I ZO 10/26

I ZO 10/26 
 
 
  
ZARZĄDZENIE 
  
Dnia 22 stycznia 2026 r. 
  
  
 
  
1. Akta sprawy o sygn. II Kp 162/25, zwrócić Sądowi Rejonowemu 
w [...]1 Wydziałowi […] Karnemu jako sądowi właściwemu, zgodnie z 
treścią postanowienia Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2025 r., sygn. 
akt II KO 238/25;  
2. Odpis zarządzenia doręczyć obrońcy sędzi Sądu Okręgowego 
w [...] X. Y. – adw. M. S. z pouczeniem, iż nie podlega ono 
zaskarżeniu;  
3. Sprawę zakreślić w repertorium I ZO jako załatwioną.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Uchwałą z 6 listopada 2025 r., sygn. akt I ZI 66/25, Sąd Najwyższy po 
rozpoznaniu wniosku Prokuratury Krajowej z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. […] o 
podjęcie uchwały w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności 
karnej sędzi Sądu Okręgowego w [...] X. Y., za czyn wyczerpujący znamiona 
występku z art. 178a § 1 k.k., zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej 
sędzi Sądu Okręgowego w [...] X. Y. za wskazany we wniosku czyn, zawiesił sędzię 
X. Y. w czynnościach służbowych na okres 6 miesięcy, obniżył sędzi X. Y. 
wynagrodzenie o 35 % na czas trwania zawieszenia w czynnościach służbowych 
oraz obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania. 
W uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, że Sędzia została zatrzymana na 
gorącym 
uczynku, 
o 
czym 
świadczy 
zatrzymanie 
jej 
bezpośrednio 
po 
przeprowadzonych badaniach stanu jej trzeźwości, a co odbyło się w bardzo 

I ZO 10/26              
2 
 
 
niewielkim odstępie czasowym po spowodowaniu kolizji drogowej. W tym czasie 
była cały czas w obecności świadków, w tym funkcjonariuszy Policji. 
Pismem z 12 listopada 2025 r., obrońca SSO X. Y. wniósł do Sądu 
Rejonowego w [...] Wydziału […] Karnego, zażalenie na faktycznie dokonanie 
zatrzymania osoby sędziego wbrew immunitetowi z dnia 5 listopada 2025 r., 
bowiem doszło do zgłoszenia samej kolizji, a do zatrzymania doszło po około 
godzinie po kolizji aut, więc w żaden sposób nie było gorącego uczynku; faktycznie 
dokonane zatrzymanie osoby sędziego w zakresie szerszym niż koniecznym dla 
ustaleń w sprawie, tzn. ponad czynności dowodowe wykonane w postępowaniu 
tego rodzaju czynie zabronionym – pobranie badań wydechu i krwi, w sytuacji, gdy 
sędzia poddała się takim czynnościom dobrowolnie, więc nie było żadnych 
przesłanej do zatrzymania sędziego objętego immunitetem skoro współpracował on 
w tym zakresie z policją; zatrzymanie telefonu sędziego zawierającego okoliczności 
rodzinne i prywatne nie mające żadnego związku z czynem, jaki zarzuca się jego 
klientce, a telefon jest objęty immunitetem sędziowskim.  
 
W dalszej części zażalenia skarżący zawarł wniosek o przekazanie sprawy 
Sądowi Najwyższemu, celem przekazania jej innemu sądowi. 
Następnie, postanowieniem z 19 listopada 2025 r., sygn. akt […], Sąd 
Rejonowy w [...] zwrócił się do Sądu Najwyższego o podjęcie decyzji w przedmiocie 
przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. 
Postanowieniem z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt II KO 238/25, Sąd Najwyższy 
postanowił przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w [...]1 
Następnie, postanowieniem z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt […], Sąd 
Rejonowy w [...]1 uznał się niewłaściwym rzeczowo i sprawę przekazał sądowi 
właściwemu – Sądowi Najwyższemu – Izbie Odpowiedzialności Zawodowej. 
W uzasadnieniu podkreślił, że ustawowa kompetencja Sądu Najwyższego do 
rozpoznania wniosku o zatrzymanie, stanowiącego wszak element immunitetu 
sędziowskiego, uregulowanego w art. 181 Konstytucji i art. 80 usp, tak jak każdej 
innej formy pozbawienia sędziego wolności, nie może budzić jakichkolwiek 
wątpliwości. 
Sąd Rejonowy jest właściwy do rozpoznania zażalenia obrońcy SSO X. Y., w 
przedmiocie zażalenie na faktycznie dokonanie zatrzymania sędziego wbrew 

I ZO 10/26              
3 
 
 
immunitetowi z dnia 5 listopada 2025 r., faktycznie wykonywane do dnia 6 listopada 
2025 r. do godz. około 23:00 wraz z zażaleniem na zatrzymanie telefonu. 
Ustalenie to wynika w pierwszej kolejności z postanowienia Sądu 
Rejonowego w [...] z 19 listopada 2025 r., sygn. akt […] oraz postanowienia Sądu 
Najwyższego z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt II KO 238/25 a także z treści samego 
wniosku obrońcy SSO X. Y. 
Należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 236 § 1 k.p.k. na 
postanowienie dotyczące przeszukania, zatrzymania rzeczy i w przedmiocie 
dowodów rzeczowych oraz na inne czynności przysługuje zażalenie osobom, 
których prawa zostały naruszone; zażalenie na postanowienie wydane lub 
czynność dokonaną w postępowaniu przygotowawczym rozpoznaje sąd rejonowy, 
w okręgu którego prowadzone jest postępowanie. 
Jak stanowi art. 246 § 1 i 2 k.p.k. zatrzymanemu przysługuje zażalenie do 
sądu. W zażaleniu zatrzymany może się domagać zbadania zasadności, legalności 
oraz prawidłowości jego zatrzymania. Zażalenie przekazuje się niezwłocznie 
sądowi rejonowemu miejsca zatrzymania lub prowadzenia postępowania, który 
również niezwłocznie je rozpoznaje. 
Natomiast zgodnie z art. art. 465 § 1 i 2 k.p.k. przepisy dotyczące zażaleń na 
postanowienia sądu stosuje się odpowiednio do zażaleń na postanowienia 
prokuratora i prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Na postanowienie 
prokuratora przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy, 
chyba że ustawa stanowi inaczej. 
Postępowanie immunitetowe toczy się przed Sądem Najwyższym i jest 
postępowaniem odrębnym. Nie jest ono związane z postępowaniem dotyczącym 
zaskarżenia czynności zatrzymania. 
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Sądem właściwym do 
rozpoznania zażalenia był Sąd Rejonowy w [...], jednak z uwagi na przekazanie 
sprawy sądowi równorzędnemu, zażalenie to rozpozna Sąd Rejonowy w [...]1. Sąd 
niższej instancji nie może wchodzić w spór kompetencyjny z Sądem Najwyższym. 
Spór taki nie zachodzi pomiędzy sądem, którego właściwość została ustalona i 
sądem wyższego rzędu, który wskazał ten sąd jako właściwy do rozpoznania 
sprawy. Jest to zrozumiałe, skoro w takim wypadku sąd wyższego rzędu nie 

I ZO 10/26              
4 
 
 
wypowiada się w przedmiocie własnej właściwości do rozpoznania sprawy, 
a dokonuje oceny okoliczności warunkujących jej przekazanie, które dotyczą dwóch 
sądów niższego rzędu (równorzędnych). W konsekwencji sąd, któremu sąd 
wyższego rzędu nad sądem właściwym przekazał sprawę do rozpoznania, nie 
może kwestionować tej decyzji poprzez inicjowanie sporu o właściwość (por. 
uchwała z 14 września 2022 r., sygn. akt I KZP 11/22). 
[M. T.] 
[r.g.] 
  
Paweł Wojciechowski