I UK 447/14

Sprawa rozpatrywana przez Sąd Najwyższy dotyczyła prawa do renty rodzinnej E. K. po zmarłym ojcu. Po odmowie przyznania świadczenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, decyzja ta została utrzymana w mocy przez Sąd Okręgowy, a następnie przez Sąd Apelacyjny. Kluczowym elementem sporu była data powstania całkowitej niezdolności do pracy wnioskodawczyni, od której zależało prawo do renty rodzinnej. Sąd Okręgowy, opierając się na opiniach biegłych lekarzy, ustalił, że całkowita niezdolność do pracy powstała we wrześniu 2009 r., co oznaczało, że wnioskodawczyni nie spełniała przesłanek ustawowych do uzyskania renty rodzinnej po ojcu, ponieważ nie była już uczennicą ani nie ukończyła 16 roku życia. Sąd Apelacyjny oddalił apelację, podzielając ustalenia sądu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej E. K. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 286 k.p.c., przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych o dopuszczenie opinii uzupełniających biegłych lub opinii innych biegłych, którzy mieliby odnieść się do dokumentacji medycznej oraz wcześniejszych orzeczeń lekarzy orzeczników ZUS wskazujących na całkowitą niezdolność do pracy w okresach do ukończenia 16 roku życia lub do zakończenia nauki. Sąd Najwyższy uznał skargę kasacyjną za zasadną, wskazując na naruszenie art. 286 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. Podkreślono, że sąd ma obowiązek dopuścić dowód z dodatkowej opinii biegłych, gdy opinia złożona do sprawy zawiera istotne braki lub sprzeczności. W tej sprawie opinie biegłych nie wyjaśniły w sposób wystarczający kwestii całkowitej niezdolności do pracy z uwagi na cukrzycę, a sąd drugiej instancji pominął istotne dowody w postaci orzeczeń lekarza orzecznika ZUS, które pozostawały w opozycji do opinii biegłych. Z tego powodu Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający