II AKa 350/25

Sygn. akt II AKa 350/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2026 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca sędzia SA Karina Maksym (spr.) Sędziowie: SA Wojciech Kopczyński SA Iwona Hyła Protokolant Magdalena Golyszny przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zabrzu Donaty Janickiej po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 roku sprawy O. Ł. , córki B. i Z. , ur. (...) w Ł. oskarżonej z art. 233 § 1 i 6 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji obrońcy i prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 12 maja 2025 roku, sygn. akt IV K 77/23 I. 
        zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1) 
        w punkcie 1 uznaje oskarżoną O. Ł. za winną tego, że w dniu 29 kwietnia 2021 roku w M. , w celu uzyskania dla (...) Sp. z o.o. z siedzibą w M. od Powiatowego Urząd Pracy w M. dysponującego środkami publicznymi, pod rygorem odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 15 zzb ust. 10 pkt. 3 i ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, przedłożyła wniosek o „udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID — 19” zawierający poświadczające nieprawdę oświadczenie o niezaleganiu przez (...) Sp. z o.o. w regulowaniu zobowiązań podatkowych i składek na ubezpieczenie społeczne dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla wypłaty wnioskowanego wsparcia finansowego w kwocie 234.352,44 zł, tj. czynu wyczerpującego ustawowe znamiona występku z art. 233 § 1 i 6 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to przy zastos. art. 11 § 3 k.k. na mocy art. 233 § 1 k.k. wymierza oskarżonej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, 2) 
        na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesza wobec oskarżonej wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 2 (dwóch) lat próby, 3) 
        na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązuje oskarżoną do informowania kuratora na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 (sześć) miesięcy licząc od daty uprawomocnienia się wyroku, 4) 
        uchyla rozstrzygnięcie z punktu 2 i na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonej O. Ł. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przypisanym jej przestępstwem w części poprzez zapłatę na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w M. kwoty 20.000 (dwadzieścia tysięcy) złotych; II. 
        w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. 
        zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę za obie instancje w kwocie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych oraz wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. SSA Iwona HyłaSSA Karina MaksymSSA Wojciech Kopczyński UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 350/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt IV K 77/23 Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny Granice zaskarżenia Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. obrońca zarzucił zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. , która miała wpływ na jego treść polegającą na sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie dowodów, skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że O. Ł. na etapie składania wniosku o przyznanie dofinansowanie na rzecz (...) Sp. z o.o. działała umyślnie i z zamiarem bezpośrednim. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny  kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, aby Sąd I instancji wyrokując w sprawie oskarżonej O. Ł. dopuścił się uchybienia wytkniętego w apelacji obrońcy przy zaznaczeniu, że ogólnikowość zarzutu apelacyjnego i brak rzeczywistego wykazania ewentualnego wpływu typowanych błędów w ocenie dowodów na treść zaskarżonego wyroku, nie pozwalała na pogłębione analizy, bo wiązać by się to musiało z ponownym referowaniem stanu sprawy, a nie taka jest rola sądu odwoławczego. Sąd Apelacyjny nie dostrzega nieprawidłowości w zaskarżonym orzeczeniu, w tym w zakwestionowanych przez obrońcę częściach tyczących się oceny wyjaśnień oskarżonej O. Ł. , czy świadka E. O. w szczególności, że zostały one uwzględnione na korzyść oskarżonej w aspekcie choćby uznania obniżonego stopnia jej zawinienia z powodu szczególnego okresu związanego z pandemią koronawirusa i funkcjonowania w owym czasie podmiotów gospodarczych na niecodziennych zasadach, co tyczyło się również (...) Sp. z o.o., w której funkcję wiceprezes zarządu i głównej księgowej pełniła O. Ł. , mając z tej racji pełną wiedzę o sytuacji majątkowej Spółki i niespłaconych obciążeniach finansowych, w tym o charakterze publicznoprawnym z tytułu zaległości podatkowych oraz składek na ubezpieczenie społeczne. Skarżący przecząc wyrokowym ustaleniom faktycznym posługuje się wyłącznie ogólnikami i tezami stawianymi bez pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym, ignorując jednocześnie wszystkie obciążające O. Ł. dowody, w tym wyjaśnienia samej oskarżonej, która nie przeczyła czynnościom wykonawczym znamionującym występek jej przypisany z art. 297 § 1 k.k. , ale i zeznania świadków m.in. E. O. czy F. U. . Pomija także skarżący w sposób tendencyjny zasadnicze dla rozstrzygnięcia sparwy okoliczności, w tym płynące z zalegających w aktach dokumentów w postaci wniosku podpisanego osobiście i wyekspediowanego przez oskarżoną, w którym potwierdziła prawdziwość zawartych w nim danych, w tym brak określonych publicznoprawnych zaległości Spółki, co warunkowało uzyskanie wnioskowanego wsparcie finansowego, które ostatecznie wypłacono na sumę 234.352,44 zł,  nadmienić należy, że podkreślane przez obrońcę współdziałanie w przygotowaniu wniosku innych osób, w tym prezesa zarządu F. U. , dyrektora handlowego J. Z. czy E. O. , nie ekskulpowało oskarżonej. Nie była to także okoliczność nie dostrzeżone przez Sąd I instancji, który interpretował ten fakt na jej korzyść. W realiach kontrolowanej sprawy przygotowanie i gromadzenie danych służących sporządzeniu rzeczonego wniosku przez inne osoby nie mogło mieć i nie miało znaczenia dla podstaw przypisania oskarżonej O. Ł. przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. , którego znamiona dopełniła ekspediując sporządzony i podpisany przez siebie profilem zaufanym wniosek z dnia 29 kwietnia 2021 roku w M. , w celu uzyskania dla (...) Sp. z o.o. z siedzibą w M. od Powiatowego Urząd Pracy w M. dysponującego środkami publicznymi, dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID — 19, a który zawierał poświadczające nieprawdę oświadczenie o niezaleganiu przez (...) Sp. z o.o. w regulowaniu zobowiązań podatkowych i składek na ubezpieczenie społeczne, co dotyczyło okoliczności o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku, a co więcej złożone zostało przez oskarżoną pod rygorem odpowiedzialności karnej. Towarzyszył jej przy tym jasno sprecyzowany cel uzyskania określonego dofinansowania dla Spółki i pełna świadomość nieprawdziwości danych, które podała na temat owego braku zaległości po stronie Spółki, w sytuacji gdy już podatkowe wynosiły ponad 171 tys. zł. Obowiązująca w tym szczególnym czasie pandemii koronawirusa uproszczona procedura ubiegania się o wsparcie finansowe dla podmiotów gospodarczych ze środków publicznych stworzyła warunki do nadużyć, a w realiach sprawy niniejszej do popełnienia przez oskarżoną przypisanego jej przestępstwa,  reasumując w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie doszło do obrazy typowanego w zarzucie apelacyjnym art. 7 k.p.k. , do którego skuteczności nie wystarczy przeciwstawienie dowodom, na których bazował sąd meriti, dowodów przeciwnych. Niezbędne jest jeszcze wykazanie, że dowody przyjęte w osnowie wyrokowych ustaleń faktycznych zostały ocenione dowolnie pozostając w sprzeczności czy to z zasadami doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania, czy wskazaniami wiedzy, a temu zadaniu analizowany środek odwoławczy nie sprostał bazując wyłącznie na polemicznej argumentacji, która nie mogła zyskać uznania instancji odwoławczej. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność zarzutu skutkowała bezpodstawnością idącego za nim wniosku odwoławczego. 3.2. Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonej O. Ł. stawiając zarzuty:  naruszenia prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej z art. 233 § 1 i 6 k.k. poprzez jego niezastosowanie i wyrażenie błędnego poglądu, że czyn oskarżonej wypełnia jedynie znamiona art. 297 § 1 k.k. , a co uniemożliwiało warunkowe umorzenie postępowania,  obrazy art. 624 § 1 k.k. poprzez zwolnienie oskarżonej od kosztów sądowych. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny  zgodzić się należało z prokuratorem, że ze wszech miar błędne było stanowisko Sądu I instancji przypisującego oskarżonej O. Ł. przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. z pominięciem kumulatywnego wypełnienia przez nią znamion występku z art. 233 § 1 i 6 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Z treści pisemnych motywów wyroku można wnosić, że zdaniem Sądu meriti przyjęty w podstawie prawnej przepis art. 297 § 1 k.k. miał mieć charakter szczególny względem art. 233 § 1 k.k. , stąd ten ostatni nie mógł znajdować zastosowania. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić w sytuacji gdy jednocześnie Sąd I instancji ustala, co wprost wyraził w opisie czynu, że O. Ł. fałszywe oświadczenie, o jakim w nim mowa, złożyła będąc pouczona o skutkach podania we wniosku nieprawdy, a zatem grożącej jej za to odpowiedzialności karnej. Prawidłowość tego wyrokowego ustalenia faktycznego winna zatem skutkować przypisaniem oskarżonej adekwatnych inkryminowanych zachowań wypełniających znamiona zarówno czynu z art. 297 § 1 k.k. , jak i z art. 233 § 1 i 6 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Brak było jakichkolwiek uzasadnionych powodów, aby uznać, że znajdowała tutaj zastosowanie zasada lex specialis derogat legi generali , skoro przepisy art. 297 § 1 k.k. i art. 233 § 1 i 6 k.k. nie pozostają w relacji przepisu szczególnego i ogólnego, nie zachodzi tu także pomijalny zbieg przepisów, czy sytuacja w której zachowanie dopełniające znamiona z art. 233 § 1 i 6 k.k. należało traktować jako czyn współukarany (uprzedni lub następczy). Przestępstwa, o jakich mowa chronią różnorodzajowe dobra prawne, tj. obrotu gospodarczego i interesów majątkowych uczestników obrotu cywilnoprawego, tu środków pieniężnych pozostających w dyspozycji instytucji publicznych ( art. 297 § 1 k.k. ), z drugiej zaś wymiaru sprawiedliwości ( art. 233 § 1 i 6 k.k. ). W realiach sprawy oskarżonej ich zakresy niewątpliwie krzyżują się, ale nie pokrywają. Całkowitą rację należy zatem przyznać apelującemu prokuratorowi, że Sąd meriti dopuścił się oczywistej obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej O. Ł. w punkcie 1 zaskarżonego wyroku w rozumieniu art. 438 pkt. 1 k.p.k. , a co miało oczywisty wpływ na treść wyroku,  przypomnieć zatem należy, że odpowiedzialności karnej na podstawie art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 6 k.k. podlega ten, kto składa fałszywe oświadczenie, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Przestępstwo z art. 233 § 1 i § 6 k.k. może polegać na działaniu (podanie nieprawdy) lub na zaniechaniu (zatajenie prawdy). W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności analizując treść wypełnionego, podpisanego i wyekspediowanego przez oskarżoną wniosku z dnia 29 kwietnia 2021 roku nie ulega kwestii, że zawierał on fałszywe oświadczenie, że (...) Sp. z o.o. nie zalegała na ustaloną datę z zobowiązaniami podatkowymi i składkami na ubezpieczenie społeczne, które złożyła pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie, o czym została pouczona na podstawie przepisu rangi ustawowej tj. art. 15 zzb ust. 10 pkt. 3 i ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych,  całkowitą rację należało zatem przyznać apelującemu prokuratorowi, że O. Ł. działając umyślnie i z zamiarem bezpośrednim kierunkowym wyczerpała swoim inkryminowanym zachowaniem znamiona występku z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 1 i § 6 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W efekcie Sąd odwoławczy uzupełnił opis przestępstwa i jego kwalifikację prawną, a co w konsekwencji wykluczyło możliwość warunkowego umorzenia wobec oskarżonej postępowania karnego o przypisane jej finalnie przestępstwo z uwagi na to za występek z art. 233 § 1 i 6 k.k. grozi kara przekraczająca w górnej granicy 5 lat pozbawienia wolności,  w tej sytuacji Sąd Apelacyjny -przy zastos. art. 11 § 3 k.k. na mocy art. 233 § 1 k.k. - wymierzył oskarżonej karę 1 roku pozbawienia wolności kierując się dyrektywami sądowego wymiaru kary przewidzianymi w art. 53 k.k. , oceniając stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa jako znaczne, przy uwzględnieniu jego zaplanowanego i przemyślanego charakteru, znaczną wartość uzyskanych tą drogą środków finansowych, ale i kumulatywną kwalifikację prawną podwyższającą zawartość kryminalną przestępstwa. Z drugiej strony jako okoliczności łagodzące uwzględniono uprzednią niekaralność oskarżonej i niebudzący do tej pory właściwy tryb życia, a co za tym idzie i pozytywną prognozę kryminologiczno-społeczną przemawiającą za orzeczeniem środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej oskarżonej kary pozbawienia wolności na ustalony okres próby. W ocenie sądu, zastosowanie probacji jest wystarczające dla osiągnięcia celów wychowawczych i zapobiegawczych względem O. Ł. i odpowiada wyrażonej w art. 58 § 1 k.k. dyrektywie pierwszeństwa kar wolnościowych. W sytuacji obciążeń finansowych nałożonych na oskarżoną, brak było powodów do jednoczesnego nałożenia na nią kary grzywny, o co wnosił prokurator, a do czego względy wychowawcze i zapobiegawcze także nie skłaniały,  na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązano oskarżoną do informowania kuratora na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku. Środek ten ma oddziaływać wychowawczo na nią i zapewnić kontrolę jej zachowania w okresie próby. Nadmienić należy, że orzeczenie co najmniej jednego z obowiązków przewidzianych w art. 72 § 1 k.k. ma charakter obligatoryjny w razie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec O. Ł. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w części poprzez zapłatę na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w M. kwoty 20.000 złotych. Orzeczenie jej w pełnej wysokości, o co wnioskował prokurator w apelacji, nie znajdowało uzasadnienia w zdawkowej argumentacji przywołanej na poparcie tego żądania. Pamiętać przy tym trzeba, że beneficjentem wsparcia finansowego stanowiącego przedmiot przestępstwa nie była sama oskarżona a (...) Sp. z o.o. Dla zadośćuczynienia zatem celowi postępowania karnego, o jakim stanowi art. 2 § 1 pkt. 3 k.p.k. , wystarczające było orzeczenie o częściowym obowiązku naprawienia szkody,  w ocenie Sądu Apelacyjnego tak ukształtowane rozstrzygnięcia penalne spełnią cele wychowawcze i zapobiegawcze kary i będą wystarczające do wdrożenia oskarżonej do przestrzegania porządku prawnego, a także wpłyną na kształtowanie prawidłowych postaw społeczeństwa wobec prawa,  w zakresie zarzutu prokuratora odnośnie bezpodstawnego zwolnienia oskarżonej w zaskarżonym wyroku od kosztów sądowych, utracił on obecnie rację bytu wobec orzeczenia reformatoryjnego zapadłego w instancji odwoławczej, a co obligowało do oszacowania na nowo opłaty należnej od oskarżonej za obie instancje i obciążenia jej wydatkami tego postępowania. Wniosek o zmianę punktu 1 wyroku poprzez uzupełnienie opisu czynu i jego kwalifikacji o znamiona art. 233 § 1 i 6 k.k. i przyjęcie tego przepisu w podstawie prawnej skazania i wymiaru kary, którą należało orzec w zaproponowanym przez prokuratora kształcie ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutu apelacyjnego skutkowała adekwatnymi zmianami w zakresie winy oskarżonej i reakcji karnej na przypisane jej finalnie przestępstwo, częściowo zgodnymi z intencjami prokuratora, co wyjaśniono powyżej. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w niezmodyfikowanej części. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy  orzeczenie co do sprawstwa i winy oskarżonej O. Ł. w zakresie przypisania jej czynu z art. 297 § 1 k.k. , wbrew zarzutom apelującego obrońcy, nie przekonały Sądu Apelacyjnego niezależnie od konieczności skorygowania punktu 1 wyroku w kierunku niekorzystnym dla oskarżonej na skutek zasadnej apelacji prokuratora,  natomiast zwolnienie O. Ł. w zaskarżonym wyroku od wydatków postępowania pierwszoinstancyjnego zostało merytorycznie w pisemnych motywach wyroku uzasadnione, czego nie była zdolna podważyć ogólnikowa w tej części argumentacja zaoferowana w apelacji prokuratora. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 1 uznał oskarżoną O. Ł. za winną tego, że w dniu 29 kwietnia 2021 roku w M. , w celu uzyskania dla (...) Sp. z o.o. z siedzibą w M. od Powiatowego Urząd Pracy w M. dysponującego środkami publicznymi, pod rygorem odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 15 zzb ust. 10 pkt. 3 i ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, przedłożyła wniosek o „udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID — 19” zawierający poświadczające nieprawdę oświadczenie o niezaleganiu przez (...) Sp. z o.o. w regulowaniu zobowiązań podatkowych i składek na ubezpieczenie społeczne dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla wypłaty wnioskowanego wsparcia finansowego w kwocie 234.352,44 zł, tj. czynu wyczerpującego ustawowe znamiona występku z art. 233 § 1 i 6 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to wymierzono jej karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie - na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. - warunkowo zawieszono na okres 2 lat próby, na mocy art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązując oskarżoną do informowania kuratora na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy, licząc od daty uprawomocnienia się wyroku, a nadto na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec niej obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w części poprzez zapłatę na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w M. kwoty 20.000 złotych. Zwięźle o powodach zmiany powody zmiany zaskarżonego wyroku omówiono w sekcji 3.2 formularza uzasadnienia. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III.  od oskarżonej zasądzono na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę za obie instancje w kwocie 180 złotych oraz wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 złotych,  apelujący obrońca domagając się zwolnienia oskarżonej od kosztów postępowania odwoławczego, które mają symboliczną wysokość, poza ogólnikami nie przedstawia żadnych przekonujących argumentów, dla których należałoby uznać, że nie będzie ona w stanie zapłacić zasądzonej z tego tytułu sumy 200 złotych. Truizmem jest twierdzenie, że konieczność wszczęcia i prowadzenia procesu karnego zaistniała wyłącznie dlatego, że oskarżona złamała porządek prawny, stąd musi się też liczyć z konsekwencjami, jakie z tego wynikną w tym o charakterze finansowym związanymi z koniecznością zwrócenia kosztów postępowania prowadzonego w sprawie. PODPIS SSA Iwona Hyła SSA Karina Maksym SSA Wojciech Kopczyński Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie z punktu 1 zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie z punktu 1 zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana