ten produkt spojrzeć właściwe poprzez jego właściwości fizyczne, chemiczne oraz techniczne, a nie to czy jest ujęty w przywołanym załączniku. Produkt (...) jest produktem ropopochodnym na bazie węglowodorów oraz metyloestru oleju rzepakowego z pierwotnym [zasadniczym] przeznaczeniem do impregnacji wyrobów mających zastosowanie w budownictwie lądowym, przydatnym np. do czyszczenia form do produkcji kostki brukowej, czy jako środka separującego przy pracach drogowych tj. zapobiegającego np. przywieraniu masy asfaltowej transportowanej przez ciężarówki. Impregnat ropopochodny o nazwie handlowej (...) zawiera mniej niż 70% masy olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, co wyklucza jego klasyfikację, do kodu (...) i tym samym nie spełnia parametrów oleju napędowego wskazanych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych . Parametry wskazane w specyfikacji produktu nie spełniają również wymogów określonych dla biokomponentów i dla biopaliw ciekłych. Niemniej, jednocześnie (...) może być stosowany niezgodnie ze swoim przeznaczeniem jako samoistne paliwo do silników Diesla, może również być wykorzystywany jako komponent w mieszankach z olejem napędowym lub do wytwarzania biopaliwa B-20. Produkt (...) z uwagi na swoje przeznaczenie w kraju producenta nie podlegał obowiązkowi akcyzowemu i opłacie paliwowej, jednakże spełniał wszelkie wymogi techniczne wymagane dla mieszanych olejów napędowych (zawierających tzw. (...) ) wg normy, (...) i w przypadku użycia jako paliwo silnikowe albo jako dodatek lub domieszka do paliw silnikowych powinien być traktowany jako produkt podlegający obowiązkowi akcyzowemu- na co wskazała ekspertyza Instytutu Nafty i Gazu Zakład (...) i Gazownictwa z 30 września 2011 r. [k. 2163- 2176]. Innymi słowy, produkt (...) z momentem zmiany przeznaczenia, w nośnik energetyczny, bowiem mający do tego odpowiednie parametry fizyczne i chemiczne, stawał się wyrobem akcyzowym, nie zależnie od tego, że jako (...) nie znajduje się w wykazie wyrobów akcyzowych. Wniosek O zmianę i uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na niezasadność zarzutów zawartych w apelacji. 3.13. Apelacja obrońcy M. K. (1) , W. O. i W. K. (1) 1. na podstawie art. 438 pkt la k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 ustawy z dnia 10 września 1997 roku Kodeks kamy skarbowy (tekst jednolity Dz.U. z 2021 roku, poz. 408, dalej: k.k.s. zarzucam zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 44 § 2 k.k.s. w zw. z art. 54 § 1 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 59 § 1 pkt. 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 roku, Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami, dalej: O.p.) w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez brak zastosowania przepisu art. 44 § 2 k.k.s. mimo upływu okresu 5 lat - określonych w przepisie art. 70 § 1 O.p. po upływie których, z mocy prawa, dochodzi do przedawnienia postępowania, a tym samym zgodnie z przepisem art. 59 § 1 pkt. 9 O.p. do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, w szczególności mając na uwadze, że w ujawnionym [... tekst skrócony ...]
Pełny tekst orzeczenia
II AKA 63/22
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.