I USK 753/26

I USK 753/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 15 stycznia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Jarosław Sobutka 
  
w sprawie z odwołania D.Ł. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Rzeszowie 
z udziałem P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. 
o podstawę wymiaru składek, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w dniu 15 stycznia 2026 r., 
wniosku pełnomocnika odwołującego się z dnia 8 grudnia 2025 r. o wyłączenie 
sędziego Sądu Najwyższego Ewy Stryczyńskiej od rozpoznania sprawy sygn. akt  
I USK 753/26 (poprz. sygn. akt I USK 306/25),  
  
oddala wniosek.  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
DS  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Pełnomocnik odwołującego D.Ł., wnioskiem z 8 grudnia 2025 r. wniósł o 
wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Ewy Stryczyńskiej, od orzekania w 
sprawie - z powołaniem się na art. 48 § 1 i art. 49 § 1 k.p.c. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Wniosek pozbawiony jest jakichkolwiek podstaw – nie zawiera żadnych 
argumentów, które stanowiłyby podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznania 

I USK 753/26              
2 
 
 
niniejszej sprawy – zgodnie z przywołanymi we wniosku przepisami Kodeksu 
postępowania cywilnego. 
Pełnomocnik, powołując się na okoliczności związane z powołaniem 
sędziego na urząd sędziego Sądu Najwyższego, pomija podstawowe okoliczności, 
mające wpływ na rozstrzygnięcie tego wniosku. Sędzia w sprawowaniu urzędu jest 
niezawisły i podlega tylko Konstytucji RP oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji 
RP). Przywoływane w uzasadnieniu wniosku uchwały Sądu Najwyższego z dnia 
23 stycznia 2020 r. (BSAI-4110-1/20) i z dnia 5 kwietnia 2022 r. (III PZP 1/22) nie są 
źródłem prawa, dlatego nie zastępują i nie uzupełniają przepisów procedury 
cywilnej, dotyczących wyłączenia sędziego (art. 48 k.p.c. i art. 49 § 1 k.p.c.). 
Pełnomocnik wnioskodawcy zapomniał także, że ustrój i właściwość sądów 
oraz postępowanie przed sądami określają ustawy (art. 176 ust. 1 Konstytucji RP). 
Żadna uchwała Sądu Najwyższego nie mogła wyłączyć od orzekania określonej 
grupy sędziów, a tym bardziej indywidualnego sędziego – powołując się wyłącznie 
na abstrakcyjnego argumenty, które w rzeczywistości oderwane są rzetelnego 
dyskursu prawnego. Przyczyny wyłączenia sędziego są bowiem zawsze 
indywidualne i konkretne, a nie generalne. Chodzi wszak o wyłączenie sędziego od 
rozpoznawania danej, konkretnej sprawy. 
Podstawy wyłączenia sędziego od orzekania, nie stanowi też przepis art. 45 
ust.1 Konstytucji 
RP, 
a 
także 
powołane 
we 
wniosku 
przepisy 
prawa 
międzynarodowego i orzeczenia trybunałów europejskich. Kwestie sporne, jakie 
wystąpiły w tym zakresie, rozstrzygnęły ostatecznie orzeczenia polskiego Trybunału 
Konstytucyjnego, w tym wyroki: z 20 kwietnia 2020 r. (U 2/20), z 2 czerwca 2020 r. 
(P 13/19),  z 7 października 2021 r. (K 3/21), z 24 listopada 2021 r. (K 6/21), 
z 23 stycznia 2022 r. (P 10/19) i z 10 marca 2022 r. (K 7/21). 
Nadto, ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym wprost 
stanowi, że niedopuszczalne jest ustalanie lub ocena przez Sąd Najwyższy lub inny 
organ władzy, zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego 
powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości 
(art. 29 § 3 u.s.n.). 

I USK 753/26              
3 
 
 
Z tych względów wniosek nie został uwzględniony.   
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
DS. 
[a.ł]