I ZO 132/26

I ZO 132/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 21 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
Prezes SN Maria Szczepaniec 
  
po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej  
na posiedzeniu w dniu 21 sierpnia 2026 r. bez udziału stron  
wniosku SSN Grzegorza Żmija z dnia 21 lipca 2026 r. o wyłączenie go od orzekania 
w sprawie o sygn. akt I ZB 13/24  
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 42 § 1 k.p.k.  
  
                                                                  postanowił 
  
nie uwzględnić wniosku SSN Grzegorza Żmija o jego 
wyłączenie od orzekania w sprawie o sygn. akt I ZB 13/24.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
W dniu 21 lipca 2026 r. SSN Grzegorz Żmij na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. 
złożył wniosek o wyłączenie go od orzekania w sprawie o sygn. akt I ZB 13/24 w 
przedmiocie wniosku o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności 
SSN Tomasza Demendeckiego.  
Wnioskujący wskazał, że: „W mojej ocenie istnieje okoliczność tego 
rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do mojej bezstronności w 
sprawie. Na istnienie okoliczności tego rodzaju wskazał wprost Trybunał 
Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach z 16 lipca 2026 r. w sprawie C-
748/23 oraz w sprawach połączonych C-96/24, C-103/24 i C-112/24. Trybunał 
wyjaśnił, że okoliczności te nie dotyczą wewnętrznej bezstronności, lecz związane 
są z postrzeganiem sędziów. Chodzi o okoliczności towarzyszące powołaniu 
sędziego, które dotyczą wszystkich sędziów powołanych w podobnej sytuacji”. 

I ZO 132/26              
2 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. 
Zgodnie z treścią art. 41 § 1 k.p.k., sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje 
okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego 
bezstronności w danej sprawie. Podkreślenia wymaga, iż żądanie sędziego nie jest 
stricte wnioskiem o jego wyłączenie, lecz oświadczeniem o podstawie jego 
wyłączenia z art. 41 § 1 k.p.k. 
Należy zaznaczyć, że końcowa ocena czy konkretna okoliczność stanowi 
podstawę wyłączenia, nie należy do informującego o jej istnieniu sędziego, lecz do 
weryfikującego jego oświadczenie sądu, który w trybie określonym w przepisie art. 
42 k.p.k., dokonuje kontroli zasadności żądania sędziego w konkretnym układzie 
faktycznym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 29 lutego 2016 r., SNO 82/15). 
W ocenie Sądu Najwyższego, dla możliwości udziału w rozstrzyganiu 
sprawy o sygn. akt I ZB 13/24 przez SSN Grzegorza Żmija, nie ma znaczenia 
powołana przez niego treść orzeczenia TSUE z dnia 16 lipca 2026 r., w sprawie C-
748/23 oraz w sprawach połączonych C-96/24, C-103/24 i C-112/24. Wskazane 
orzeczenie nie jest źródłem prawa powszechnego i nie zastępuje ustawy, w tym 
szczególnej regulacji dotyczącej wyłączenia sędziego z mocy prawa.  
Dodatkowo, zwrócić należy uwagę, że w dniu 3 grudnia 2025 r. Sąd 
Najwyższy podjął uchwałę, w której wskazano, że Rzeczpospolita Polska nie 
przekazała organom Unii Europejskiej lub jakiejkolwiek innej organizacji 
międzynarodowej kompetencji do stanowienia norm regulujących organizację i 
funkcjonowanie krajowego wymiaru sprawiedliwości, ani do określania zakresu, w 
którym mogą być one stosowane. Kompetencje te przysługują wyłącznie 
konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej i nie podlegają przekazaniu na 
podstawie art. 90 ust. 1 Konstytucji RP, w konsekwencji nie znajduje w tym 
zakresie zastosowania art. 91 ust. 2 i 3 w zw. z art. 87 Konstytucji RP (zob. 
uchwała Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2025 r., I NZP 7/25).  
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.  
  
  
  

I ZO 132/26              
3 
 
 
[J.J.] 
[a.ł]