II AKA 120/24

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 120/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 20 października 2023 roku sygn. akt II K 107/22 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut apelacja obrońcy co do J. E. i C. V. co do J. E. : 1. błąd w ustaleniach, faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia poprzez przyjęcie, że J. E. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez C. V. , podczas gdy z zebranego materiału nie wynika, aby J. E. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, a co najwyżej mógł pełnić rolę pomocnika, do czynów jakie miał popełnić C. V. , opisanych w pkt od II do XII aktu oskarżenia, co w konsekwencji doprowadziło do skazania J. E. za czyn z pkt XVII aktu oskarżenia; 2. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia poprzez przyjęcie, że oskarżeni wiedzieli, że organizowane przez nich gry mają charakter hazardowy, podczas gdy sporządzone opinie przez B. C. do każdego z automatów wskazywały, że automaty, na których urządzane są gry mają charakter losowy, a zatem działanie ich było działaniem w ramach błędu co do faktu, a tym samym nie wypełniało znamion czynu zabronionego z art. 107 k.k.s. , co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że J. E. wypełnił znamiona przestępstwa z art. 107 k.k.s. ; 3. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia poprzez przyjęcie, że z czyn z pkt XXIX części wstępnej wyroku, stanowi przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. , podczas gdy dokumenty, które miały zostać podrobione w celu użycia za autentyczny w postaci umowy wynajmu auta zastępczego w postaci pojazdu N. o numerze rejestracyjnym (...) oraz protokołu zdawczo-odbiorczego tego pojazdu, nie mają aż takiego znaczenia w obrocie prawnym, w sytuacji w której przedmiot najmu został zwrócony, nie uległ zniszczeniu, a sama umowa i protokół jest dokumentem o mniejszym znaczeniu prawnym i o niewielkiej szkodliwości dla prawidłowego funkcjonowania obrotu prawnego. co do C. V. : błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia poprzez przyjęcie, że C. V. kierował zorganizowaną grupą przestępczą, mającą na celu popełnianie przestępstw skarbowych, opisaną w pkt I aktu oskarżenia, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby C. V. kierował zorganizowaną grupą przestępczą, a co najwyżej działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, co z kolei wynika o opisów czynów z pkt od II do XII aktu oskarżenia, co w konsekwencji doprowadziło do skazania C. V. za czyn z pkt I aktu oskarżenia, tj. za czyn z art. 258 § 3 k.k. ; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Oba początkowe zarzuty zarówno w odniesieniu do J. E. , jak i C. V. dotyczą kwestionowania istnienia i udziału w grupie przestępczej każdego z oskarżonych. Z tych względów Sąd omówi je łącznie. Szerokie w tym zakresie uzasadnienie Sądu orzekającego w sprawie jednoznacznie wskazuje na formę zorganizowania grupy, role poszczególnych jej członków, jak i wzajemne zależności. Z zarzutu wynika, że materiał dowodowy nie pozwolił na przypisanie C. V. faktu kierowania grupą przestępczą, a jedynie działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami. Podobnie z zarzutu dotyczącego J. E. wynika, iż nie był uczestnikiem grupy przestępczej, a jedynie pomocnikiem. Tymczasem, wbrew twierdzeniom obrońcy, materiał dowodowy wykazał ponad wszelką wątpliwość fakt zorganizowania grupy przestępczej, która na szeroką skalę zajmowała się organizowaniem gier hazardowych. To, iż z przypisanych poszczególnych czynów wynika, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami nie wyklucza, aby C. V. kierował tą grupą przestępczą, a J. E. brał w niej udział. Nie zauważa bowiem skarżący, że z treści poszczególnych zarzutów wynika także, iż obaj oskarżeni popełnili je działając jednocześnie w grupie przestępczej. Sąd precyzyjnie wskazał jakie czynności w grupie wykonywali poszczególni jej członkowie, w tym kierowniczą rolę C. V. oraz uczestnika J. E. . W tym zakresie Sąd odwoławczy odsyła do treści szczegółowego uzasadnienia sporządzonego w sprawie. W tym miejscu nie ma potrzeby powtarzania tych ustaleń. Natomiast Sąd orzekający wskazał precyzyjnie jakie dowody potwierdzają te ustalenia, a zatem na jakich dowodach w tym zakresie się opierał i jakim odmówił wiary. Ocena ta pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. W treści uzasadnienia apelacji skarżący nie wskazuje na żadne realne dowody, czy nie powołuje żadnych w zasadzie argumentów, które mogłyby tą ocenę zmienić lub zakwestionować dokonane w sprawie ustalenia. Przepis art. 258 § 1 k.k. penalizuje branie udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, składającej się z co najmniej trzech osób. Paragraf 3 powołanego przepisu przewiduje kwalifikowany typ tego czynu i surowszą odpowiedzialność sprawcy, jeśli ten grupę albo związek zakłada lub nimi kieruje. Natomiast kierującym zorganizowaną grupą przestępczą w rozumieniu art. 258 § 3 k.k. jest sprawca pełniący w niej funkcje władcze, ustalający kierunek działalności, mający wpływ na działalność innych członków przez wydawanie im poleceń, koordynujący działalność pozostałych członków (zob. wyrok SA we Wrocławiu z 11.12.2019 r., II AKa 271/19, LEX nr 277293, czy wyrok SA w Poznaniu z 25.02.2021 r., II AKa 126/20, LEX nr 3153318). Realizacja znamion art. 258 § 3 k.k. w zakresie kierowania zorganizowaną grupą przestępczą dotyczy kierowania całością tej struktury, jak i wyodrębnionymi jej elementami, które same w sobie posiadają cechy penalizowanej grupy składającej się minimum z trzech osób, których zorganizowanie ma na celu popełnianie przestępstwa, w tym skarbowego. Odpowiedzialność karną z tego przepisu ponosi zatem nie tylko osoba, która stoi na czele całej struktury grupy, ale również ta która kieruje ważnym odcinkiem jej działalności, o ile podejmuje decyzje co do działalności podległych sobie członków grupy, a nie tylko kontroluje wykonywanie poleceń innej osoby (zob. min. wyrok SA w Białymstoku z 27.04.2017 r., II AKa 40/17, LEX nr 2304318). Ustawodawca nie wymaga tu ani znajomości kierującego grupą z jej wszystkimi uczestnikami, osobistego z nimi kontaktu czy bezpośredniego przekazywania im poleceń ani też nie przewiduje specjalnego ceremoniału przyjmowania do grupy członków przez przywódcę. Za kierującego grupą przestępczą (która nie wymaga wielopiętrowej ustalonej sztywno struktury) uznaje się zarówno jednego członka grupy stojącego na jej czele, jak i więcej osób, jeśli te współdziałają ze sobą w ramach roli kierowniczej – kształtującej charakter i działalność grupy. Z taką sytuacją mamy do czynienia, jeżeli chodzi o C. V. . Przede wszystkim, nie zauważa skarżący, że oskarżony podejmował wszelkie decyzje związane z funkcjonowaniem grupy oraz jej działalnością. Wydawał polecenia, zajmował się rozliczeniami przychodów z działalności przestępczej, kierował działalnością serwisantów automatów. To jedynie niektóre z czynności, jakie w ramach kierowania grupą wykonywał C. V. . Jednak już te świadczą o jego kierowniczej roli w grupie. Liczne dowody osobowe, jak i nieosobowe, w tym także analizy rozmów z komunikatów z kontroli operacyjnej potwierdzają bezsprzecznie te ustalenia. Podobnie dowody te wskazują na rolę J. E. , który jako uczestnik grupy między innymi serwisował automaty, w tym pobierał pieniądze z ich wnętrza. Odpowiadał także za rozliczenia w poszczególnych lokalach. Przeprowadzone w sprawie dowody, do których odwołuje się Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu w sposób bezsporny wykazały zatem, że C. V. swoim zachowaniem zrealizował znamiona art. 258 § 3 k.k. , natomiast J. E. art. 258 § 1 k.k. Podniesiony przez obrońcę zarzut, że C. V. winien odpowiadać najwyżej jako sprawca kierowniczy pozostaje całkowicie bezpodstawny. Współsprawstwo należy bowiem zdecydowanie odróżnić od odpowiedzialności za przestępstwa popełniane w ramach zorganizowanej grupy przestępczej ( art. 258 § 1 k.k. ). Poszukując kryteriów odróżniających współsprawstwo od odpowiedzialności za udział w zorganizowanej grupie przestępczej, należy wskazać na następujące elementy charakteryzujące odpowiedzialność przy wykorzystaniu konstrukcji określonej w art. 258 § 1 k.k. : strukturalny - dotyczący poziomu zorganizowania grupy, który już przez samo kierowanie grupą zapewnia warunki do dokonywania takich przestępstw. Ich dokonanie przekraczałoby bowiem możliwości jednego sprawcy. Dynamiczny - uwzględniający możliwe formy sprawowania przywództwa w grupie (kolegialne, jednoosobowe), sposoby kierowania (całą grupą bądź jedynie konkretnymi, poszczególnymi działaniami grupy), charakter kierownictwa (przejściowy lub stały) oraz różnorodność i zmienność mogących występować czynności sprawczych określonych jako "branie udziału" (czyli przynależność, wykonywanie określonych poleceń i zadań, udział w planowaniu przestępstw, obmyślanie sposobu działania, bezpośredni udział w ich popełnianiu, zabezpieczenie działalności grupy, kamuflaż, finansowanie jej działalności - por. wyrok SA w Lublinie z dnia 23 lipca 2002 r., II AKa 148/01, Prok. i Pr.-wkł. 2003, nr 4, poz. 20, Kardas Piotr w: Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Cześć I. Komentarz do art. 18, wyd. V, WK 2016 rok). Zatem skoro bezspornie, mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, wykluczono aby oskarżony odpowiadał w ramach współsprawstwa, a słusznie przypisano mu działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, to wykluczone jest także, aby był sprawcą kierowniczym. Pozostaje bowiem albo uczestnikiem grupy, albo jej założycielem, albo kierującym tą grupą. Identyczne argumenty należy odnieść do J. E. , który w zakresie swoich działań przekroczył w sposób oczywisty zakres pomocnictwa do dokonania czynu zarzucanego, będąc aktywnym członkiem grupy przestępczej. Odnosząc się do dwóch pozostałych zarzutów dotyczących J. E. , podkreślić należy że również te należy ocenić jako całkowicie bezzasadne. Podnoszony przez skarżącego fakt, że oskarżony miał działać w błędzie co do faktu nie może zostać uwzględniony. Obrońca podnosi, że w przedmiotowej sprawie do każdego zatrzymanego automatu wystawiona była opinia, która wskazywała, że automat ten nie jest automatem do gier hazardowych, lecz automatem do gier losowych. Należy zwrócić uwagę na fakt, że każdy z tych automatów miał zostać przebadany przez osobę, która posiada wiedzę specjalistyczną, wpisaną na listę biegłych sądowych, która dokonywała sprawdzenia urządzenia pod kątem zgodności z przepisami ustawy o grach hazardowych , tak aby wykluczyć jej losowy charakter, a zatem brak wpływu gracza na wynik gry. Ponadto obrońca wskazuje, iż przedłożenie tego rodzaju dokumentów czy to jednemu, czy drugiemu z oskarżonych w sytuacji, gdy dokonuje tego osoba, która nie tylko posiada wiedzę specjalistyczną, co więcej posiada uprawnienia biegłego sądowego, tworzy domniemanie legalności funkcjonowania automatów, jak i zgodności ich funkcjonowania z przepisami rangi ustawowej. Tymczasem Sąd orzekający w sprawie ponownie bardzo szczegółowo i precyzyjnie odniósł się w uzasadnieniu do warunku losowości gier, który eliminuje określone urządzenie z możliwości udostępnienia w miejscach, w których działali oskarżeni. Fakt, że posiadali oni opinie biegłych, które stwierdzały coś przeciwnego nic w sprawie odnośnie ustaleń faktycznych, czy oceny prawnej działania oskarżonego J. E. nie zmienia. Zdecydowanie nie potrzebował on żadnych rzekomych opinii, skoro na pierwszy rzut oka widział, chociażby serwisując je, że spełniają kryterium gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych . Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu, co należy zacytować: ” zabezpieczone w toku postępowania urządzenia do gier będące urządzeniami elektronicznymi dają możliwość uzyskania wygranych rzeczowych pozwalających na rozpoczęciu nowych gier przez wykorzystanie wygranych punków uzyskanych w poprzednich grach. Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym w szczególności zeznania świadków pracujących w lokalach, wspomniane gry były także grami o wygrane pieniężne, o czym świadczy fakt wypłaty pieniędzy, wprawdzie nie bezpośrednio z automatu, lecz przez pracowników lokalu. Co więcej bezsprzecznym pozostaje fakt, iż gry na automacie zawierają element losowości, gdyż uzyskiwane wyniki rozgrywanych gier są niezależne od woli ani od zręczności gracza, (nie ma realnego wpływu na przebieg gry). Po naciśnięciu przycisku start, gracz nie ma żadnego wpływu na jej przebieg oraz wynik – wynik gry narzucany jest przez automat.” Powyższe wzmacniają także pozostałe wskazane w uzasadnieniu argumenty. Nie jest zatem możliwe podzielenie twierdzenia obrońcy zawartego w treści apelacji, że oskarżony działał w błędzie. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, iż nie znajduje żadnego normatywnego ⎯ ani logicznego ⎯ uzasadnienia stanowisko, że przedsięwzięcie jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie ewentualnie rysujących się wątpliwości co do karalności określonego zachowania ma nieuchronnie skutek ekskulpujący w pryzmacie przepisu art. 10 § 4 k.k.s. Ocena taka winna mieć każdorazowo charakter zindywidualizowany oraz opierać się na analizie uwzględniającej m.in. obiektywny lub subiektywny tylko charakter ewentualnych wątpliwości co do karalności określonego czynu, stopień zawiłości danej regulacji prawnokarnej, predyspozycje intelektualne sprawcy, adekwatność przedsięwziętych przez sprawcę kroków zmierzających do usunięcia wątpliwości co do karalności (w przypadku zlecenia ekspertyz czy opinii ⎯ kwestię obiektywizmu i fachowości ich autora czy autorów), ewentualną możliwość zwrócenia się przez podmiot o dokonanie interpretacji urzędowej w trybie przewidzianym przez właściwe przepisy, wydanie przez właściwe organy urzędowych wyjaśnień odnoszących się do regulacji będącej przedmiotem wątpliwości. Innymi słowy, ewentualne zlecenie przez oskarżonego opinii czy ekspertyz mających na celu wyjaśnienie wątpliwości co do karalności zachowania, które prezentują konkluzje o niekaralności danych zachowań, nie prowadzi automatycznie do wyłączenia odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt V KK 137/22). Z tych względów podnoszony przez skarżącego zarzut pozostaje całkowicie bezpodstawny. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego podrobienia przez J. E. umowy wynajmu auta zastępczego oraz protokołu zdawczo – odbiorczego tego pojazdu, wskazać należy, że stanowi to klasyczne zachowanie wypełniające znamiona z art. 270 § 1 k.k. , a materiał dowodowy zebrany w tym zakresie w żadnej mierze nie wskazuje na zaistnienie wypadku mniejszej wagi. Podnoszone przez skarżącego argumenty, że dokumenty, które miały zostać podrobione w celu użycia za autentyczny w postaci umowy wynajmu auta zastępczego w postaci pojazdu N. o numerze rejestracyjnym (...) oraz protokołu zdawczo-odbiorczego tego pojazdu, nie mają aż takiego znaczenia w obrocie prawnym, w sytuacji w której przedmiot najmu został zwrócony, nie uległ zniszczeniu, a sama umowa i protokół jest dokumentem o mniejszym znaczeniu prawnym i o niewielkiej szkodliwości dla prawidłowego funkcjonowania obrotu prawnego, nie stanowią o zaistnieniu czynu z art. 270 § 2a k.k. Popełnione bowiem przez sprawcę przestępstwo stanowi wyraz lekceważenia norm prawnych, w tym w szczególności tych zabezpieczających prawidłowy obrót w zakresie wypożyczania samochodów. Tym samym stanowi przestępstwo o dość wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Skarżący bezzasadnie bagatelizuje przyczynę i okoliczności popełnionego przestępstwa, bowiem czyny zabronione popełniane w przypadku wypożyczanych samochodów są powszechne i kosztowne dla pokrzywdzonych. Tym samym ich szkodliwość jest znaczna. Jednocześnie wymierzona kara za przypisany czyn nie stanowi rażąco niewspółmiernej dolegliwości, tym bardziej, że w karze łącznej uległa pochłonięciu. Bezzasadny jest zatem wniosek o jej złagodzenie. Podkreślenia wymaga fakt, że szczegółowa analiza akt nie doprowadziła do stwierdzenia innych przesłanek do zmiany zaskarżonego orzeczenia, w szczególności nie znalazł zastosowania art. 440 k.p.k. , który z racji swego wyjątkowego charakteru znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie lub zawarte w nim rozstrzygnięcie dotknięte jest uchybieniami mieszczącymi się w każdej z tzw. względnych przyczyn odwoławczych, o ile ich waga i charakter jest taki, że czyni to orzeczenie niesprawiedliwym w stopniu rażącym. Rażąca niesprawiedliwość orzeczenia ma miejsce wtedy, gdy Sąd odwoławczy pominął lub nie zauważył uchybień popełnionych przez Sąd orzekający, niewątpliwych i bezspornych, które w sposób znaczący mogły stanowić o naruszeniu przez orzeczenie między innymi zasady sprawiedliwej represji (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2025 r. IV KK 186/25). Wniosek 1. 
        zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutów ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; ewentualnie również poprzez 2. 
        zmianę kwalifikacji prawnej zarzutu z pkt XXIX części wstępnej wyroku i zakwalifikowanie go z art. 270 § 2a k.k. i wymierzenie mu kary łagodniejszej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na nieuwzględnienie zarzutów apelacji w odniesieniu do C. V. i J. E. nie zaistniały podstawy do uwzględnienia wniosków o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od któregokolwiek z czynów. Podkreślenia wymaga fakt, że uwzględnienie wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie obu oskarżonych byłoby całkowicie sprzeczne z prawidłowo ustalonym przez Sąd I Instancji stanem faktycznym, który oparty został w pełni zasadnie na zebranym w sprawie, uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Natomiast wniosek o ewentualne uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w żadnym razie nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na fakt, że skarżący nie wskazał z jakich przyczyn należałoby powtórzyć przeprowadzony w sprawie przewód sądowy nie tylko w całości, ale nawet w części, chociaż oczywiście uchylenie w takiej sytuacji orzeczenia byłoby niedopuszczalne W zakresie wniosku o zmianę kwalifikacji prawnej zarzutu dotyczącego J. E. z pkt XXIX części wstępnej wyroku i zakwalifikowanie go z art. 270 § 2a k.k. i wymierzenie mu kary łagodniejszej, to bezsprzecznie ustalono bezzasadność tego wniosku, a tym samym brak było podstaw do jego uwzględnienia. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy 0.1utrzymano zaskarżony wyrok w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy j.w. 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Z uwagi na sytuację rodzinną i majątkową oskarżonych, a w szczególności rozmiar wymierzonych dolegliwości karnych zwolniono ich od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustalono, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS SA Agnieszka Pawłowska SA Dorota Janicka SO del. do SA Artur Achrymowicz (sprawozdawca) 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Rozstrzygnięcie co do J. E. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do kwalifikacji prawej ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana