I USK 381/26

I USK 381/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 26 maja 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Agnieszka Żywicka 
  
w sprawie z odwołania E. Spółki Akcyjnej w W. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Kielcach 
z udziałem K.S. i K.B. 
o podstawę wymiaru składek, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 
w dniu 26 maja 2026 r., 
na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się Spółki od wyroku Sądu Apelacyjnego 
w Krakowie z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt III AUa 862/21,  
  
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny w Krakowie, wyrokiem z 23 stycznia 2025 r., po rozpoznaniu 
apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Kielcach, zmienił zaskarżony 
wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z 26 kwietnia 2021 r. i oddalił odwołanie E. 
S.A. w W. od decyzji organu rentowego z 20 grudnia 2019 r. ustalającej podstawę 
wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne i zdrowotne K.S. i K.B. 
z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika składek E. S.A.  
Odwołująca się spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej 
instancji, zaskarżając wyrok w całości i opierając skargę na podstawach naruszenia 
prawa materialnego a mianowicie art. 8 ust. 2a oraz art. 18 ust. 1a ustawy z dnia 13 
października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 

I USK 381/26              
2 
 
 
2026 r., poz. 199 ze zm.) oraz naruszenia przepisów postępowania tj. art. 379 pkt 4 
k.p.c. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.  
Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie 
zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych; 
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego 
rozpoznania. Strona skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według 
norm przepisanych przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego w 
postępowaniu kasacyjnym.  
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na 
przesłance nieważności postępowania z uwagi na wydanie w sprawie wyroku przez 
sędziego powołanego na urząd sędziego w sądzie powszechnym na wniosek 
Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami z 2017 
r. Ponadto strona skarżąca wskazała na potrzebę wykładni przepisu art. 8 ust. 2a 
ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych budzącego poważne wątpliwości w 
doktrynie prawa cywilnego jak i orzecznictwie a także rozbieżności w orzecznictwie.  
Organ rentowy nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 
Skarga 
kasacyjna 
nie 
kwalifikowała 
się 
do 
przyjęcia 
celem 
jej 
merytorycznego rozpoznania. 
Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, 
wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. wówczas, gdy w sprawie występuje istotne 
zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych 
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest 
oczywiście uzasadniona. W konsekwencji w art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych 
wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek złożenia wniosku o 
przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się z tzw. 
przedsądem, polegającym m.in. na możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy 
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), a jego spełnienie 
powinno przybrać postać wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący 

I USK 381/26              
3 
 
 
wykaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie 
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, 
dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Ustawodawca 
nieprzypadkowo, konstruując wymagania skargi kasacyjnej, wyodrębnił w 
oddzielnych przepisach art. 3984 k.p.c. obowiązek przytoczenia podstaw 
kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) i obowiązek przedstawienia wniosku o 
przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia (§ 2). Chodzi zatem o dwa 
odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które spełniają określone cele i 
podlegają ocenie Sądu Najwyższego, na różnych etapach postępowania 
kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie 
podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy 
kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do 
rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą 
być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, 
a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do 
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek 
argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko 
wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie 
analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna powinna 
być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać 
w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym 
bardziej się ich domyślać (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 
2020 r., I UK 310/19, LEX nr 3214948). Skarga kasacyjna jest szczególnym 
środkiem zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający 
na usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych oraz na 
wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do 
rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w 
sprawie zachodzą (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., 
III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia). 
W odniesieniu do podnoszonej przez skarżącego nieważności postępowania 
przed Sądem drugiej instancji z uwagi na sprzeczny z przepisami prawa zdaniem 
skarżącego skład sądu orzekającego (art. 379 pkt 4 k.p.c.) zauważyć należy, że jak 

I USK 381/26              
4 
 
 
wskazuje się w judykaturze powołanie sędziego sądu powszechnego na wniosek 
aktualnie funkcjonującej Krajowej Rady Sądownictwa nie jest okolicznością, która 
samodzielnie może prowadzić do przyjęcia, że postępowanie z udziałem takiego 
sędziego jest dotknięte nieważnością w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. (stanowisko 
takie zajęto ostatnio chociażby w postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 21 
grudnia 2023 r., I CSK 5200/22, LEX nr 3648337,czy też z dnia 28 czerwca 2023 
r., I PSK 47/22, LEX nr 3575106). We wniesionej w niniejszej sprawie skardze 
kasacyjnej skarżący nie przedstawił takich okoliczności, które poza trybem i 
okolicznościami powołania Sędziego Sądu Apelacyjnego w Krakowie przez 
Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa po zmianach ustawowych, 
mogłyby prowadzić do stwierdzenia, że przy orzekaniu w niniejszej sprawie doszło 
do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 
1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 
1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.  Konieczne jest 
przywołanie konkretnych okoliczności odnoszących się do sędziów biorących udział 
w orzekaniu w sprawie, które wskazują na nieprzestrzeganie przez nich 
obiektywnie wyznaczanego standardu sędziego bezstronnego i niezawisłego, 
czego pozwany nie uczynił. Takich okoliczności we wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania strona skarżąca nie podała.  
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance 
określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis 
prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się 
wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w odniesieniu do 
identycznych lub podobnych stanów faktycznych. Wątpliwości te i rozbieżności 
należy przytoczyć, przedstawiając ich doktrynalne lub orzecznicze źródła (zob. np. 
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; czy z 18 
lutego 2015 r., II CSK 428/14, LEX nr 424365 i 1652383). Konieczne jest 
wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także 
przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (por. np. postanowienie Sądu 
Najwyższego z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43). 
Powołanie się na omawianą przesłankę wymaga również wykazania, że chodzi o 
wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie 

I USK 381/26              
5 
 
 
wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich 
dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego 
rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają 
rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą 
się z procesem stosowania prawa. 
Strona skarżąca powołuje się na liczne orzeczenia Sądu Najwyższego 
zapadłe na tle art. 8 ust. 2a dla wykazania wątpliwości interpretacyjnych, przy czym 
już samo wskazanie bogatego dorobku jurydycznego przeczy tezie o potrzebie 
wykładni przepisu, który doczekał się już kompleksowego omówienia przez Sąd 
Najwyższy. Zróżnicowanie stanów faktycznych wpływa na wieloaspektowość tez i 
argumentacji przedstawianych w poszczególnych orzeczeniach.  
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wykształcił się jednolity sposób 
rozumienia przepisu art. 8 ust. 2a. W uchwale z dnia 2 września 2009 r., II UZP 
6/09 (OSNP 2010 nr 3-4, poz. 46; Gdańskie Studia Prawnicze-Przegląd 
Orzecznictwa 2014 Nr 4, poz. 8, z glosą E. Hotłoś) Sąd Najwyższy stwierdził, że w 
świetle art. 8 ust. 2a ustawy systemowej pracodawca, którego pracownik wykonuje 
na jego rzecz pracę w ramach umowy o dzieło zawartej z osobą trzecią, jest 
płatnikiem składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz chorobowe i 
wypadkowe z tytułu tej umowy. Pogląd wyrażony w tej uchwale został 
zaakceptowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych. 
Wykładnia zaprezentowana w uchwale II UZP 6/09 znalazła również 
potwierdzenie w kolejnych uchwałach Sądu Najwyższego. Przykładowo w uchwale 
z dnia 16 czerwca 2016 r., III UZP 6/16 (OSNP 2017 Nr 3, poz. 32; OSP 2017 nr 7-
8, poz. 66, z glosą P. Czarneckiego) przyjęto, że spółka kapitałowa wchodząca w 
skład "holdingowej struktury organizacyjnej spółek handlowych", a nie ta struktura 
(holding, grupa kapitałowa), jest pracodawcą, o którym mowa w art. 8 ust. 2a 
ustawy systemowej. W najnowszych uchwałach Sąd Najwyższy precyzował 
założenia, które legły u podstaw uchwały z dnia 2 września 2009 r., II UZP 6/09, 
zauważając, 
że 
finansowanie 
przez 
pracodawcę 
w 
jakikolwiek 
sposób 
wynagrodzenia z tytułu świadczenia na jego rzecz pracy przez pracownika na 
podstawie umowy zawartej z osobą trzecią, przemawia za zastosowaniem art. 8 ust. 
2a ustawy systemowej (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2021 r., III 

I USK 381/26              
6 
 
 
UZP 6/21, OSNP 2022 Nr 1, poz. 7). W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy 
podkreślił, że dla uznania, iż dany stosunek prawny jest stosunkiem pracy, 
konieczne jest ustalenie, czy wykonywana jest praca określonego rodzaju dla 
pracodawcy, czy dana osoba podlega poleceniom pracodawcy oraz czy osoba ta 
otrzymuje od pracodawcy wynagrodzenie za czynności, które dla niego wykonuje 
na jego polecenie. Skoro zaś tytuł ubezpieczenia społecznego jest pochodną 
istnienia ważnego stosunku cywilnoprawnego, to o rozszerzonym pracowniczym 
tytule ubezpieczenia społecznego (polegającego na traktowaniu jako pracowników 
niektórych zleceniobiorców) można mówić tylko w przypadku finansowania przez 
pracodawcę wynagrodzenia wypłacanego przez osobę trzecią jego pracownikom 
za czynności wykonywane przez nich dla tego pracodawcy, choć pod formalnym 
kierownictwem tej osoby. Tym samym finansowanie przez pracodawcę w 
jakikolwiek sposób wynagrodzenia z tytułu świadczenia na jego rzecz pracy przez 
pracownika na podstawie umowy zawartej z osobą trzecią przemawia (ale nie 
przesądza) za zastosowaniem art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, a brak takiego 
finansowania wyklucza zastosowanie tego przepisu, o ile nie stwierdzi się w danym 
stanie faktycznym dodatkowych okoliczności wskazujących na działania sprzeczne 
z celami tego unormowania. Sąd Najwyższy zauważył przy tym, że pojęcie 
"wykonuje pracę na rzecz pracodawcy", jakim posłużył się ustawodawca w art. 8 
ust. 2a ustawy systemowej, obejmuje wykonywanie umowy zlecenia (innej umowy 
o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące 
zlecenia) zawartej przez pracownika z przedsiębiorcą prowadzącym sprzedaż 
towarów jego pracodawcy (na przykład przez Internet), z którym przedsiębiorca ten 
powiązany jest osobowo lub kapitałowo, także wtedy, gdy zakres obowiązków 
wynikających z umowy zlecenia jest odmienny od obowiązków objętych umową o 
pracę, a miejsce wykonywania umowy zlecenia znajduje się poza miejscem 
świadczenia umowy o pracę.  
W rozpoznawanej sprawie Sąd meriti odniósł się do powyższego poglądy 
wskazując, że finansowanie pracowników można wywieść z faktu, że utworzenie 
spółki K. zostało w całości pokryte przez E. S.A., a koszty wynagrodzenia z umów 
zlecenia także mają wpływ na skonsolidowane sprawozdanie finansowe E. S.A. 
Prawidłowe wykonywanie usługi przez zainteresowanych miało pośredni wpływ na 

I USK 381/26              
7 
 
 
renomę i rentowność płatnika składek. Ponadto Sąd Apelacyjny wskazał, że 
zachodziła zbieżność obowiązków między umową o pracę a umową zlecenia, 
obowiązki były wykonywane w tym samym miejscu na tym samym sprzęcie, a 
nawet bez wiedzy zainteresowanego (zeznania świadka K.B.).  
Jednolitość orzecznictwa sądowego w kwestii określania płatnika składek, 
zapoczątkowanego uchwałą z dnia 2 września 2009 r., II UZP 6/09, potwierdził 
Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 27 marca 2018 r., P 1/16 (OTK-A 
2018 nr 15), umarzając postępowanie w sprawie pytania prawnego Sąd 
Apelacyjnego w Szczecinie: czy art. 8 ust. 2a w związku z art. 4 pkt 2 lit. a ustawy 
systemowej rozumiany w ten sposób, że płatnikiem składek za osobę wykonującą 
pracę na podstawie umowy zlecenia zawartej z osobą trzecią, jeżeli w ramach 
takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku 
pracy, jest ten pracodawca (a więc tak, jak przyjęto w uchwale Sądu Najwyższego z 
dnia 2 września 2009 r., II UZP 6/09), jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 3 
i w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. też postanowienia 
Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 25 marca 2015 r., Ts 103/15, OTK-B 2015 Nr 2, 
poz. 204; z dnia 25 marca 2015 r., Ts 79/15, OTK-B 2015 Nr 2, poz. 203 oraz z 
dnia 17 kwietnia 2015 r., Ts 15/15, OTK-B 2015 Nr 2, poz. 196).  
Powyższa wykładnia jest stronie skarżącej znana i nie jest przez nią 
kwestionowana ani poddawana w wątpliwości. Nie ma więc jakichkolwiek podstaw, 
w świetle argumentacji strony skarżącej, to przyjęcia, iż w sprawie wciąż występują 
prawne wątpliwości i że mają one kwalifikowaną poważną postać, bądź wywołują 
rozbieżności w orzecznictwie przy tych samych ustaleniach faktycznych.  
Mając na uwadze, że strona skarżąca nie wykazała, że w sprawie zachodzi 
nieważność postępowania ani nie przekonała Sądu Najwyższego o potrzebie 
wykładni przepisów prawa budzącego poważne wątpliwości, Sąd Najwyższy, na 
podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
M.G. 
[a.ł] 
  
 
 

I USK 381/26              
8