I USK 344/23

Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 10 lipca 2024 r. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej H. P., następcy prawnego zmarłego C. P., od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 30 marca 2023 r. Sprawa dotyczyła wysokości emerytury policyjnej, a Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Koszalinie, oddalając odwołanie od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Decyzja ta obniżyła emeryturę C. P. poprzez wyeliminowanie z podstawy wymiaru okresu służby od 1 września 1954 r. do 31 października 1957 r. oraz limitowanie świadczenia do poziomu przeciętnej emerytury ZUS. Sąd Apelacyjny uznał, że służba w tym okresie była służbą na rzecz totalitarnego państwa, opierając się na definicji legalnej zawartej w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej. Skarżąca zarzuciła błędną, literalną wykładnię tego przepisu oraz naruszenie przepisów postępowania, twierdząc, że sąd powinien oceniać służbę na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych i indywidualnych czynów. Sąd Najwyższy, analizując przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów, nieważność postępowania, oczywista zasadność), stwierdził, że skarżąca nie wykazała istnienia tych przesłanek. Podkreślono, że skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia od każdego rozstrzygnięcia, a jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych. Sąd Najwyższy przywołał swoje wcześniejsze orzecznictwo dotyczące wykładni art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, wskazując, że kwalifikacja służby jako służby na rzecz totalitarnego państwa wymaga analizy wszystkich okoliczności sprawy, a nie tylko informacji z IPN. Stwierdzono, że Sąd Apelacyjny nie oparł się wyłącznie na informacji z IPN, ale również na analizie formacji i akt osobowych, a podniesione zarzuty nie wskazują na oczywiste naruszenie prawa. W związku z tym, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający