I SPP/Go 13/22

I SPP/Go 13/22 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2022-11-15
Data wpływu
2022-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Niedzielski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
SPP - Utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie.
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 249a, art. 260
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu E. spółka jawna od postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 października 2022 r. o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi E. spółka jawna na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 października 2022 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. umorzył postępowanie w zainicjowanej wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych sprawie przyznania Przedsiębiorstwu E. prawa pomocy. Uzasadniając umorzenie postępowania referendarz wskazał, iż na skutek prawomocnego rozpoznania sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], zbędnym stało się rozpoznanie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia [...] października 2022 r. Spółka wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, podnosząc, iż nierozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym strona powołała się na nowe okoliczności wniosek ten uzasadniające, pozbawiło skarżącą możliwości obrony jej praw. Jednocześnie Spółka wniosła w sprzeciwie o zwolnienie jej z "opłat od skargi".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., od postanowień referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. W rezultacie jego rozpatrzenia sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka - jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu - na posiedzeniu niejawnym (art. 260 p.p.s.a.).
Podkreślić należy, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do prawomocnego zakończenia postępowania, bowiem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 marca 2022 r. (sygn. akt I SA/Go 318/21) o odrzuceniu skargi E. spółka jawna na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny - postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2022 r. (sygn. akt III FZ 196/22) - zażalenia Przedsiębiorstwa, uzyskało przymiot prawomocności od dnia 17 sierpnia 2022 r.
Uwzględniając dyspozycję przepisu art. 249a p.p.s.a., normującego instytucję umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy i obligującego do jego umorzenia, gdy postępowanie staje się zbędne, Sąd uznał, iż w sprawie zainicjowanej kolejnym wnioskiem strony skarżącej ziściła się przesłanka "zbędności" rozstrzygania o zwolnieniu m.in. od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi prawomocnie już odrzuconej. Sąd wziął przy tym pod uwagę, iż nawet rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, zgodnie z intencją strony, nie mogłoby niweczyć skutków prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie z jej skargi.
Powyższe prowadzi do konkluzji, że zasadne było stanowisko referendarza sądowego wyrażone w objętym sprzeciwem postanowieniu o umorzeniu postępowania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.