I ZO 125/26

I ZO 125/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 21 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
Prezes SN Maria Szczepaniec 
  
po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej  
na posiedzeniu w dniu 21 sierpnia 2026 r. bez udziału stron  
wniosku SSN Leszka Boska z dnia 21 lipca 2026 r. o wyłączenie go od orzekania  
w sprawie o sygn. akt I ZB 88/24  
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 42 § 1 k.p.k.  
  
                                                       postanowił: 
  
nie uwzględnić wniosku SSN Leszka Boska o jego wyłączenie 
od orzekania w sprawie o sygn. akt I ZB 88/24.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
W dniu 21 lipca 2026 r. SSN Leszek Bosek na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. 
złożył wniosek o wyłączenie go od orzekania w sprawie o sygn. akt I ZB 88/24  
w 
przedmiocie 
wniosku 
o 
zbadanie 
spełnienia 
wymogów 
niezawisłości  
i bezstronności SSN Marka Siwka.  
Wnioskujący wskazał, że: „w mojej ocenie istnieje okoliczność tego rodzaju, 
że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do mojej bezstronności w sprawie. 
Na istnienie okoliczności tego rodzaju wskazał wprost Trybunał Sprawiedliwości 
Unii Europejskiej w wyrokach z 16 lipca 2026 r. w sprawie C-748/23 oraz  
w sprawach połączonych C-96/24, C-103/24 i C-112/24. Trybunał wyjaśnił, że 
okoliczności te nie dotyczą wewnętrznej bezstronności, lecz związane są  
z postrzeganiem sędziów. Chodzi o okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego, 
które dotyczą wszystkich sędziów powołanych w podobnej sytuacji”. 

I ZO 125/26              
2 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. 
Zgodnie z treścią art. 41 § 1 k.p.k., sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje 
okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego 
bezstronności w danej sprawie. Podkreślenia wymaga, iż żądanie sędziego nie jest 
stricte wnioskiem o jego wyłączenie, lecz oświadczeniem o podstawie jego 
wyłączenia z art. 41 § 1 k.p.k. 
Zaznaczenia wymaga jednak, iż końcowa ocena czy konkretna okoliczność 
stanowi podstawę wyłączenia, nie należy do informującego o jej istnieniu sędziego, 
lecz do weryfikującego jego oświadczenie sądu, który w trybie określonym  
w przepisie art. 42 k.p.k., dokonuje kontroli zasadności żądania sędziego  
w konkretnym układzie faktycznym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 29 lutego 
2016 r., SNO 82/15). 
W ocenie Sądu Najwyższego, dla możliwości udziału w rozstrzyganiu 
sprawy o sygn. akt I ZB 88/24 przez SSN Leszka Boska, nie ma znaczenia 
powołana przez niego treść orzeczenia TSUE z dnia 16 lipca 2026 r., w sprawie  
C-748/23 oraz w sprawach połączonych C-96/24, C-103/24 i C-112/24. Wskazane 
orzeczenie nie jest źródłem prawa powszechnego i nie zastępuje ustawy, w tym 
szczególnej regulacji dotyczącej wyłączenia sędziego z mocy prawa.  
Dodatkowo, zwrócić należy uwagę, że w dniu 3 grudnia 2025 r. Sąd 
Najwyższy podjął uchwałę, w której wskazano, że Rzeczpospolita Polska nie 
przekazała organom Unii Europejskiej lub jakiejkolwiek innej organizacji 
międzynarodowej kompetencji do stanowienia norm regulujących organizację  
i funkcjonowanie krajowego wymiaru sprawiedliwości, ani do określania zakresu,  
w którym mogą być one stosowane. Kompetencje te przysługują wyłącznie 
konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej i nie podlegają przekazaniu na 
podstawie art. 90 ust. 1 Konstytucji RP, w konsekwencji nie znajduje w tym 
zakresie zastosowania art. 91 ust. 2 i 3 w zw. z art. 87 Konstytucji RP (zob. 
uchwała Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2025 r., I NZP 7/25).  
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji  
  
[J.J.]  

I ZO 125/26              
3 
 
 
[r.g.]